close
تبلیغات در اینترنت
ولادت
رئــوفــــــــ اهـــل بــیــت شــعــر

موضوعات

تبلیغات

Rozblog.com رز بلاگ - متفاوت ترين سرويس سایت ساز

درباره سایت

Profile Pic
بسم الله الرحمن الرحیم با سلام خدمت شما بازدید کننده گرامی.اشعار استفاده شده در این وب سایت گلچینی از بهترین اشعار و توانا ترین شاعران اهل بیت (ع) است امیدواریم با همکاری شما بتوانیم گامهای موثرتري در جهت پیشرفت روز افزون این وب سایت رئوف اهل بیت برداریم. -------------------------------------- 09157000042---09156000041 ------------------------------------------ ایمیل. seyed43@ymail.com --------------------------------------- دوست عزیز ذکـر مـنـبـع لطفا فراموش نشود --------------------------------- سید محمد طبا طبا ئی -----------------------------------

آمار سایت

  • افراد آنلاین : 1
  • بازديد امروز : 96
  • بازديد ديروز : 937
  • آي پي امروز : 16
  • آي پي ديروز : 95
  • ورودی امروز گوگل : 3
  • ورودی گوگل دیروز : 5
  • بازديد هفته : 3,864
  • بازدید ماه : 19,022
  • بازدید سال : 142,272
  • كل بازديدها : 512,509
  • ای پی شما : 54.198.55.167
  • مرورگر شما :
  • سیستم عامل :
  • كل کاربران : 44
  • كل مطالب : 3588
  • كل نظرات : 52
  • امروز : شنبه 28 مهر 1397

اطلاعات کاربری

عضو شويد
فراموشی رمز عبور؟

نام کاربری :
رمز عبور :


عضویت سریع

آخرین عناوین

جمال حضرت حق بی نقاب می آید

ز مشرق دلمان آفتاب می آید

به ربنای قنوتم جواب می آید

گل محمدی بوتراب می آید

خدا به خانه ی ارباب احمد آورده

بیا حسین که لیلا محمد آورده

رسیده تا که شود جلوه ی جلال حسین

جلال ذات خداوندی جمال حسین

علی اکبر آقا، بزرگ آل حسین

موذن پسر فاطمه، بلال حسین

حسین، اکبر خود را بگیر از لیلا

خودت به گوش علی ات، اذان بگو آقا

چه آفتاب نجیبی، چه مهربان قمری

چه سرو خوش قد و بالایی و عجب ثمری

تبارک الله از این معجزه، از این هنری

کسی که هستی خلقت، طفیلی سر اوست

تمام هستی او این علی اکبر اوست

«علی اکبر ربّ و علی اکبر بالا

علی اکبر یاسین، علی اکبر طاها

علی اکبر حیدر، علی اکبر زهرا

علی، علی حسین و علی زینب کبری»[1]

به لوح سینه نوشته حسین، این مضمون

شدند عالم و آدم به این علی مجنون

علیست کوثر زهرا، حقیقت حیدر

عنایتش به دو عالم، عنایت حیدر

کسی که در جگر اوست، جرأت حیدر

شجاعتش شده مثل شجاعت حیدر

علیست جلوه ی حیدر، علیست خیرالناس

شده است محو نبردش، عموی او عباس

ظهور کرده که حق بر کفش علم بدهد

به دشمنان پدر، کیفر عدم بدهد

علی شده که شکوهی به باورم بدهد

خدا هزار پسر بر حسین هم بدهد

به اذن اُمّ اَبیها، همه علی هستند

شبیه حضرت حیدر همه یلی هستند

اگر که باد بیفتد به سمت گیسویش

اگر که موج نشیند به طره ی مویش

خدا نکرده، خم افتد به روی ابرویش

حسین می شود آشفته، می دود سویش

مباد آنکه علی زخمی گزند شود

تنش به ناز طبیبان نیازمند شود

کنار اهل حرم سایه اش نقاب شده

به دور زینب کبری، علی حجاب شده

برای عمه ی خود، چون عمو رکاب شده

چقدر حال حرم بعد او خراب شده

نوشته اند سه ساله بدون او خسته است

رقیه بر علی اکبر چقدر وابسته است

------------------------------------------------

امیر عظیمی

چون گشودند زهم دفتر دانائی را

زمزمه کرد ملک نغمۀ شیدائی را

کرد پُر ،نور خدا این شب رؤیائی را

تاببیننـــد همه جلــوۀ زیبـــائی را       هانفی گفت در رحمت حق واشده است

                                                      خلقت روی علی اکبــر لیــلا شده است

این گل سرخ که رخسارۀ احمد دارد

خال برگونۀ خود ،ابروی ممتد دارد

رنگ و بو از چمن گلشن ایــزد دارد

صورت وسیرت خود را زمحمد دارد         همه گل ها بنشتنــد به نظـــارّۀ  او

                                                          تا که بابا بزند بوسه به رخســارۀ او

شاد شد قلب همه از دل خرسند حسین

شد زمین محو جمال گل دلبند حسین

آسمان مات شد از چهرۀ فرزند حسین

مثل غنچه زده لبخند به لبخند حسین       او لیلا همه دم غنچــۀ خــود می بوید

                                                             با حسین بن علی شکر خدا می گوید

مادر افکند نظر تا به مه دلجویش

دید یک هالۀ نوری به رخ نیکویش

که گل انداخته از بوسۀ بابا رویش

بوسه زد بر رخ او کرد چو غنچه بویش       گفت ای نوگل من، یوسف لیلا هستی

                                                              بهتر ازمــاه شب عیــد تو زیبـا هستی

خوبرویان جهان محو جمالش هستند

باکمالان نه همین مات کمالش هستند

عرشیان باخبر ازقدر وجلالش هستند

فرشیان عاشق دیدار وصالش هستند          بنگرد هـرکه ورا جلــوۀ ســرمد دیده

                                                                 هم علی اکبر و هم روی محمّـد دیده

در وجودش زازل روح عبادت دیدند

روی پیشانی او نور سعادت دیدند

درقد و قامت اوشور قیامت دیدند

قدسیان دردل او شوق شهادت دیدند           شادی وغم شب میلاد علی درهم شد

                                                              غم چو آمد طرب وشوق ومسّرت کم شد

کاش ما آینه دار گُل مولا باشیم

همه جا آبروی اهل توّلا باشیم

ای «وفائی» همه آسوده به فردا باشیم

گرمحبّان علی اکبر لیلا باشیم                        هــرکه در راه خــدا با علی اکبـــر باشد

                                                                  روز محشــر همــه جا با علی اکبر باشد

-------------------------------------------------------------------------------------

سید هاشم وفائی



وقتی سخن از گوهری یک دانه باشد

باید کلام عاشقان رندانه باشد

صحبت ز سر مشق جوانان بهشت است

آری سخن از دلبری جانانه باشد

یوسف ندیده ها ترنج دل بیارند

تا سر ببازد هر کسی دیوانه باشد

بنده که تشریفات شاهانه ندارد

تاب سر زلفش عجب شاهانه باشد

فضل و شرف از قامت دلدار، سرشار

خَلقاً و خُلقاً منطقش فرزانه باشد

کودک کجا قدی شبیه سرو دارد

این قد و بالا قامتی مردانه دارد

کی گفته دیگر وحی پیغمبر ندارد؟

لیلا مگر با خود علی اکبر ندارد؟

هر کس که مشتاق است احمد را ببیند

آیینه ی روی محمد را ببیند

هر کس که مشتاق است در سیمای دیگر

خلق عظیم روی سرمد را ببیند

هر کس که مشتاق است در آل پیمبر

بار دگر فیض سر آمد را ببیند

هر کس که مشتاق است در کانون عترت

رخسار یک روح مجرد را ببیند

هر کس که مشتاق است در اوج فضایل

کوه وقار ذات ایزد را ببیند

هر کس که مشتاق است سالار شجاعت

در کربلا سردار ارشد را ببیند

باید بیاید سِرّ اکبر را شناسد

بر دامن دلدار، دلبر را شناسد

او در فرا سوی مراتب ایستاده

بر قله ی قاف مناقب ایستاده

با یک ستاره جلوه اش گویا نگردد

بالاتر از بام کواکب ایستاده

او در کنار تل سرخ زینبیه

در انتظار یار غایب ایستاده

از ابتدای مشرق نور وجودش

تا انتهای صبر مغرب ایستاده

در انتظار انتقام کوچه ای تنگ

سر در گریبان مصائب ایستاده

با پرچم سبز عدالت تا قیامت

اندر مصاف هر محارب ایستاده

او در همه آل خلیل اول قتیل است

فرزند زهرا آل طاها را سلیل است

ای احمدی، طرز عبادت کردن تو

وی حیدری قاموس قامت بستن تو

ای راه رفتن های تو مانند زهرا

وی کوثری، سبک قیامت کردن تو

ای نغمه ی صوت الحزینت مثل زینب

وی مجتبایی گونه قرآن خواندن تو

ای در دل مقتل اذان گو، ای مؤذن

وی تا ابد باقی شهادت گفتن تو

ای با دل سجاد همدم در مناجات

وی مثل عباسِ علی جنگیدن تو

ای مرد میدان عمل ای معدن علم

قربان با مولا ملازم بودن تو

تو آقتاب پنج نور عالمینی

پیغمبر اما ارباً اربای حسینی

تو انتخاب ناب دل های جوانی

مه پاره ای در قاب دل های جوانی

وقتی تفقد می کنی دور و برت را

مثل پدر ارباب دل های جوانی

شب زنده داران جوان در اقتدایت

در هر سحر مهتاب دل های جوانی

در بردباری شیوه ات مثل پیمبر

در بندگی محراب دل های جوانی

در هر کلامت خطبه ای ناب آرمیده

آقا خدایی باب دل های جوانی

یارای توصیف مقام عالی ات نیست

تو مایه ی اعجاب دل های جوانی

احمد تو را چون در شب دیرینه می دید

انگار خود را در دل آیینه می دید

صیادی و دل را به دامن آفریدند

خلاقی و گُل را به نامت آفریدند

گر چه جلوست با فقیران است اما

پیغمبران را هم غلامت آفریدند

طرح سؤالت طرح راه روشن ماست

ما را وفادار امامت آفریدند

خُلق عظیمت حکم حبل الله دارد

ما را مسلمان مرامت آفریدند

ما را نمک گیر جواب خویش کردی

از بس که محتاج سلامت آفریدند

گوش دل ما را، به خون حلق خشکت

آماده درک پیامت آفریدند

آقا قسم بر ساحت قدس علمدار

مارا برای کربلای خود نگهدار

--------------------------------------------------------
محمود ژولیده


جان عالم تصدق سرتان

 

به فدای شما و مادرتان

 

تو امیری امیر قلب منی

 

این منم من همیشه نوکرتان

 

میشود لایقم بدانی تا

 

برسم یک سحر به محضرتان

 

تا بخوانم زفرط عشق و جنون

 

نذرچشم علی اکبرتان

 


عیدی ام را دهید تا بروم

 

یک شب جمعه -پابرهنه-حرم

 


ماه در گردش خدا هستی

 

نوه ی شاه لافتی هستی

 

خلقا و منطقا شبیه رسول

 

المثنای مصطفی هستی

 

حیدری بار آمدی آقا

 

چقدر شکل مرتضی هستی

 

در مقام شما همین بس که

 

پسر شاه کربلا هستی

 


چقدر غیرتی و حساسی

 

رونوشت جناب عباسی

 


به شما ماه آسمان گفتند

 

باسخاوت و مهربان گفتند

 

ا’نا سائلکم یابن حسین

 

به تو اقای سائلان گفتند

 

به شما ای یگانه ی ارباب

 

بی نهایت و بی کران گفتند

 

ای جوان امام عاشورا

 

روزی من به دست تان گفتند

 


 

می سرایم برای چشمانت

 

این جوانی من به قربانت

 


 

 

آیت الله اکبری اکبر

 

اکبری یا پیمبری اکبر ؟

 

یا نه اصلا میان معرکه ها

 

اسدالله حیدری اکبر؟

 

میوه ی قلب حضرت لیلا

 

جان زهرای اطهری اکبر

 

یل اردوی نینوای حسین

 

شیرمردی دلاوری اکبر

 

یوسف هاشمی آل علی

 

از همه یوسفان سری اکبر

 

کوری چشم نسل "شاهین"ها

 

به عجب اسم محشری اکبر

 


آینه آینه رخت مهتاب

 

ای ولیعهد حضرت ارباب

 


آسمانی همیشه بالایی

 

همه ی زندگی لیلایی

 

هم عرب هم عجم هلاک تو

 

ای خداوندگار زیبایی

 

در نگاه تو میشود حس کرد

 

معنی عاشقی و شیدایی

 

پدرت قوم و خویش ماست آقا

 

سحری سمت ما نمی آیی؟

 


عاشقم از تبار سلمانم

 

نذر چشم تو روضه میخوانم

 


از غمت قامت پدر تاشد

 

دیده هامان شبیه دریا شد

 

هرکسی شد گدای خانه تان

 

تا قیام قیامت آقا شد

 

ای موذن نماز عاشورا

 

با اذان شما چه زیباشد

 

خوانده ام من که دوره ات کردند

 

پیکر پاکت اربا اربا شد

 

بر سر نعش پاره پاره ی تو

 

گریه های حسین تماشا شد

 


سرخوش از بوی عطر سیبم کن

 

یک سفر کربلا نصیبم کن

---------------------------------------------------------
علیرضا خاکساری

باز هم آسمان این خانه

 

‌ شب پر رفت و آمدی دارد

 

باز هم کوچه‌ی بنی هاشم

 

بوی عطر محمدی دارد

 

 

 

در شبستان زلف تو ترسا

 

 خال بر گونه‌ی تو هندوکش

 

طاق زیبای ابرویت محراب

 

 وه که لیلا چه معبدی دارد

 

 

 

کار چشم تو مبتلا کردن

 

 خاک را با نظر طلا کردن

 

این زلیخای نفس ما یوسف!

 

 عاشق توست هر بدی دارد

 

 

 

خَلق تو خُلق تو تعالی الله!

 

 چه شکوهی ست در تو  یا الله!

 

این علی تا که می‌رسد به خدا

 

صلوات محمدی دارد

----------------------------------------------
قاسم صرافان

 

این خانواده یوسفان بی بدیلند

هر یک برای خویش خورشیدی جمیلند

جاری ترین رودند در رگ های دنیا

بهتر بگویم صد هزاران رود نیلند

فرقی ندارد سنّ شان کم یا زیاد است

کم سن و سالش عمر صد نوح و خلیلند

بر هر نخ موی علی های قبیله

صدها فرشته با وضو هر شب دخیلند

بی پرده گویم کمترین هاشان مسیحند

در معرفت استاد درس جبرئیلند

در این میان یک تن شبیه مصطفی بود

او هم علیِ خانه ی ارباب ما بود

امشب زمین را عرش اعلی کردی اکبر

با مقدمت یکباره غوغا کردی اکبر

لبخند تو در سینه ها قند آب کرده

با خنده لب ها را ز هم وا کردی اکبر

از بس که مثل مصطفی جذاب هستی

در هر دلی خود را عجب جا کردی اکبر

وقتی که چشم خویش را از هم گشودی

اول تو سقا را تماشا کردی اکبر

تو آمدی و پادشاه کربلا را

با مقدمت امروز بابا کردی اکبر

زیباترین نام جهان را بر تو بگذاشت

بعد از تو این دنیا دوباره یک علی داشت 

 

امشب همه بر پای تو سر می گذارند

در باطنت خُلق پیمبر می گذارند

امشب به یُمن مقدم پاک تو آقا

در سفره ی عشاق کوثر می گذارند

از بس که تو والا مقامی و بزرگی

بر نام تو پسوند اکبر می گذارند

بر کاسه ی اسپند خورشیدی عمه

اسپند نه! هر لحظه اختر می گذاردند

وقتی در آغوش اباالفضلی ملائک

بر پایتان از شوق شه پر می گذارند

بعد از تو آقا در صف زیبا جمالان

بیچاره یوسف را در آخر می گذارند

ای شاه زاده شاه را بی تاب کردی

خورشید را هم از خجالت آب کردی

با دیدنت خون خدا لبخند می زد

هر لحظه بوسه بر رخ فرزند می زد

وقتی که جبرائیل لب های تو را دید

با شهد لب های تو زین پس قند می زد

تا ریشه هایت را در عالم دید ارباب

این ریشه ها را با علی پیوند می زد

می خواست تا پیروز میدان باشد عباس

نام تو را در صفحه ی سربند می زد

وقتی که خاک زیر پایت را زمین دید

قید تمام عرش را سوگند، می زد

خورشید از دامان لیلا سر زد امروز

پیغمبر و حیدر به دنیا آمد امروز

آئینه ی پیغمبر اکرم تو هستی

هر کس نداند من که می دانم تو هستی

ساقی کوثر حضرت مولاست اما

از روز اول ساقی زمزم تو هستی

هم حیدر کراری و هم مصطفایی

با این وجود عشق همه عالم تو هستی

شمشیر پیغمبر علی روحش حسین است

در دست او انگشتر خاتم تو هستی

عباس در کرببلا نقش علی داشت

تو آمدی تا عشق در عالم بریزی

کرببلا را با دمت بر هم بریزی

رفتی و زینب بعد تو چشمان تر داشت

دستی به پیشانی و دستی بر کمر داشت

داغ تو سنگین بود که ارباب افتاد

زخم عمیقی از غمت روی جگر داشت

رفتی و گفتی من علی، عشق حسینم

این بردن نام علی خیلی خطر داشت

می خواست با مرگ تو مولا هم بمیرد

وابستگیت را به بابایت خبر داشت

فهمید که نامت علی بن الحسین است

سنگین ترین تیری که آورده ست برداشت

رفتی و بابای تو خیلی غصه می خورد

عمه نمی آمد یقین پیش تو می مرد

-----------------------------------------------------
مهدی نظری

شب ولادت تو عید سیدالشهداست

دلم خوش است كه میلاد اكبر لیلاست

تو آمدی كه بگویی حسین تنها نیست

و تا قیام قیامت حسین پا برجاست

همین كه چشم تو وا شد مدینه روشن شد

به یمن خاك كف پای تو كه عرش خداست

مسیح خانهٔ اربابمان تویی آقا

چرا كه در رگ تو خون حیدر و زهراست

ستاره ها همه امشب به خاك می ریزند

و مقصد همه پایین پای كرببلاست

خدا به روی تو امشب گلاب می ریزد

برای این كه لبت مشك حضرت سقاست

برای مادر تو كعبه ای بنا كرده

دو چشم زمزم این گونه ها كه سعی و صفاست

شب ولادت تو بوی یاس می آید

یقین بدان تو كه مادر بزرگ تو این جاست

تودر حوالی بالاترین دنیایی

چرا كه مهد تو آغوش زینب كبراست

تویی كه راه نجات از نگات معلوم است

و تار موی تو تا روز حشر پرچم ماست

تو هم شبیه علی افتخار میكده ای

علیِّ خانه اربابمان خوش آمده ای

لب تو وا شد و تاریخ را مصفا كرد

تو را خدای تو تقدیم دست لیلا كرد

تو را برای حسین آفرید و ‌كرببلا

و بعد صحنه جنگ تو را مهیا كرد

برای این كه تو عین پیامبر باشی

تو را شبیه پیمبر امیر دل ها كرد

رخ تو را ز رخ مصطفی كشید خدا

و بازوان تو را بازوان مولا كرد

اذان كه گفت درِ گوش تو امیر عرب

تو را هوائی دیدار روی زهرا كرد

به روی سینۀ تو تا كه بوسه زد زینب

فضای قلب تو را مثل طور سینا كرد

به بازوان تو وقتی نظر نمود حسین

دلاوری تو را هم تراز سقا كرد

همین كه روی تو واشد از آسمان، خورشید

نشست روی قشنگ تو را تماشا كرد

تویی كه در نفست یك جهان غزل داری

به روی باغ لبت كوهی از عسل داری  

كسی مثال تو آئینۀ پیمبر نیست

و یا شبیه تو مثل علی دلاور نیست

تو آمدی و شبیه ولادت زهرا

خدا نوشت به دل ها حسین ابتر نیست

تمام عرش اگر روی كفه ای باشند

به تار موی گدای درت برابر نیست

همیشه تیغ تو چون رعد و ‌برق می برید

چرا كه تیغ تو از ذوالفقار كمتر نیست

هزار لشگر جنگی هزار فرمانده

حریف ضربۀ دست علیِ اكبر نیست

مرا به خاك درت نوكری ست اربابی

چرا كه خاك درت كمتر از ابوذر نیست

ز خاك پای تو جوشید چشمۀ كوثر

مقام حضرت لیلا كه مثل هاجر نیست

تو آمدی كه اذان نمازها باشی

تو آمدی كه گل یاس كربلا باشی

منم گدای قدیمی دست های شما

من آفریده شدم تا شوم گدای شما

تو بوتراب حسینی پیمبر لیلا

مسیر سبز بهشت است چشم های شما

ز روی مأذنه امشب اذان بگو آقا

كه خلق بیمه شوند از دم صدای شما

اگر مقام تو گویم به خلق می میرند

هزار یوسف مصری نشسته پای شما

كرامت تو شبیه امام دوم بود

مدینه سیر شد از نان سفره های شما

معلمان ادب راویان مكتب عشق

گرفته اند همه یك نخ از عبای شما

بیا مرا برسان مثل حضرت فطرس

پری بده بپرم باز در هوای شما

به جان مادرت آقا صداقت است اگر

شبی مرا برسانند كربلای شما

وضو گرفته و ذكر حسین می گیرم

به سر زنان وسط گریه هام می میرم

------------------------------------------------------
مهدی نظری

 

یـازده روز گـذشت از مـه شعبـان معظـم

که عیان گشت دوباره رخ پیغمبر اکرم

ذات حق- جلّ جلاله- پسری داد به لیلا

کـه سـراپــای بــود آینــۀ جــد مُکــرّم

نه عجب اینکه به یوسف بدهد وام ز حُسنش

یـا دهـد از نفسش روح بـه ریحانـۀ مریـم

مگـر اوصـاف ورا شـرح دهـد یوسف زهرا

ورنه آرند به وصفش ملک و جن و بشر کم

می‌سزد تا که شود گوش همه عالم هستی

تـا ز وصفش زنـد آقـای رسـولان خدا دم

یوسف فاطمه در منطق و در خصلت و خُلقت

اشبه‌النـاس ورا خوانــد بـه پیغمبـر خـاتم

صلواتـی کـه خداوند فرستد به محمّد

به جمال و به کمال و به جلالش همه با هم

ابرویش خیـل ملک را شده محراب عبادت

صــورتش قبلــۀ جــان و دل ذرّیــۀ آدم

اگر از جـام تـولاش یکـی جرعــه بنـوشد

پسـر هاجـر تـا حشــر کنـد نـاز بـه زمـزم

دشمنش گفت که او راست همان شأن امامت

تا بـه وصفش چـه بگوینـد دگـر مردم عالم

ما کـم از ذرّه و او بیشتـر از مهـر درخشـان

ما یکـی قطـره ولی وسعت او بیشتـر از یم  

یوسفِ یوسف زهراست که از حضرت یوسف

به جمـال و به کمال و به جلال است مقدم

هدفش یـاری بابا شرفش حیدر و زهـرا

سخنش آیت عظما قـدمش ثـابت و محکم

گویـی از دامــن گهـواره و آغــوش ولایت

در ره دوست بـه بـذل سر و جان بود مصمم

بایـد او را بــه رسـول مدنـی کـرد شبیهش

او کـه ســر تـا بـه قـدم آمـده پیغمبر خاتم

هر طرف چشم بر آن مرقد شش‌گوشه گشودم

تــن صدپـارۀ او در نظــرم گشـت مجسم

من و توصیف جوانی که ولی خوانده امامش

چه به یادم؟ چه نویسم؟ چه بخوانم؟ چه بگویم؟

پسر خون خدا خون خـدا خون محمّد

که بـود زنـده ز خـویش مـه پرشور محرم

نام نامیش علـی بـود که شد در پـی قتلش

در صف کـرب‌و‌بـلا ایـن همه جلّاد، فراهم

سنگ‌هـا بر سـر او بـود به از لاله و ریحان

زخم بـر زخـم تنش بود به از دارو و مـرهم

بس‌که چشمش به ره تیـر بلا بود به هرسو

بس‌که فرقش سپـر تیر بلا گشت به هر دم

او که سر تا به قدم رشک جنان بود جمالش

غـرق خـون شد بدنش از ستم اهـل جهنم

آسمـان! دور مـزارش ز بصـر اشک بیفشان

که شود غرقه به خون جگرت دفتر "میثم"

----------------------------------------------------------------
غلامرضا سازگار

می‌آیی و لیلا شده مجنون عطر و بوی تو

دستی به رویت می‌کشد، یک دست بر گیسوی تو

نه بر نمی‌دارد کسی یک لحظه چشم از روی تو

یک چشم زینب بر حسین آن چشم دیگر سوی تو

هم باده نوش کوثری، هم مست از جام علی

باز، ای محمد! می‌رسی، این بار با نام علی

یا رب و یارب ساغرت، یا حق و یا حق باده‌ات

از مستی لب‌های تو میخانه شد سجاده‌ات

یک دم علی گل می‌کند در آن لباس ساده‌ات

یک دم محمد می‌رسد با زلف تاب افتاده‌ات

می‌آید از در مصطفی امشب که مستم با علی!

حالا که تو هر دو شدی پس یا محمد! یا علی!

تسبیح زیبایت دل روح الامین را می‌برد

آن قد و بالایت دل اهل زمین را می‌برد

ناز قدم هایت دل سلطان دین را می‌برد

موج نگاهت کشتی اهل یقین را می‌برد   

غرقند قایق‌های ما در بهت اقیانوس تو

بال ملک می‌سوزد از «یا نور و یا قدوس» تو

وقتی رجز خوان می‌شوی، انگار حیدر می‌رسد

یک لافتای دیگر از نسل علی سر می‌رسد

ای نسخه دوم! ـ که با اصلش برابر می‌رسد ـ

پیش تو می‌لرزد زمین، گویی که محشر می‌رسد

صف می‌کشد یک شهر تا شاید تماشایت کند

مه می‌رسد تا یک نظر در صبح سیمایت کند

شهزاده! دل را می‌بری از شهر با یک گوشه لب

ای مرد! تو یا یوسفی یا احمدی،  یا للعجب!

چشم انتظارت کوچه‌ها، ای ماه زیبای عرب!

صبح یتیمان می‌رسد تا می‌رسی تو نیمه شب

دستان تو میراثی ست از دست کریم مجتبی

اصلاً تو گلچینی شدی از گلشن آل عبا

تا پرده‌های خیمه را ماه جوان وا می‌کنی

هم دشمن و هم دوست را غرق تماشا می‌کنی

با شرم و خواهش یک نظر در چشم بابا می‌کنی

از او چه می‌خواهی؟ چرا این پا و آن پا می‌کنی؟

ای کربلایی این تو و این لحظه‌ی دلخواه تو

ای شیر مست هاشمی این جاست جولانگاه تو

می‌خواستت در خاک و خون اصلاً خدای کربلا

اصلاً سرشتت از گِلی خونین برای کربلا

تا باز باشی بهترین، در روضه‌های کربلا

اما در این توفان امان از ناخدای کربلا

با خواهش چشمان تو تا اذن میدان می‌دهد

با رفتنت آرام جان! دارد پدر جان می‌دهد

-----------------------------------------------------------
قاسم صرافان

 

تعالی الله مبارک باد لیلا

لبت خندان و قلبت شاد لیلا

علی آورده ای یا حیّ سرمد  

تو را امشب محمد داد، لیلا

گلی آورده ای کز نکهت او

بهشت وحی شد آباد، لیلا

پدر تا دیده ماه عارضش را

به یاد جدّ خود افتاد، لیلا

همانند گل یاس تو در باغ

ندارد باغبانی یاد، لیلا

گلت از چشم ثارالله دل برد

چو از هم چشم خود بگشاد لیلا

اگر پیش جمالش سر برآرد

دهد گل آبرو بر باد، لیلا

بهشت وحی را آباد کردی

حسین ابن علی را شاد کردی

به بحر نور گوهر آفریدند

برای ماه اختر آفریدند

ولیّ الله اکبر را دوباره

ولیّ الله دیگر آفریدند

به خلق و خُلق و خو الله اکبر

ز سر تا پا پیمبر آفریدند

ز هر چه وصف او گفتیم و گفتند

هزاران بار بهتر آفریدند

محمد را علی دادند امشب

ز حیدر باز حیدر آفریدند

تنی زیباتر از جان مجسّم

بگو روح مصوّر آفریدند

مبارک باد بر فرزند کوثر

گمانم باز کوثر آفریدند

بهشت وحی دارد یاس دیگر

و یا ام البنین عباس  دیگر  

حیات عشق جوشد از دهانش

دعای نور جاری بر زبانش

بهار وحی دارد باغ حسنش

خداوندا نگهدار از خزانش

ز مهد ناز بیند کربلا را

که در تن می زند پر مرغ جانش

همای قلۀ عشق است این طفل

که آغوش حسین است آشیانش

ربوده با نگاه اول خویش

دل از عباس چشم مهربانش

خدا داند که می نازند بر او

رسول الله و کل خاندانش

کلام الله در لب های شیرین

سلام الله از نسل جوانش

ز میلادش گرفته تا شهادت

بود هر لحظه عمرش یک ولادت

حیات عشق مرهون دم اوست

دل عالم خریدار غم اوست

شهادت، عشق، ایمان، عزم، ایثار

روایات کتاب محکم اوست

به هر زخم تنش در راه جانان

همانا زخم دیگر مرهم اوست

حسین ابن علی باید بگوید

ثنایش را، که مدح ما کم اوست

نماز عشق را گر قبله پرسی

همان محراب ابروی خم اوست

نیازی نیست بر آب فراتش

که چشم خلق عالم زمزم اوست

اگر چه دور افتادم ز کویش

دلم سرگرم سیر عالم اوست

مزارش شهر دل را زیب و زین است

زیارت نامه اش قلب حسین است

الا ای سر به سر آیت در آیت

جمالت ماه خورشید ولایت

تمام آیه های نور دارند

ز خط و خال و ابرویت حکایت

قدت طوبی، لبت کوثر، دلت بحر

گل رویت بهشت بی نهایت

تویی منصوص در ذات خداوند

ز لب های حسین است این روایت

تو را باید به اوج تشنه کامی

کند پیغمبر اکرم  سقایت

کند بهر شفاعت روز محشر

همان رخسار خونینت کفایت

کلامت، جذبه ات، راهت، نگاهت

هدایت، در هدایت، در هدایت

فدایت گردم ای چشم الهی

به میثم کن نگاهی گاه گاهی

------------------------------------------------
غلامرضا سازگار

 

مدینه گشته سرتاسر چو محشر

 که روئیده گلی در باغ دلبر

 خزان چشم ها دیگر بهاری ست

 ز یمن مقدم این یاس اطهر

 برای دیدن روی چو ماهش

 همه دارند شور و شوق دیگر

 دل لیلا شده مجنون و محوش

 زند بوسه به دستانش مکرر

 یکی گوید قد افلح را بخوانید

 که آمد باز سوی ما پیمبر

 یکی گوید که از برق دو چشمش

 شده زنده دوباره یاد حیدر

 نماز عشق خوانید اهل دل ها

 اذان گوی حرم آمد به دنیا

 دل بابا برایش بی قرار است

 و دورش روز و شب پروانه وار است

 خبر آمد که از نور جبینش

 قمر در آسمان پا به فرار است

 عجب شوری به دل افکنده عشقش

 که سرهای دو عالم پای دار است

 کمال خیر مهر اوست در دل

 دل بی یاد دلبر هم چو خار است

 که گفته سهم هر عاشق خزانی ست

 که من با او همه عمرم بهار است

 منم آن سائل دیروز و فردا

 که از هجران شش گوشه خمار است

 اگر عمری نفس دارم به سینه

 تمام دل خوشی ام صحن یار است

 بیا امشب دلم حاجت روا کن

 مرا هم زائر کرببلا کن

-----------------------------------------------
علی اکبر حائری

 

 دلم را هوای تو پر کرده است

 غم آشنای تو پر کرده است

 حسینیه و مسجد و دیر را

 نسیم دعای تو پر کرده است

 تو پیغمبری و بلاد مرا

 اذان صدای تو پر کرده است

 چه باکی ز گمراهی ام جاده را

 اگر ردّ پای تو پر کرده است

 هزاران سده می شود که خدا

 سبو را برای تو پر کرده است

 دلم را به گیسوی تو بسته اند

 به طاق دو ابروی تو بسته اند

 من از گیسوانت پریشان ترم

 ز چشم خراب تو ویران ترم

 تو از نور خورشید پیداتری

 من از نور مهتاب پنهان ترم

 کویرم ولی از کرامات تو

 من از عطر گل های باران، ترم

 تو لیلایی و بلکه لیلاترین

 من از آهوان تو حیران ترم

 اگر روی تو قبله گاه من است

 من از هر مسلمان مسلمان ترم

 تو موسایی و رود نیلت منم

 شرار غمی و خلیلت منم  

 فدای دو چشمان شهلایتان

 به قربان این قدّ و بالایتان

 مگر از کدامین جهت آمدی

 مَلَک می چکد از سراپایتان

 نگاه تو کرده است مجنونمان

 خدای تو کرده است لیلایتان

 اسیران زلف تو را چاره نیست

 به قربان طرح معمایتان

 تو آنی که روح القدس می شود

 گدای نسیم نفس هایتان

 جمال تو پیغمبر اکرمی ست

 اسیری زلف تو هم عالمی ست

 تو در سینه ی ما حرم می زنی

 برای دلم حرف غم می زنی

تو آنی که در قله ی ماذنه

 قدم می زنی و علم می زنی

 سحر با اذان سحرگاهیت

 سکوت دلم را به هم می زنی

 تو در محضر ماه ام البنین

 ادب می کنی حرف کم می زنی

 نبودی اگر نامی از گُل نبود

 ترنم نبود و تغزل نبود

 تو شه زاده ای و علی اکبری

 علی اکبری یا که پیغمبری؟!

 درِ خانه ات ازدحام گداست

 ولی خم به ابرو نمی آوری

 تو آنی که در بین گهواره ات

 به نازی دل عمه را می بری

 مرا از مناجات شب بهتر است

 دو رکعت نماز علی اکبری

 برای اذان گفتن کربلا

 تو از هر کسِ دیگری بهتری

 نمازت نیاز شب کربلاست

 گرفتار تو زینب کربلاست

 خدایی ترین جلوهٔ بی نیاز

 موذن ترینِ زمینِ حجاز

 غلامی کوی تو را کرده ام

 اگر آبرومندم و سرفراز

 ندیدم در این کوچه های کَرم

 کسی را شبیه تو مهمان نواز

 کنار خرابات گهواره ات

 اذانی بگو تا بخوانم نماز

 بیا از بقایای خاکسترم

 حسینیّه ی ام لیلا بساز

 مرا تا بهشت نگاهت ببر

 به پابوسی قتلگاهت ببر

 مرا وصل دریا شدن بهتر است

 گرفتار لیلا شدن بهتر است

 کنار حریم کریمانه ات

 مرا مردن از پا شدن بهتر است

 به پای رکاب تو له له زدن

 مرا از مسیحا شدن بهتر است

 تو ممسوس حقّی و جذب خدا

 تو را ارباً اربا شدن بهتر است

 فراقت توان پدر را گرفت

 کنار تو پس تا شدن بهتر است

--------------------------------------------------
علی اکبر لطیفیان

 

دریاترین به دامن صحرا رسیده است

 ره واکنید، کعبه ی دل ها رسیده است

 یوسف بریده سر، سر بازار آمده

 پابوسی اش خلیل و مسیحا رسیده است

 نور نبی و نور علی، نور فاطمه

 نور خدا ز عالم بالا رسیده است

 با خلق و خوی و منطق پیغمبرانه اش

 احمدترین به صفحۀ دنیا رسیده است

 نور رخش قمر، قمر روی او منیر

 زیباترین به دامن لیلا رسیده است

 آمد ز روی حیدر و احمد تجسمی

 دل برده از حسین و حسن با تبسمی

 دست خدا کشیده عجب حیدری دگر

 یا همچو فاطمه گل نیلوفری دگر

 تا نور صورتش به جهان گشته منجلی

 بر پاشده به ارض و سما محشری دگر

 آیات حق تجلی دیگر نموده است

 "اقرا" نخوانده آمده پیغمبری دگر

 صدیقه منظر است و به رخ نور فاطمه

 جاری شده به جان جهان کوثری دگر

 پیدا شده به عالم هستی به لطف حق

 در گلشن علی گل زیباتری دگر

 پابوس خاک او همه هفت آسمان شده

 دل های ما ز نام نکویش جوان شده  

 کار دو عالم است به راهش فدا شدن

 در پشت درب خانه ی لطفش گدا شدن

 با یک نظر حسین شده عاشق علی

 آری که کار اوست فقط دلربا شدن

 آری فقط مقام علی اکبر است و بس

 یک جا مدینه و نجف و کربلا شدن

 در بین مردمان جهان بین خاص و عام

 غیری نبود درخور پایین پا شدن

 در کربلا تجلی داغ مدینه شد

 با پهلوی شکسته چو خیرالنسا شدن

 در کربلا ز کینه ی آن دشمان دون

 شد قامت رشید علی غرق خاک و خون

---------------------------------------------------
ناصر شهریاری

 

بر مَقدمت تغزل شیوا ترانه ریخت

شوریده وار صد غزل عاشقانه ریخت

دست نسیم بر سر راه عبورتان

بارانی از شكوفه ی سیب و جوانه ریخت

شب گیسوان تیره و آشفته حال را

با شانه ی طلوع سحر؛ روی شانه ریخت

آیینه از نگاه اهورایی شما

صد تكه شد، به پای شما خاضعانه ریخت

تندیس حُسن یوسف مصری شكسته شد

با آذرخش خنده تان صادقانه ریخت

میلادتان به قافیه احساس می دهد

ابیات شعر عطر گل یاس می دهد

یوسف ترین خَلقی و احمد شمایلی

زهرا صفات هستی و حیدر خصائلی

چشمان تان دلیل توالی جزر و مد

مهتاب پر فروغ تمام سواحلی

از خانواده ی كرمی ای بزرگوار

بانی خیر سفره ی فضل محافلی

آوازه ات رسیده به دروازهای چین

گنجینه ی سترگ و عظیم فضائلی

شاگرد درس رزم علمدار كربلا

جنگاور بدون رقیب قبائلی

ای دومین قمرْ رخ ایل ابوتراب

تصویری از شجاعت عباس بین قاب  

ارباب زاده هستی و مهتاب زاده ای

در بارگاه سلطنتی شاه زاده ای

سرو بلند باغ امید عشیره ای

بر قله ی غرور حسین ایستاده ای

ای تك سوارِ صاعقه پوشِ مسیرِ عشق

در انتهای دورترین جای جاده ای

آیینه ی تجلی اوصاف حیدری

تو صخره ی شهامت و كوهِ اراده ای

دوم ركاب محمل مستور زینبی

تو پرده دار حرمت این خانواده ای

سایه به سایه هم قدم عصمت خدا

دیوار غیرت حرم عصمت خدا

-------------------------------------------------
وحید قاسمی

 

صدای پای بهار آمد

بیا كه كوه وقار آمد

به قلب عاشق قرار آمد

به حق‌پرستی عیار آمد

به عرش حق هم جوار آمد

به كربلا تك‌ سوار آمد

رسولی و كربلا كتابت

نگینی و عالمی ركابت

رسیده پیغمبری دوباره

به عاشقان دلبری دوباره

امیری و سروری دوباره

ادامه‌ی كوثری دوباره

چه گویمش؟ حیدری دوباره

و فاتح خیبری دوباره

نه احمدی و نه حیدری تو

شعاعِ "الله اكبری" تو 

 

نشسته در ذهن من خیالت

میان چشمان من جمالت

منم گرفتار دام خالت

تمام فكرم شده وصالت

منم اسرت منم وبالت

تو شاهزاده تو با اصالت

نه تو خدایی و نه جدایی

كه الحق از نسل مرتضایی

منم مریض و تویی مسیحا

منم غلام و تو هستی آقا

تمام عالم نم و تو دریا

تو عشق حیدر تو قلب زهرا

تو وارث خُلق و خوی طاها 

تو برتری از توهم ما

كران نداری و بی‌كرانی

تو فرق داری ای آسمانی  

حسین شد مست شهد كامت

ملائكه در صف سلامت

صنوبر است این و یا كه قامت

چه قامتی! پا به سر قیامت

ببر كه جانم بهای جامت

فدای چشمت فدای نامت

تو همنشین ستاره‌هایی

اذان سبز مناره‌هایی

تو بر وجود خدا دلیلی

ذبیح لب تشنه‌ی خلیلی

تو اذن پرواز جبرئیلی

تو كوثری و تو سلسبیلی

بدون همتا و بی‌بدیلی

از ایل بارانی و اصیلی

تجلی سرمدی به قرآن

"علی" ولی "احمدی" به قرآن

از عقلم امشب خبر ندارم

به جز دل در به ‌در ندارم

پرنده‌ام بال و پر ندارم

بدون عشقت ثمر ندارم

به جز به دستت نظر ندارم 

سر از در خانه بر ندارم

نهال دل را كجا بكارم؟

منی كه جز تو كسی ندارم

امان كه روزی تو بین صحرا

تنت شد از كینه ارباً اربا

به خاك افتاد سرو رعنا

صدای خنده صدای اعدا

و ناتوان زانوان آقا

رسید عمه به داد بابا

تمام صحرا پر از تن توست

و خون بابا به گردن توست

تو را به چشمان خود كشید و

یكی یكی بر عبات چید و

از این جهان بی‌تو دل برید و

شهادتش را به چشم دید و

صدا زد از خیمه نا امید و 

به قتلگاه عمه‌ات رسید و

شكست از داغ رفتن تو

هزار چشمه شده تن تو

-----------------------------------------------
محمد بختیاری

 

امشب به زمین خُلد مخلد شده پیدا

نادیده رخ خالق سرمد شده پیدا

در بیت ولا روی محمد شده پیدا

با خَلق بگوئید که احمد شده پیدا

حق داده به شاه شهدا دسته گل امشب

تبریک بگوئید به ختم رسل امشب

خیزید که حورا غزل عشق سروده

آئید که از کعبه علی جلوه نموده

فرزند حسین بن علی چهره گشوده

دل از پدر و زینب و عباس ربوده

پیداست در او جلوه ی پیغمبر و آلش

گلبوسه گرفته حسن از ماه جمالش

بر، داد به هستی شجر عصمت لیلا

حورا ز بهشت آمده بر خدمت لیلا

انداخت گل از وجد و شعف طلعت لیلا

لبخند زند فاطمه بر صورت لیلا

با آمنه گوئید عروست پسر آورد

سر تا بقدم مثل تو پیغامبر آورد

در ظلمت شب مرغ سحر خوش خبری کرد

خورشید حسین بن علی جلوه گری کرد

بیرون شد و بر نسل جوان راهبری کرد

طفلی که به مخلوق دو عالم پدری کرد

بر خلق صفا داد صفا داد صفا داد

هر درد شفا داد شفا داد شفا داد

او باقی و خوبان دو عالم همه فانیش

پیران همه مرهون عنایت به جوانیش

تا آن سوی عالم اثر لطف نهانیش

صد باغ بهار است به یک برگ خزانیش

او قلب نبی عشق علی جان حسین است

جانش نتوان گفت که جانان حسین است  

زینب شده مبهوت به سیمای نکویش

لیلا زده از پنجه ی دل شانه به مویش

با خنده گشودند همه دیده به سویش

از بوسه ی عباس گل انداخته رویش

تا دید پدر طلعت نورانی او را

بوسید سر و صورت و پیشانی او را

این است که رخ رنگ شد از خون خدایش

این است که بوسند سر و رو، شهدایش

این است که جان همه عالم بفدایش

این است که گفته است معاویه ثنایش

نامش علی و اشبه مردم به رسول است

ریحانه ی ریحانه ی زهرای بتول است

این یوسف لیلاست که یوسف شده ماتش

پیوسته فرستاده ز کنعان صلواتش

هم محو کمال آمده هم محو صفاتش

آثار محمد متجلی است ز ذاتش

یعقوب اگر صورت زیباش ببیند

از شوق دگر در بر یوسف ننشیند

ای خیل ملائک ز سما لاله فشانید

امشب شب عید است همه مدح بخوانید

عیدی خود از یوسف زهرا بستانید

از جام طهورا همگان را بچشانید

با شادی و با خنده و با زمزمه امشب

تبریک بگوئید به زهرا و به زینب

ای سایه ای از قامت و قدِ تو قیامت

وی موکب دل را سر کوی تو اقامت

اسلام ز زخم بدنت یافت سلامت

زیباست بر اندام تو دیبای امامت

لطفی که به سوی حرمت راه بپوئیم

میلاد تو را پیش تو تبریک بگوئیم

تو مهر فروزان سماوات هدائی

تو مثل عمو چشم و چراغ شهدائی

تو زنده به عشقی و در این راه فدائی

تو خون خدا و پسر خون خدائی

با عشق تو ز آغاز سرشته گِلِ میثم

تو در دلی و هست مزارت دِلِ میثم

---------------------------------------------------------
غلامرضا سازگار

هر جا سخن از خاک دری هست، سری هست

 

هر جا تب عشق است، دل در به دری هست

 

دیروز گدایان همه دنبال تو بودند

 

هر جا که شلوغ است یقیناً خبری هست

 

اجداد من از دیر زمان عاشق عشقند

 

دیدید که در طینت ما هم هنری هست

 

بازار مرا با قدمت گرم نکردی

 

یک چند غلامی که بیایی ببری هست

 

در غیبت شه روی به شهزاده می آرند

 

صد شکر که در خانه ی آقا، پسری هست

 

هر جا قد و بالای رشیدی ست، یقیناً

 

دنبال سرش نیم نگاه پدری هست

 

یا حضرت ارباب، دمت گرم و دلت شاد

 

یا حضرت ارباب کرم، خانه ات آباد

 

داریم همه محضر تو عرض سلامی

 

تو شاهی و ما نیز هر آن چه تو بنامی

 

تا خانه ی آباد شما بنده پذیر است

 

ویرانه ترینم نکنم میل غلامی

 

ای قامت قد قامت تو عین قیامت

 

قربان قدت صد قد و بالای گرامی

 

تشخیص تو سخت است علی یا که رسولی؟!

 

پس لطف بفرما و بفرما که کدامی؟

 

تو مستحب الطاعه ترین واجب مایی

 

هر چند امامت نکنی، باز امامی

 

هر کس که هوای پدری داشته باشد

 

با عشق تو باید پسری داشته باشد

 

 

انگار رسول است، نمایی که تو داری

 

انگار بتول است، صدایی که تو داری

 

بد نیست که هر روز عقیقه بنمایی

 

با این قد انگشت نمایی که تو داری

 

باید که برای تو کرم خانه بسازند

 

از بس که زیاد است گدایی که تو داری

 

از شش جهت کعبه دل لطف تو جاری است

 

از سفره ی پر جود و سخایی که تو داری

 

تو آن قدر از خویشتن خویش گذشتی

 

که منتظر توست، خدایی که تو داری

 

فردای قیامت به خدا خوب ترینند

 

در بین شهیدان، شهدایی که تو داری

 

کاری نکن ای دوست مرا از تو بگیرند

 

بگذار که عشاق به پای تو بمیرند

 

ای سیر کمالات همه تا سر کویت

 

ای آب حیاتم، نمی از آب وضویت

 

ابن الحسنت گفته حسین بس که کریمی

 

مانند حسن جود بود عادت و خویت

 

عالم همه حیران ابوالفضل و حسینند

 

ماتند ابوالفضل و حسین از گل رویت

 

پایین قدم های حسین جای کمی نیست

 

جا دارد اگر غبطه خورد بر تو عمویت

 

این قدر مزن آب به سرخی لب خود

 

حیف است که پیچیده شود این همه بویت

 

حیف از تو مرا عبد و غلام تو بدانند

 

باید که مرا عبد غلامان تو خوانند

 

ای زاده ی زهرا! جگرت می رود از دست

 

امروز که دارد پسرت می رود از دست

 

ای کاش که بالای سرش زود بیایی

 

گر دیر بیایی ثمرت می رود از دست

 

بد نیست بدانی؛ اگر از خیمه می آیی

 

با دیدن اکبر کمرت می رود از دست

 

×××

 

افتادنت از زین پدرت را به زمین زد

 

برخیز و گر نه پدرت می رود از دست

 

برخیز که عمه نبرد دست به معجر

 

بر خیز به جان من و این عمه ات، اکبر

----------------------------------------------------------------
علی اکبر لطیفیان

باده در جام دلم سر ریز شد

سینه از عشق خدا لبریز شد

فصل اندوه و غم و غصه گذشت

لحظه هامان بس طرب انگیز شد

عرش حق آئینه بندان، فرش نیز

کو به کو روشن، چراغ آویز شد

جرعه ای از باده ساقی بنوش

دیگ رحمت آمده امشب به جوش

سینه و طور تجلا عجبا

ذره و وصف ز بیضا عجبا

قطره و وصل به دریا نه عجب

نم و توصیف ز دریا عجبا

تا که دیدند رخ چون نبی اش

همه گفتند خدایا عجبا

یوسف کنعان دل آمد خدا

مهر بی پایان دل آمد خدا 

می زنم امشب ز مینای دگر

تا کشم تصویر زیبای دگر

آمده حُسن خدای لم یزل

چون پیمبر یا که مولای دگر

سر زده موسی ز طور دیگری

آمده امشب مسیحای دگر

نام زیبایش چو نام حیدر است

او علی سر تا به پا پیغمبر است

خانه ی خون خدا غوغا شده

گوئیا که محشری بر پا شده

ام لیلا زاده لیلا، هر طرف

صحبت از لیلای این لیلا شده

این طرف مسرور گردیده علی

شادمان در آن طرف زهرا شده

کوری چشم حسودان شد پدر

چون خدا بر او عطا کرده پسر

مادر گیتی نزاید چون تویی

سروری را می سزاید چون تویی

ناتوان باشد بشر در مدحتان

حق تعالی می ستاید چون تویی

آفتاب از شرم رویت در حجاب

رفته و بالا نیاید چون تویی

ای قیامت آن قد و بالای تو

کار ما بسته به یک امضای تو

یک نظر بنشین جمالش را ببین

می برد دل از امیرالمومنین

برق لبخندش گرفته شهر را

روشن از نورش یسارست و یمین

نجل زیبای ولایت را ثمر

حلقه سبز امامت را نگین

خالق اکبر که اکبر داده است

هدیه بر حیدر پیمبر داده است

ای طواف من به گرد روی تو

طاق محرابم خم ابروی تو

تو مطهر زاده ای مولای من

عالمی گردیده مست بوی تو

باب حاجات همه بر من نگر

آمدم با قلب پرخون سوی تو

لحظه ای گیسوی خود را تاب ده

قطره ای ما را شراب ناب ده

-------------------------------------------------
میلاد یعقوبی

 

ماه شعبان یا طلوع ماه لیلا آمده؟

یا حسین دیگری بر آل طاها آمده؟

یا بوَد ماه رجب میلاد مسعود علی

یا محمّد در مه شعبان به دنیا آمده؟

پای تا سر حسن در حسن است و سر تا پا جمال

یا که می‌بینم حسن با روی زیبا آمده؟

آمنـه بـار دگر حسن محمّد را ببین

روی دست امّ‌لیلا روی احمد را ببین

****

این پسر سرتا قدم جان است در چشم حسین

یک بهشت روح و ریحان است در چشم حسین

ابرویش تصویر بسم‌الله الرحمان الرحیم

صورتش سی جزو قرآن است در چشم حسین

هل اتی و عادیات و فجر و واللیل و نبأ

شمس و قدر و نور و فرقان است در چشم حسین

همسر شمس الضحی ماه تمام آورده است

یا دوبـاره حضرت زهرا امام آورده است

****

طلعت او مشعل «انّا هدیناه السبیل»

نه، بگو آیینه حسن خداوند جلیل

بس‌که این مولود از سر تا قدم پیغمبر است

نی عجب گر از برایش وحی آرد جبرییل

یوسفی بر روی دست یوسف زهرا بوَد

یا که اسماعیل دیگر بر سر دست خلیل

بـر قـد و بــالا و روی نـازنینش آفـرین

هم به صورت، هم به صورت‌آفرینش آفرین

****

ای نجوم شهر! ماه انجمن را بنگرید

در بهشت وحی، باغ یاسمن را بنگرید

چشم دل بگشوده و گیرید جان بر روی دست

تا به یک صورت جمال پنج تن را بنگرید

بر فراز شانۀ ریحانۀ ختم رسل

یک امیرالمؤمنین بت‌شکن را بنگرید

باغبان وحی امشب یاس گیرد روی دست

باید این دردانه را عباس گیرد روی دست

****

این پسر بهتر ز خوبان تمام عالم است

هم خطاب مبرم است و هم کتاب محکم است

این کلیم‌الله نه این خود کلام کبریاست

این مسیحا نیست، اما صد مسیحا را دم است

این ولی‌الله فرزند ولی کبریاست

این زمینی ماه یا خورشید عرش اعظم است

آن چـه اعجـاز انبیـا آرنـد آرد این پسر

هر چه خوبان جهان دارند دارد این پسر

نور خیزد از جبین و وحی ریزد از دمش

عالم ار گویند در وصفش سخن آید کمش

مجتبا و زینب کبرا و عباس و حسین

چون کلام‌الله می‌بوسند یک‌یک هر دمش

شک ندارم چشم حق بین امیرالمؤمنین

ذوالفقار دیگری بیند در ابروی خمش

امّ‌‌لیـلا روی ایــن شبـه پیمبــر را ببــوس

شکر این نعمت که داری دست حیدر را ببوس

****

ای عیان در قامتت قدر و جلال اهل‌بیت

در وجود حضرتت پیدا کمال اهل‌بیت

یک بشر پا تا به سر، سر تا به پا خیرالبشر

یک جوان و این همه حسن و جمال اهل‌بیت

سرو قدش نخل امید عزیز فاطمه

ماه رویش آفتاب بی‌زوال اهل‌بیت

هر چه دارند انبیا و اوصیا و اولیا

در وجـود نـازنینت آفریده کبریا

****

ای سلام از ذات پاک ذوالجلالت روز و شب

هم عجم مبهوت و حیران جمالت، هم عرب

خلق کرده در وجودت ذات پاک ذوالجلال

هم شجاعت هم فصاحت هم ملاحت هم ادب

چون به میدان شهادت آمدی دیدم درست

یک رسول‌الله در بین هزاران بولهب

هر که چشم افکند بر ماه رخت مبهوت شد

گفت پیغمبـر نهــاده رونی در جنـگ احد

****

یاد دارم دو علی هم در احد هم کربلا

یکه و تنها به پیش تیر و شمشیر بلا

آن فداییِ محمّد این فدایی حسین

آن نوَد زخمش به تن، این زخمش از سر تا به پا

آن علی را بخیه‌ها بر زخم‌های تن زدند

این علی را روی هر زخمش رسیدی زخم‌‌ها

او ز بـرق تیغ صحرای احد را تاب داد

این زبانش بر دهان خشک بابا آب داد

****

حیف جای گل به تن گل‌زخم‌هایت چیده شد

پیکرت مانند تسبیحی ز هم پاشیده شد

با نگاه چشم گریان پدر در موج خون

روی هر زخمت هزاران زخم دیگر دیده شد

فرقت از شمشیر دشمن چون دل بابا شکافت

جسم پاکت از هجوم تیرها پوشیده شد

سرخـی روی پـدر از چهـرۀ گلگـون توست

میوه‌های نخل «میثم» قطره‌های خون توست

-----------------------------------------------------------
غلامرضا سازگار

شب است و ساقی مجلس به گردش ساغر آورده

که سیمرغ دل مستان رشادی پر در آورده

نمی دانم چه رخ داده که طبع سر کشم امشب

قلم را بار دیگر در مصاف دفتر آورده

گمانم لیلی حسن قدم از قلزم رحمت

برای رحمه للعالمینش گوهر آورده

کمال نهضت خونین عاشوراست شادی کن

که پیک خوش خبر یک مژده از جان پرور آورده

امیر آمد،وزیر آمد،سفیر آمد که هستی را

ورود این سه تن تاب و توان دیگر آورده

حسین فلک نجات و سید سجاد سکانش

بر این کشتی خدا هم بادبان و لنگر آورده

برو باد صبا بر گو به زهرا دیده ات روشن

که از بهر حسینت ام لیلا یاور آورده 

در دیوار یثرب می زند فریاد آزادی

که مصباح الهدی را حق شکوه یاور آورده

پدر آمد پسر آمد عموی نازنین آمد

به پشتیبانی آنان علی را مظهر آورده

برای سرفرازی بر فراز نیزه دشمن

علی اکبر از بهر سرافرازی سر آورده

قد و بالای او را دید جبریل و بخود گفتا

خدا از بعد پیغمبر مگر پیغمبر آورده

شگفتی آفرین و خوش تماشایی بود رویش

تعالی الله از این نقشی که کلک داور آورده

عروس فاطمه امشب به پاس یاری قرآن

برای سنگر الله اکبر،اکبر آورده

جوانان را بشارت ده خدا از نسل پیغمبر

برای جانفشانی بر جوانان رهبر آورده

چه رهبر؟رهبری قاطع چه قاطع؟در عمل فاتح

که از فتحش فلک فتحاً مبینا زیور آورده

قدم در ملک هستی زد علی را مظهر قدرت

چه قدرت قدرت مطلق که حق احیا گر آورده

حسین بن علی را داده حق فرخنده مولودی

که با میلاد خود تفسیر نص کوثر آورده

بگو تا کربلا آماده سازد سنگر خود را

که بهر یوسف زهرا خدا همسنگر آورده

به تیر و نیزه و شمشیر و خنجر مژدگانی ده

که این زیبا پسر بهر نشانه پیکر آورده

رای سرفرازی بر فراز نیزه دشمن

علی اکبر از بهر سرافرازی سر آورده

---------------------------------------------------------------------
مرحوم ژولیده نیشابوری

الا ای ماه شعبان! ماه احمد را تماشا کن

جمال بی‌مثال حیّ سرمد را تماشا کن

در اقطاع زمین خلد مخلّد را تماشا کن

محمّـد را محمّد را محمّد را تماشا کن

ولادت یافت با حُسن رسول الله، زیبایی

جمـال ماه لیلا را ببین با چشم زهرایی

****

مبارک باد بر ثارالله‌ این جانِ حسین است این

ببوسیدش بخوانیدش که قرآن حسین است این

دُرِ دریای رحمت زیب دامان حسین است این

چراغ ماه، یا خورشید تابان حسین است این؟

شگفتـا در جمـال او جمـال کبریا بینم

حسن بینم علی بینم نبی بینم خدا بینم

امیرالمؤمنین جدّ و علی شـد نـام نیکـویش

صدای «یا علی» آید به گوش از تـار هر مویش

علی خصلت،علی هیبت،علی خلقش،علی خویش

عجـب نبْـوَد که بابـا بوسـه آرد بـر دو بازویش

علی ای نفْس پیغمبر! پیمبر بین، پیمبر بین

به روی دست لیلا حضرتِ عباسِ دیگر بین

****  

خداوندا چه خوانم گر نخوانم روح ایمانش

حسین ابن علی پیغمبر و این است قرآنش

دهان و چشم و ابرو: کوثر و تطهیر و فرقانش

حسین ابن علی پیغمبر و این است قرآنش

وجـودش از وجـود رحمۀ للعالمیـن گوید

یقین دارم که صورت‌آفرینش آفرین گوید

سـزد تـا خاتـم پیغمبران گوید ثنای او

عجب نبْوَد اگر جبریل وحی آرد برای او

دوای درد جان اهل دل در خاک پای او

بهشـت روح ثـارالله حسـن دلربــای او

امیرالمؤمنین زهـرا پیمبر دوستش دارد

امام مجتبی همچون برادر دوستش دارد

****

قیامت قامتان بستند قامت بهر تعظیمش

هزاران بوذر و مقداد و سلمانند تسلیمش

سر و جان همه خوبان عالم باد تقدیمش

علـوم اوّلیــن و آخـرین محتاج تعلیمش

نبی را نورعین است این چراغ عالمین است این

حسین‌بن‌علی را جان، علی‌بن‌الحسین است این

چـه قرآنـی که بـا قـرآن توانی کرد تفسیرش

چه خورشیدی که از خورشید دل برده است تصویرش

بـه هنگـام رجـز تکبیـر مـی‌نازد بـه تکبیرش

شجاعت رنگ می‌بازد به پیش برق شمشیرش

«کرامت»خشتی از کویش«دعا»دائم دعاگویش

«ادب»خاک کف پایش،«شرف»ریگ ته جویش

****

الا ای خضرِ رحمت تشنه‌کامِ لعلِ لب‌هایت!

خجل گردیده زیبایی، ز شرم روی زیبایت

زیــارت نامــۀ زوار ثــارالله، سیمــایت

حسین ابن علی گردیده محو قد و بالایت

جـلال احمـد و آلـت، جمـال الله تمثالت

سر و جان خاک درگاهت، دل بابا به دنبالت

همانا گرد خورشید ولایت ماه یعنی تو

شهیدان فضیلت را چراغ راه یعنی تو

محمّد را تجلای جلال و جاه یعنی تو

ولــی‌الله فرزنــدِ ولــی‌الله یــعنی تو

تو روح عشق و ایمانی، تو ثارالله را جانی

تو هم دلبند توحیدی تو هم فرزند قرآنی

****

تو وجه اللّهی و از احمد مختار دل بردی

تو سیف اللّهی و از حیدر کرار دل بردی

تو از خون خدا در مکتب ایثار دل بردی

تو حتی از عدو در عرصۀ پیکار دل بردی

تو تـا صبـح قیامت نـور دادی خلق عالم را

تو از بار مضامین سبز کردی نخل «میثم» را

-------------------------------------------------------------
غلامرضا سازگار

 

 بحر طویل حضرت علی اکبر(ع)

همه در حیرتم امشب، که شب هفده ماه ربیع است و یا یازده غره‌ی شعبان


معظم، شب میلاد محمد شده یا اینه‌ی طلعت نورانی احمد، به سر دست


حسین است و یا آمده از غار حرا باز محمد؛ عجبا این گل نورسته علی‌اکبر


لیلاست، بگو یوسف زهراست، بگو اینه‌ی طلعت طاهاست، بگو دسته‌گل


فاطمه‌ی ام‌ابیهاست، بگو روح بتول است، بگو جان رسول است، سلام و صلوات


همه بر خُلق و خصالش، به جلالش به جمالش همه مبهوت کمالش همه


مشتاق وصالش که سراپاست همه اینه‌ی احمد و آلش، چه به خلقت چه به


طینت چه به صورت چه به سیرت چه به قامت چه به هیبت، همه بینید در این


خال و خط و چهره‌ی گل روی رسول دو سرا را

.

خانه‌ی یوسف زهراست زیارتگه پیغمبر اکرم، نگه آل محمد به جمالی است که


خود شاهد رخسار دل‌آرای محمد شده اینک، همگی چشم گشودند به


سویش، به گمانم که گره‌خورده دل نور دل فاطمه بر طره‌ی مویش، شده جا در


بغل عمه و آغوش عمویش، نگه ماه بنی‌هاشمیان بر گل رویش، نفسش


نفخه‌ی صور و نگهش اینه‌ی نور و قدش نخله‌ی طور و به دَمَش معجز عیسی، به


لبش منطق موسی، همه ماتش، همه مستش، همه دادند به هم دست به


دستش، همه گل‌بوسه گرفتند ز پیشانی و لعل لب و خورشید جمالش، همه


دادند سلامش، همه دیدند به مهر رخ او وجه خدا را

.

نگه از دامن مادر به گل روی پدر دوخته گویی، که ز شیری به تجلای الهی شده


چون شعله‌ی افروخته، سر تا به قدم سوخته، از روز ولادت بسی آموخته این


درس که باید به جراحات تنش ایه‌ی ایثار و شهادت همه تفسیر شود، سینه‌ی


پاکش هدف تیر شود، طعمه‌ی شمشیر شود، با نگه خود به پدر کرده ز گهواره


اشارت که منم کشته‌ی راهت، تو رسول‌اللهی و من چو علی شیر سپاهت،


بنواز ای پدر عالم هستی علی‌اکبر پسرت را به نگاهت، منم آن کودک شیری


که ز شیری دل خود را به تو بستم، به فدایت همه هستم، تن و جان و سر و


دستم، من و آن عهد که در عالم زر بستم و هرگز نشکستم، پسر فاطمه! از


جام تولای تو مستم، تو دعا کن تو دعا کن که سرافراز کنم تا صف محشر شهدا


را

.

چه برازنده بود نام علی بهر من آن هم ز لب تو، که وجودم همه گردیده پر از تاب


و تب تو، به خدایی خدا پیش‌تر از آمدنم بوده دلم در طلب تو، به جز این نیست


که باشد حسب من، حسب تو، نسب من نسب تو، به خدا مثل علی در صف


پیکار برآرم ز جگر نعره و یک‌باره زنم چون شرر نار به قلب صف اشرار، که گوید به


من احسن به صف کرب‌وبلا حیدر کرار و زند خنده به شمشیر و به آن صولت و


آن نیرو و آن غیرت و آن شوکت و عز و شرفم احمد مختار، سزد از دل گهواره به


عالم کنم اعلام که ای خلق جهان! من به نبی نور دو عینم، به همه خلق ندا


می‌دهم امروز که فردا به صف کرب‌وبلا یار حسینم، عجبا می‌نگرم در بغل مادر


خود معرکه‌ی کرب‌وبلا را

.

ای نبی‌روی و علی‌صولت و زهراصفت و فاطمه‌رفتار و حسن‌خو، تو که هستی


که ربودی دل لیلا و حسین و حسن و زینب و عباس و علی را، تو نبی یا که


علی یا که حسن یا که حسینی، تو همان خون خدا یا پسر خون خدایی، تو


همه صدق و صفایی، تو همه مهر و وفایی، تو به هر زخم شفایی، تو به هر درد


دوایی، تو عزیز دل آقای تمام شهدایی، تو همان یوسف خونین‌بدن آل‌عبایی، گل


پرپر شده‌ی گلبن ایثار و ولایی، نه تو قرآن ز هم ریخته از نیزه و شمشیر


جفایی، تو همه صبر و ثباتی، تو همه باب نجاتی، تو به لعل لب خشکیده‌ی خود


خضر حیاتی، تو در امواج عطش آبروی آب فراتی که ز داغ لبت آتش زده دریا دل


ما را

.

نظری تا که چو جان تربت پاک تو در آغوش بگیرم، به ضریحت بزنم بوسه و از


شوق، همان لحظه بمیرم، قبر حضرت علی اصغر با قبر امام حسین یکی است


نه با قبر حضرت علی اکبر، تو مگر جان حسینی، نه، تو قرآن حسینی، پدر و


مادر و جان و همه هستم به فدایت، منم و مهر و ولایت، منم و مدح و ثنایت،


منم و لطف و عطایت، منم و حال و هوایت، سگ این کویم و جایی نروم از سر


کویت، چه بخوانی چه برانی، کرم و لطف تو بود عادت تو، عجز و گدایی است


همه عادت من، گفتم و گویم به دو عالم نفروشم کفی از خاک درت را، به خدا


سلطنت این است که خاک قدم خیل گدایان تو باشم، ندهم این سمت از


دست، به دستم بگذارند اگر مهر و مه و ارض و سما را

-------------------------------------------------------------------------------------
غلامرضا سازگار

باید برای طور کلیمی درست کرد

سجاده ای گرفت و حریمی درست کرد

باید برای مقدمی از بال جبرئیل

یک گوشه ای نشست و گلیمی درست کرد

باید در ازدحام گدا و کمی جا

جائی برای مرد کریمی درست کرد

باید قسم به نور دو عین حسین داد

تا از خدا، خدای رحیمی درست کرد

باید دل حسین هوای نبی کند

شاید دوباره خُلق عظیمی درست کرد

مجنون شهر بودم و لیلا نداشتم

اکبر اگر نبود من آقا نداشتم

یک فرصتی کنار بزن این نقاب را

بیچاره کن به صبحدمی آفتاب را

امشب خودی نشان بده تا سجده ات کنم

از من مگیر فرصت این انتخاب را

نور جبین نیمه شب در تهجّدت

در هم شکست کوکبه ی ماهتاب را

آباد باد خانه ات ای زلف پر گره!

من از تو دارم این دل خانه خراب را

دستار را ببند و کنارم قدم بزن

شاید کمی نظاره کنم بوتراب را

×××

پیغمبرانه بود ظهوری که داشتی

خورشید بود جلوه طوری که داشتی

هر شب نصیب سفره شهر مدینه شد

در کنج خانه نان تنوری که داشتی

شب زنده دار بودی و ذوب خدا شدی

در بندگی گذشت حضوری که داشتی

ای سر به زیر و از همگان سربلندتر

عین تواضع است غروری که داشتی

خُلقاً و منطقاً همه مثل رسول بود

در کوچه های شهر، عبوری که داشتی

این آفتاب توست که خورشیدمان شده!

یا که پیمبر است دوباره جوان شده؟

مردی رسیده تا که پر از دلبرش کنند

مانند خاک آمده تا که زَرش کنند

دینی نداشت اصل و نسب نیز هم نداشت

آخر چگونه در بزند باورش کنند

او خواب دیده بود مسلمان شده همین

او آمده مدینه مسلمان ترش کنند

در خانه حسین اگر اکبری نبود

امکان نداشت زائر پیغمبرش کنند

پیغمبر و زیارت او را بهانه کرد

تا که اسیر زلف علی اکبرش کنند

آن عده ای خوش اند که حیران تو شدند

مُسلم اگر شدند مسلمان تو شدند

چشمان تو همین که نهان می شود علی

عمّه برای تو نگران می شود علی

تو رفته ای و زائر رویت شدن فقط

با دیدن امام زمان می شود علی

دنیای ما اگر به جمال تو رو کند

هر روز سال روز جوان می شود علی

بی اختیار یاد صدای تو می کنم

هر لحظه ای که وقت اذان می شود علی

روزی سه بار پشت بلندای ماذنه

آقائی تو اشهد ما می شود علی

ما کیستیم تازه مسلمان حنجرت

الله اکبر از تو، از الله اکبرت

هنگام رو به رو شدنِ کارزار شد

کار تمام لشگریان با تو زار شد

وقتی رکاب رزم تو آماده می شود

باید برای مقدم تو خاکسار شد

نامت علی ست، شان تو شمشیر ساده نیست

باید برای هیبت تو ذوالفقار شد

حیدر شدی و ضجّه لشگر بلند شد

این چه مصیبتی ست که کوفه دچار شد

از میمنه گرفتی و تا پشت میسره

یک لشگری قدم به قدم تار و مار شد

فرزند لافتی که به جز این نمی شود

شاگرد مجتبی که به جز این نمی شود

چشم تو ماه و تابش ماهت پیمبری ست

روی سپید و خال سیاهت پیمبری ست

گفتار و آفرینش و خُلق عظیم تو

لحظه به لحظه گاه به گاهت پیمبری ست

ابروی تو کشنده و زلفت کشنده تر

جانم فدای تو که سپاهت پیمبری ست

باید دوید پشت سر ردّ پای تو

یعنی تویی همیشه که راهت پیمبری ست

نامت علی ست جلوه رویت محمدی ست

نامت علی ست طرز نگاهت پیمبری ست

تو صاحب جلال علی و پیمبری

آئینه جمال علی و پیمبری

ای آفتاب روشن شب های کربلا

پیغمبر دوباره صحرای کربلا

ای از تمام آدمیان برگزیده تر

نوح و خلیل و آدم و موسای کربلا

یک کاروان به عشق نگاهت اسیر شد

گیسو کمند خوش قد و بالای کربلا

آب فرات و علقمه و گنبد حسین

یا تل زینبیّه و هر جای کربلا...

...هر چند دیدنی ست ولی دیدنی تر است

پایین پای مرقد آقای کربلا

نزدیک تر به محضر آقاست جای تو

پایین پایی و همه پایین پای تو

حالا که می روی جگرم را نگاه کن

این چشم های محتضرم را نگاه کن

در این لباس ها چقدر دیدنی شدی

زینب بیا بیا پسرم را نگاه کن

من پیر و تو جوان کمی آهسته تر برو

افتادگی بال و پرم را نگاه کن

باور نمی کنی که علی پیرتر شدم

پیشم بیا و موی سرم را نگاه کن

اصلاً بیا به جای تمنّای جرعه ای

شرمندگی چشم ترم را نگاه کن

بعد از تو فصل فصل دلم بی بهار شد

بعد از تو خاک بر سر این روزگار شد

----------------------------------------------------------------

علی اکبر لطيفيان

این روزها مجنونتر از دیروزهایم

دنبال لیلای نگاهی بی صدایم

گاهی سراغ بال های خود میایم

انگار آبی تر شده رنگ دعایم

اعجاز زمزم شستشو کرده دلم را

یعنی که چشمت زیر و رو کرده دلم را

ای در نگاهت از خدا صدها نشانه

خانه به دوشت لاله ها خانه به خانه

وقتی که بابایت غزل، مادر ترانه

یعنی تویی زیبا تو هستی عاشقانه

آه ای شکوه عاشقی چشم زلالت

خون تمام عاشقان بادا حلالت

مسجد بیا تا که محمّد را ببینند

مردم دوباره روح اشهد را ببینند

تا عابد و معبود و معبد را ببینند

حنّانه ها این قامت و قد را ببینند

رو برنگردان ورنه این مردم بمیرند

الله اکبر را بگو تا جان بگیرند

هر شب که دستان شما بالا می آید

خورشید در قلب سحر، گویا می آید

عطر مناجات شب زهرا می آید

نام همه همسایه ها اینجا می آید

آقا که تو باشی فراموشی ندارد

شمع در این خانه خاموشی ندارد

نذر تو کردم این پر خاکستری را

قلبی که داری با اشاره می بری را

اشکی که حالا آمد و آن دیگری را

این دست های خالی پشت دری را

آری، نداری بهترین عذر و بهانه است

در غیبت بابا پسر آقای خانه است

دلداده ی نام تو احساسش جوانی است

با همت چشم تو دور از ناتوانی است

در انتظار معجزات ناگهانی است

روی زمین هم باشد اما آسمانی است

اصلاً علیِ اکبری ها مثل آبند

از جنس شیرین دعایی مستجابند

زیباترین آئینه از روز ازل تو

آقای آقازاده های بی بدل تو

یعنی کریم بن کریم این محل تو

شمشیر زن مثل علی ضرب المثل تو

بر هم بزن تاریکی خنّاس ها را

از ریشه بِکَن این خدا نشناس ها را

رعدی بزن تا زیر پایت سر بریزد

از وحشتت با این رجزها پر بریزد

هرکس که دارد کینه ی حیدر بریزد

تیغی بچرخان زَهره ی کافر بریزد

یک تپه کشته مانده بی چون و چرایی

وقتی که تو از میسره بیرون می آیی

من مطمئنم پای تو سوزد جگرها

دیگر نمی آید صدایی از پدرها

ویران شود پشت سرت قلب قمرها

تو می روی و وای بر این نوحه گرها

من مطمئنم بی تو این دل دل نمی شد

کِشتیِ صبرم راهی ساحل نمی شد

بال و پر روح الامین پیراهن تو

خون تمام عاشقی ها گردن تو

دست خیام کربلا بر دامن تو

بابا بمیرد ای پسر با رفتن تو

شمشیرها گل بوسه از روی تو چیدند

تصویر پاره پاره ای از تو کشیدند

تا آسمان ها می روی پیغمبرانه

از من گرفتی از لب من یک بهانه

ترسیده ام بگذارمت بر روی شانه

می چینمت روی عبایم دانه دانه

این شعر هم بی گریه تا پایان نیاید

اصلاً به چشم ما سر و سامان نیاید

----------------------------------------------------------

عليرضالك

 

دل می رود به دل شدگان اقتدا کند

 شاید کسی بیاید و او را سوا کند

از آیه های حمد مدد می شود گرفت

 باید وسیله ای گره ی بسته وا کند

من خاک زاده ام و نشسته ام که یک نفر

 این خاک تیره را به نظر کیمیا کند

تا زیر دست و پای گدایان دلم شکست

 دستی بلند شد که دلم را دعا کند

جمعیتی است پشت در خانه ی حسین

 یعنی کریم آمده فکر گدا کند

امروز اولین پسرش را حسین دید

 پس می رود عقیقه ی او را ادا کند

در آسمان شب زده مهتاب را ببین

 ارباب زاده نه خود ارباب را ببین

عشق است مرغ عشق هوای علی شدن

 مجنون شدن اسیر به پای علی شدن

ماه حسین جان به فدای رسیدنت

این شغل ماست، شغل فدای علی شدن

چشم علی به چشم تو بی خود گره نخورد

چشمش تو را گرفت برای علی شدن

بی خود دل حسین برایت نمی طپید

 این است رسم جاذبه های علی شدن

حالا که راه رفتن و طرز نگاه تو

 مانند فاطمه است سوای علی شدن

وقتی تو را به سینه گرفته علی خوش است

 راهی دشت کرب و بلای علی شدن

در گوش باد قصه ای از آسمان بگو

 الله اکبر، اکبر لیلا اذان بگو

---------------------------------------------------------------

                                                مسعوداصلانی

سرودن از لب تو با انارها

و راوی شکفتنت بهارها

به پاک بودن تو غبطه می خورند

زلالی تمام چشمه سارها

برای کشتن آمدی و گیسویت

تنیده حلقه، حلقه، حلقه دارها

یکی دوتا که نیست زلف مشکیت

نشسته روی دوشت آبشارها

برای من که نه، همیشه گفته ام

خوشا به حال با تو هم جوارها

خوشا به حال عاشق و نداریش

خوشا به حال هر که دوست داریش

کسی به جز تو نانمان نمی دهد

زمین نمی دهد، زمان نمی دهد

بدون مهربانی تو هیچ کس

پر مرا به آسمان نمی دهد

هنوز هیچ سائلی ندیده ام

که خانۀ تو را نشان نمی دهد

دلی که با محبت شما تپید

به هرکسی رسید جان نمی دهد

درخشش تو را هر آنکسی که دید

به آفتاب کهکشان نمی دهد

کدام رشته کوه مدعی شده

علی، علی مرا تکان نمی دهد

تو از تبار بهترین قبیله ای

تو دومین علی این قبیله ای

نگاه اهل خانه بر دهان توست

که بهترین کلام ها از آن توست

چه خوب حرف های خوب می زنی

شنیدنی ترین بیان، بیان توست

تو آمدی و بعد از این حسین هم

در انتظار چرخش زبان توست

قرار شد هرآنچه خواهی آن شود

و آن او همان شود که آن توست

به نوکری مرا هم انتخاب کن

نه حرف من که حرف نوکران توست

برای تو قبول کن که سخت نیست

و هرچه خواهش است در توان توست

لبت همین که میل تاک می کند

ستون خانه سینه چاک می کند

مگر نه پادشاه و شاهزاده ای

چه زندگی پاک و صاف و ساده ای

نباید از گدا به راحتی گذشت

خودت به ما همیشه یاد داده ای

عنایتی نما تو ناسلامتی

برادر بزرگ خانواده ای

محصل سه تا امام بوده ای

پیمبری ترین امامزاده ای

سوار مرکبی و خیره ات شده است

نگاه در شگفت هر پیاده ای

پدر دلش به زیر گام های توست

برو هنوز هم که ایستاده ای

برو که با شهامت و جوانی ات

نشان دهی چقدر با اراده ای

برو بجنگ مثل شیر مثل مرد

برو بهانه ای بجوی و بازگرد

خدا وسیله ساز می شود بیا

نمی شود نه، باز می شود بیا

بهانه ای کجاست بهتر از عطش

خدا وسیله ساز می شود بیا

بیا که با اذان تشنگی تو

نماز سرفراز می شود بیا

دو رکعت لب تو با لب پدر

نماز در نماز می شود بیا

و از محبت شما پدر ـ پسر

دوباره کشف راز می شود بیا

بیا که با دوباره ناز کردنت

حسین بی نیاز می شود بیا

به لخته، لخته های خون در گلو

دری گشای و باز هم پدر بگو

--------------------------------------------------------

                                            حسين رستمی

 

لطف خدا شامل به هنگام دعا شد

چون نام من مقبول قلب مرتضا شد

منّت سرم بنهاد از بهر کنیزی

تا همسرم سلطان دشت لاله ها شد

اول کسی بودم که در بیت حسینی

فرزند زیبایی به دامانم عطا شد

تا اهل بیت از صورتش خورشید چیدند

در چشمشان پیدا جمال مصطفی شد

گفتند یا اُمّاه جایت هست خالی

امشب که زیباتر سرای هل اتی شد

در ماه پیغمبر گل پیغمبر آمد

الله اکبر چون علیِ اکبر آمد

در کودکی هم دلبر دل های ما بود

زهرا صفت، حیدر جمال، احمد لقا بود

چون جده اش زهرا قدم می زد خرامان

او قاتل زینب میان کوچه ها بود

صوت اذانش مرده ها را زنده می کرد

دل از همه می برد از بس با خدا بود

وقتی که مُحرم می شد و احرام می بست

دیگر نبود اکبر که ختم الانبیا بود

احرام او در طوف کعبه دیدنی بود

لبیک از لعل لبش بشنیدنی بود

من امّ لیلایم که لیلا پروریدم

در دامنم یک سرو رعنا پروریدم

یعقوب ها را مات این دردانه کردم

من یوسفم را پاک و زیبا پروریدم

گفتند او آئینه ی روی رسول است

از جان خود شیرین تر او را پروریدم

دستور ها را من ز زینب می گرفتم

در مکتب او پور زهرا پروریدم

الله اکبر را به گوشش من سرودم

او را مؤذن بهر بابا پروریدم

یک لحظه غافل از علی اکبر نبودم

خدمتگذارش بودم و مادر نبودم

اکبر کریم خانه ی خون خدا بود

بر مادرش زهرا قسم او مجتبا بود

او سوره ی والعصر قرآن حسین است

زیرا عصاره بر تمام انبیا بود

در کربلا گر رحمت حق جلوه دارد

او رحمة للعالمین کربلا بود

او رحم کرد از کشتن دشمن حذر کرد

ورنه عدو معدوم در آن ماجرا بود

خُلقش عظیم و منطقش وحی الهی

الله اکبر در اذان نینوا بود

گر در عمل با امر او مشهور گردیم

روز جزا پشت سرش محشور گردیم

او سرور و مولا و سلطان دل ماست

فرمانده ی مطلق به سامان دل ماست

او قلب یاسین است و یاسین قلب قرآن

او معنی آیات قرآن دل ماست

یاد شهیدانی که از او فیض بردند

او بهترین الگوی ایمان دل ماست

گر از شهیدان به خون خفته بپرسی

گویند اکبر جان و جانان دل ماست

زیباتر از عرش و جنان و باغ رضوان

پائین پای قبر سلطان دل ماست

ای مرگ مهلت تا ببینم کربلا را

زائر شوم لیلای آل مصطفا را

-------------------------------------------------------

جوادحيدری

 

می ایستم امروز خدا را به تماشا

ای محو شکوه تو خداوند سراپا

ای جان جوان مرد به دامان تو دستم

من نیز جوانم، ولی افتاده ام از پا

آتش بزن آتش به دلم، کار دلم را

ای عشق مینداز از امروز به فردا

آتش بزن آتش به دلم ای پسر عشق

یعنی که مکن با دل من هیچ مدارا

با آمدنت قاعده ی عشق به هم خورد

لیلای تو مجنون شد و مجنون تو لیلا

تا چشم گشودی به جهان ساقی ما گفت:

"المنته لله که در میکده شد وا"

ابروی تو پیوسته به هم خوف و رجا را

چشمان تو کانون تولا و تبرا

ای منطق رفتار تو چون خلق محمد

معراج برای تو مهیاست، بفرما!

این پرده ای از شور عراقی و حجازی است

پیراهن تو چنگ و جهان دست زلیخا

لب تشنه ی لب های تو لب های شراب است

لب وا کن و انگور بخواه از لب بابا

دل مانده که لب های تو انگور بهشتی است

یا شیرخدا روی لبت کاشته خرما

عالم همه مبهوت تماشای حسین است

هر چند حسین است تو را محو تماشا

"چون چشم تو دل می برد از گوشه نشینان"

شد گوشه ی شش گوشه برای تو مهیا

از گوشه ی شش گوشه دلم با تو سفر کرد

ناگاه درآورد سر از گنبد خضرا

مجنون علی شد همه ی شهر ولی من

مجنون علی اکبر لیلام به مولا

-----------------------------------------------------

سيدحميدرضابرقعی

دیشب از عشق چشم من تر بود

عاشقی حرف ما و دلبر بود

دلِ گم گشته ام مرا می برد

دلم از كودكی كبوتر بود

تا سر كوچه ی خدا رفتم

كه پُر از چشمه های كوثر بود

چشم من بود و دامن ساقی

دست من بود و لطف ساغر بود

من ز هوش و دلم ز دستم رفت

كار پیمانه های آخر بود

كار دل، كار عشق دست تواند

هم خدا، هم حسین مست تواند

جلوه ای كن به رسم دلبریت

تا بریزیم سر به سروریت

درِ بازارِ بردگان وا شد

یوسف آمد برای نوكریت

كعبه افتاده است دنبالت

با خیالِ رخِ پیمبریت

تو علی هستی و علی مانده

ماتِ اعجاز تیغ حیدریت

چقدر مثل فاطمه هستی

به فدای شكوه كوثریت

آمدی عشق در به در شده است

امشب ارباب ما پدر شده است  

باز كن چشم عالم آرا را

خیره كن چشم های دنیا را

نخوری چشم ای تو چشم حسین

بس كه چشمت ربوده دل ها را

نوه ی ارشد امیر عرب

می دهی عطر نام زهرا را

ای علمدار دوم این قوم

می بری رونق مسیحا را

آرزوی حرا دو ركعت توست

تا ببیند دوباره طاها را

صخره ای موج را به هم كوبید

روی دوشش گرفت دریا را

پَرِ سجاده های مادر تو

می برد دودمان لیلا را

سیب سرخی و زاده ی ارباب

یوسف خانواده ی ارباب

شاه زاده امیر میدان ها

مثل عباس مرد طوفان ها

نفس دشت ها بریده ز تو

تند باد شگفت جولان ها

كوه ها خاك پای تن تنه ات

شاه بیتِ لبِ رجز خوان ها

به علی رفته ای در اوج نبرد

می زنی خنده بر پریشان ها

زَهره ها را دریده ای یعنی

هیچ كس نیست بین میدان ها

از امیران كربلا هستی

چقدر شكل مرتضی هستی

گره ای تا زدی دو ابرو را

به هم آمیختی تو شش سو را

همگی قبر خویش را كندند

تا كه دیدند تیغ و بازو را

تیغ رقصید و آسمان بشنید

ضربه ات را صدای هوهو را

طپش قلب خیمه ها آمد

تا گشودی سپاه گیسو را

آمدی تا پس از عمو گیری

پای محمل ركاب بانو را

از مِیِ عشق باده ای داریم

وه چه ارباب زاده ای داریم!

روشنی های آسمان حسین

ای نشانیِ بی نشان حسین

روی چشم تو ابروان پدر

روی دوش تو گیسوان حسین

آه! داوود حضرت ارباب

ای اذان گوی كاروان حسین

بعد آوای دلنشین تو بود

نوبت گفتن اذان حسین

قُوَت زانوان بابایی

ای مسیحاترین جوان حسین

مادرت هیچ، بین بهت حرم

رفتنت می برد توان حسین

از نگاهت عزیز زهرا سوخت

رفتی از رفتن تو لیلا سوخت

--------------------------------------------------------

حاج محمودكريمی

 

مدینه و گل لبخند سیدالشهداست

شب است و خانه ثارالله و چراغ هداست

خدا عجب پسری داده بر امام حسین

که پای تا به سر آیینۀ رسول خداست

علی است نام و علی جلوه و علی آئین

علی جلال و علی صورت و علی سیماست

تمام چشم شده بـاغبان گلشن وحی

نگاهش از همه جانب به لالۀ لیلاست

تمامِ نـور بـود ذرّه، روی او خورشید

تمامِ حسن بود قطره، حسن او دریاست

خدا بـه یوسف زهرا دوباره یوسف داد

چه یوسفی که سراپای یوسف زهراست

هر آنکه دید جمال ورا به حیرت گفت

محمد است ؟ علی؟ یا که سیدالشهداست؟

محمد است علی؟ یاحسین؟ یاحسن است؟

به پنج تن قسم این حُسن کلِّ پنج تن است

ز بـحر نـور درخشید گوهری دیـگر

و یا به دست خدیجه است کوثری دیگر

مـدینه مکه شده، مکه بیت عبـدالله

کنـار آمنه بینـم پیمبـری دیـگر

و یا که مکه شده خانۀ امام حسین

و یا ز کعبه درخشیده حیدری دیگر

دوباره فاطمه آورده یک امام حسن

و یا عیان ز حسین است منظری دیگر

مـگر که ام‌بنین بـاز زاده عبـاسی

ظهـور کرده ز عبـاس، منظری دیـگر

مگر دوبـاره حسینی دگـر ظهور کند

که بـاز جلوه کند روی اکبری دیـگر

به جز درِ حرمش را که باب قرب خداست

خداشناس نیـم گر زنـم دری دیـگر

همین بس است مرا لطف و رحمت وکرمش

که جان کبوتر بام و دلم بود حرمش

قدش چو نخلۀ طوبا و هر دلی چمنش

رخش چراغ وجود و وجود، انجمنش

عجب مدار اگر آید از ریاض بهشت

زند رسول خدا بوسه بر لب و دهنش

ز مکتبِ «اَوَلَسنا عَلَی الحق‌»اش پیداست

که جان تازه دهد بر حسین، با سخنش

هزار قـافـله دل از پیمبران خـدا

زدند چنگ محبت به زلف پر شکنش

تن مطهـرش از جان پاک نیکوتـر

سلام خلق و سلام خدا به جان و تنش

عجب نـدارم اگر بشنوند بوی بهشت

هزار یـوسف مصری ز بوی پیرهنش

قرار می‌دهد از دست، روی دست پدر

ز بس که عاشق شمشیرها بـود بدنش

گشوده دیده به رخسار دلربای حسین

به عالم آمده تا جان کند فدای حسین

نخورده شیر بـود تشنه کامِ جامِ الست

به غیر دوست زده پشت پا به هر چه که هست

علی، حسین، حسن، زینبین یـا عباس

به هم دهند او را همچو لاله دست به دست

دو دست در دل قنداقه و دو چشم به دست

دلش بـه سلسلۀ زلف یـار شد پـا بست

گرفت جان به کف و ایستاد بر سر پا

به زخم‌های تنش چوبه‌های تیر نشست

سلامِ عشق بـر آن عاشق خداجـوئی

که هر چه را به جز عهد دوست بود، شکست

روا بود که ننوشند خلق، آب حیات

ز جام او که ز جام عطش بود سرمست

اگـر نبـود خطا، آشـکار می‌گفتم

که این پسر بود از کودکی حسین پرست

جهان فداش که تا پای جان حسینی بود

هنوز نامده در این جهان حسینی بـود

الا تمام محمد به خلق و خوی و مرام

به خُلق و خوی و مرام محمدیت سلام!

تـوئی شهید ولایت که از ولیت درود

توئی علی که ولیِّ خدات گفته سلام

شب ولادت تو آسمان به حیرت گفت:

که صبح یازدهم کس نـدیده مـاه تمام

قیام‌ها بـه قیـام تـو متصل بـایـد

که زندگیت سراسر قیام بـود قیام

توئی که از شب میلاد بر قد و قامت

قُماط بـود بـه حج شهادتت احـرام

شهادت تـو بـه تـوحید آبـرو بخشید

ولایت تو همان دین ماست در اسلام

اگر چه نیست نکوتر عبـادتی ز نماز

بدون مهر تـو حتی بـود نماز حرام

هماره نـور دهد مشعل هدایت تـو

تمام طاعت "میثم" بود ولایت تو

--------------------------------------------------
غلامرضا سازگار

 

آهسته آمدی که دلم را خبر کنی

سهم مدام جام مرا بیشتر کنی

از راه آمدی که زمین را جلا دهی

عطری دوباره بر نجف و کربلا دهی

ای آفتاب شوق و صفا و امید و جود

ای آنکه آمد و دل ارباب را ربود

بازوی کوچکت خبر از ذوالفقار داشت

زلفت برای هر سر و سردار دار داشت

امشب شب تلاوت قرآن سرمدی است

چشم حسین مات جمالی محمدی است

***

ای نور چشم های زلالت پیمبری

در راه رفتنت چقدر مثل مادری

عطر بهاری نفس مرتضی علی

ای حجم جاری نفس مرتضی علی

لب های گرم حضرت عباس می زند

بوسه به دست های تو مشکل گشا علی

آینۀ تمام نمای محمدی

پرورده ی بهشت رسول خدا علی

قربان دست های اباالفضلی ات شوم

بر روی بازوان تو هم نقش، یا علی

برق نگاه مست تو تا آسمان رهاست

(جانا حساب چشم تو از دیگران جداست)

***

دائم دلم به راه تو پا می کشد علی

آخر خیال وصل، مرا می کشد علی

دارم برای آمدنت شعر می شوم

عشقت دل مرا به کجا می کشد علی؟

گفته است مادرم که فدایت شوم کنون

دارد قضا مرا به بلا می کشد علی

من بی خودم ز خویش نه سر دانم و نه پا

شوق لب تو دست مرا می کشد علی

این است آرزوی شب و روز نوکرت

پای ضریح عشق سلامی کشد علی

***

ای آمده به جان ز جهانداری ات جهان

افتاده پای غیرت تو هفت آسمان

ای سر فراز ! ، سرو ستبر حسین من

ای مونس همیشه ی قبر حسین من 

***

دستم برای آمدنت لرزه داشته

حتی قلم قدم ز قدم بر نداشته

ناقابلست سینۀ تنگم ولی خدا

این قلب را به عشق تو در سینه کاشته

اصلا به عشق چشم تو این روح مختصر

در جسم گرد و خاکی من پا گذاشته

اصلا فقط به حرمت یک یا حسین تو

عالم پر از طراوت یک یا حسین تو

پرچم بگیر ای که جهان در مدار توست

لشکر بخواه لشکر خورشید یار توست

دستی به دستگیری بیچارگان برآر

ای مثل مجتبی همه ی عمر، سفره دار

آقا مرا به نور علی رو به راه کن

گاهی به زیر پای خودت هم نگاه کن

مبهوت خنده های تو گلهای شاد هم

در حلقه های زلف تو افتاده باد هم

***

ای خواجه کیست آنکه بگردد فدات من

جان می دهد به حسرت یک رونمات من

ای خواجه کیست آنکه گدا را نواخت تو

کو آن گدا که سر بدهد پیش پات من

لب باز کردی از نفست جان گرفتم و

حالا که جان گرفته ز لحن دعات من

دل را به یک نگاه علی وار زنده کن

بی تاب و کشته مرده ی طرز نگات من

توحید با زبان تو شیرین و تا ابد

فرهاد شعر من تو و عبد خدات من

آموختم ز عشق که مشق فنا کنم

دامان یار گیرم و دل را رها کنم

***

ای ارث از عشیره ی کرار، عزم تو

ای ذوالفقار، تشنه ی میدان رزم تو

آری تویی که پشت ستم را شکسته است

عباس با تو شانه به شانه نشسته است

جانم به چشم های تو ای مرد شیرگیر

ای دشت خون به قبضۀ چشمان تو اسیر

ای در تو شان حیدر کرار منجلی

جانم به بازوان علی وارت ای علی

دلگرم از نگاه حسینی تو حسن

ای نور چشم و قوت قلب امام من

جانم به تو که پای امامت نشسته ای

جز با حسین عهد ولایت نبسته ای

جانم به تو که سایه ی قدت پناه شد

لبخند تو امید همه خیمه گاه شد

ای شط به پای عزم تو افتاده بی قرار

ای فخر شیعیان به همه روز و روزگار

آری محمد است که در توست منجلی

بر روی بازوان تو هم نقش، یا علی

***

ای تشنه ی قیام شما ذوالفقارها

در التهاب صبح شما بیقرارها

چشم انتظار فصل شما پابرهنه ها

دلداده ی شکوه شما سر بدارها

تا روزها به شمس شما نو نمی شوند

یعنی که رو به راه نگردیده کارها

ای نور نو رسیده دعا کن که تا خدا

پایان دهد به  همهمه ی انتظارها

آن روز مثل نور به خورشید می رسند

همراه تکسوار شما تکسوارها

خورشید تار و تیره نگردیده هرچقدر

پنهان کنند آینه را در غبارها

می آید و بهشت به این شهر می رسد

می آید و به شهر می آید بهارها

***

تیغی به سر بنه که ببینی مرام ما

سر دادن است فکر همه صبح و شام ما

تا هست جان، به جان تو جانم فدای توست

این قلب چاک چاک شکسته برای توست

ما نیز دل به راه ولایت نهاده ایم

(ما بیدلان مست دل از دست داده ایم)

سرمایه شکسته دلان یا علی مدد

دست گدا و دامنتان ،یا علی مدد

گفتند از بهشت خدا حیدر آمده

آقا ببین که سائل انگشتر آمده

----------------------------------------------------
حامد اهور

کیست آن نور که این گونه تماشا دارد

 

رَشَحات رخِ او نُزهَتِ طاها دارد

 

آیه آیه خبر از شاخه ی طوبی دارد

 

والضّحای نگهش این همه معنا دارد

 

باید از عرش برایش نفحاتی برسد

 

به تماشای رخ او صلواتی برسد

 

آیه ی روی نبی بود و مکرّر گشته

 

به صفای حَرَم عشق منوّر گشته

 

در شجاعت چو علی محشرِ محشر گشته

 

از رخ فاطمه گل کرد و معطر گشته

 

من که باشم که از آن خطّ نگارین گویم

 

از لب لعل تو آن شکّر شیرین گویم

 

از حرم آمده بیرون و خرامان در خود

 

به کجا می رود این خرّم و خندان در خود

 

وقت میدان شدنش این همه تابان در خود

 

همه را کرده هراسان و پریشان در خود

 

شور شیرینی احساس تو دیدن دارد

 

هر چه هم ناز کنی باز خریدن دارد

 

آمده هم چو علی تیغ مرتّب بزند

وَ بیآشوبد و بر پیکره ی شب بزند

ذوالفقاری شود و تیغ لبالب بزند

مثل خیبر سری از آن همه مرحب بزند

کربلا بوده و تکرار علی در اکبر

همه دیدند شده یکسره حیدر، اکبر

کربلا فرصت تکرار علی بود در او

مثل یک آینه دیدار علی بود در او

زور بازوی شرر بار علی بود در او

پنجه ی حیدر کرّار علی بود در او

مرتضی دیده در آن هیمنه تکرارش را

تا تماشا بکند فاطمه پیکارش را

آوخ آن لحظه که آن مصحف ایمان افتاد

پاره پاره ورق تازه ی قرآن افتاد

آن طرف تر به فغان عمه پریشان افتاد

حضرت فاطمه در عرش هراسان افتاد

آمدند از همه سو راه بگیرند از او

انتقامِ اسدالله بگیرند از او

هر که دارد ز علی کینه بیاید بزند

هر که یکبار زده تیغ مجدّد بزند

با دلِ سنگ خودش آید و ممتد بزند

وَ نگوید که جوان است مشدّد بزند

سال ها قصّه ی تلخی ست که در دل مانده ست

کینه از خیبر و بدر است که بر دل مانده ست

آه ای برگ گل تازه ی قرآن در خون

اربا اربا شده ی سوره ی رحمان در خون

آیه آیه همه ی لولو و مرجان در خون

می کشاند ز غمت عمه سر و جان در خون

لب گشا و زخدا بارقه ی نور بخواه

ساقی آمد به برت باده ی انگور بخواه

--------------------------------------------------------
علی کفشگر

گل لیلا به جمالت صلوات

 

به جبین و خط و خالت صلوات

 

تو همان کتاب حسن احمدی

 

تو همان وجه خدای سرمدی

 

تو همان آینۀ محمدی

 

به جمال بی مثالت صلوات

 

گل لیلا به جمالت صلوات

 

به جبین و خط و خالت صلوات

 

ای ولیّ حق و فرزند ولی

 

جدّه ات فاطمه، جدّ تو علی

 

چهره ات آینۀ لم یزلی

 

به چنین قدر و جلالت صلوات

 

گل لیلا به جمالت صلوات

 

به جبین و خط و خالت صلوات

 

شب میلاد تو دل نور گرفت

 

ملک از شوق و شعف شور گرفت

 

لب خندان، دل مسرور گرفت

 

به سرور و شور و حالت صلوات

 

گل لیلا به جمالت صلوات

 

به جبین و خط و خالت صلوات

 

ای رخت شمع ره هاشمیان

 

آفتاب سپه هاشمیان

 

گفت عباس مه هاشمیان

 

به دو ابروی هلالت صلوات

 

گل لیلا به جمالت صلوات

 

به جبین و خط و خالت صلوات

 

ای همه عشق من و تاب و تبم

 

ای ثنایت سخن روز و شبم

 

گل لبخند وصالت به لبم

 

به گلستان وصالت صلوات

 

گل لیلا به جمالت صلوات

 

به جبین و خط و خالت صلوات

 

ای رخت آینۀ مصطفوی

 

در تن پاک تو روح علوی

 

صفت و خلق و خصالت نبوی

 

به تو و خلق و خصالت صلوات

 

گل لیلا به جمالت صلوات

 

به جبین و خط و خالت صلوات

 

به جمال تو قمر مبهوت است

 

به دعای تو سحر مبهوت است

 

به کمال تو پدر مبهوت است

 

به تو و اوج کمالت صلوات

 

گل لیلا به جمالت صلوات

 

به جبین و خط و خالت صلوات

-----------------------------------------------------------
غلامرضا سازگار

 

مثل اسفند دلم روی دلم بند نبود

 

مدتی روی لبان همه لبخند نبود

 

درد دوری ز پیمبر که خوشایند نبود

 

و کسی مثل خداوند هنرمند نبود

 

تا که پیوند زند زلف غم و شادی را

 

تا نمایان بکند زینت آبادی را

 

از همان لحظه ی آغاز تو صحبت شده بود

 

نوبت دیدن رخسار تو قسمت شده بود

 

بی تحرک همه ی آینه حیرت شده بود

 

که خداوند به رخسار تو رؤیت شده بود

 

و کسی نیست که دست از سر تو بردارد

 

آخر این چهره نشانی ز پیمبر دارد

 

می نشینم که سر راه عبورت باشم

 

روشن از پرتو یک جلوه ی نورت باشم

 

ای سلیمان بده اذنی که چو مورت باشم

 

می شود تا نمک نان تنورت باشم؟

 

انبیا کاسه به دستان کرم خانه ی تو

 

دشمن و دوست همه محو تو دیوانه ی تو

 

چهره ات اوج جمال است ولی باور کن

 

وصل تو خواب و خیال است ولی باور کن

 

دیدنت امر محال است ولی باور کن

 

این گدا گرچه وبال است ولی باور کن

 

به خیالات و محالات دلم خوش باشد

 

من به این گردش حالات دلم خوش باشد

 

مادرت شوق غزلخوانی باران دارد

 

پدرت بر همه اوصاف تو ایمان دارد

 

در رگ و ریشه ی تو نام علی جان دارد

 

و جهانی سر انگشت تو، امکان دارد

 

تو همان زمزمه ی اهل نظر می باشی

 

تو همان معجزه ی دست پدر می باشی

 

پدرت گفته که از زخم تنت می میرد؟

از پریشانی زلف شکنت می میرد؟

از عوض گشتن لحن سخنت می میرد؟

ذکر بابا که نباشد دهنت می میرد؟

در پی ات می دود و هی خبرت می آید

عمه هم زجه زنان پشت سرت می آید

از چه پس بال و پرت زخمی تغییر شده

فرصت خنده به لب های تو زنجیر شده

از شما مانده صدایی است که تصویر شده

آیۀ قطع و جدایی است که تفسیر شده

این همه داغ به روی جگر بابایت

عاقبت می شکنی تو کمر بابایت

---------------------------------------------------------------
محمد رضا ناصری

 

ما را نظر دوست خدا باورمان کرد

با یک صلوات از دگران برترمان کرد

ذکر صلواتی که خدا هدیه به ما داد

ذکریست که همسفرۀ پیغمبرمان کرد

هم سفرۀ پیغمبر اکرم شدن ما

فیضی ست که دور و بری حیدرمان کرد

با حب علی عاشق زهرا شده ایم و

این عشق غبار قدم مادرمان کرد

خاک قدم فاطمه بودیم که بی بی

با نام حسن عاشق عاشق ترمان کرد

با عشق حسن بوده گرفتار حسینیم

این کار حسین است اگر نوکرمان کرد

سلطان شده باشیم غلام درِ اوییم

در اوج، کف پای علی اکبر اوییم

میلاد گل سرسبد شاه جهان است

خاک قدمش تاج سر اهل جنان است

شیرینی نام علی اکبر لیلا

نقل دهن مجلس شیرین دهنان است

ای لیلی لیلای حرم، خوش قد و بالا

نام تو شروعی ست که آغاز اذان است

گفتیم که میلاد علی روز پدر بود

گفتند که میلاد تو هم روز جوان است

هم حیدر کراری و هم احمد مختار

چیزی که عیان است چه حاجت به بیان است

پس حق بده از چشم تو کفار بترسند

تا پلک تو تیر و خم ابروت کمان است

تو جمع همه پنج تن آل عبایی

تو علت زیبا شدن مأذنه هایی

در روز ازل عشق و صفا را به تو دادند

افسار همه ارض و سما را به تو دادند

عباس اگر که علی کرببلا شد

پیغمبری کرببلا را به تو دادند

با صوت اذان تو به داوود عیان شد

تا روز ابد اوج صدا را به تو دادند

از بسکه گره باز نمودی ز دل خلق

مانند حسن جود و سخا را به تو دادند

عیسای مسیح حرم آل محمد

بی واسطه معجون شفا را به تو دادند

در پیش تو خورشید چه افتاده می آید

پیراهن شه بر تن شهزاده می آید

ای روی تو چون روی پیمبر علی اکبر

هستی نوۀ ساقی کوثر علی اکبر

تو لایق شمشیر علی بودی و هستی

باید بزنی بر دل لشگر علی اکبر

با واسطه شاگرد یدالله زمینی

از برکت عباس دلاور علی اکبر

شاگرد ابالفضل شدن فیض کمی نیست

شد ضربۀ تو ضربۀ حیدر علی اکبر

تیغ کج تو  نعرۀ یا فاطمه دارد

انداخته دور و بر تو سر علی اکبر

مشغول دعاگویی تو زینب کبراست

از جای بکن قلعۀ خیبر علی اکبر

هر کس که تو را دید به پای تو سر انداخت

با دیدن ابروی کج تو سپر انداخت

بی عشق تو هر قلب پریشان شده باشد

چون کاخ خرابیست که ویران شده باشد

اصلاً عجبی نیست که با نیمه نگاهت

یکباره گدا حضرت سلطان شده باشد

اصلاً عجبی نیست که دور و بری تو

با گوشۀ چشمان تو سلمان شده باشد

اصلاً عجبی نیست که هر بندۀ گمراه

با صوت اذان تو مسلمان شده باشد

اصلاً عجبی نیست که این شاعر گمنام

با لطف شما صاحب دیوان شده باشد

اصلاً عجبی نیست که مخروبۀ قلبم

با لطف خدایی تو ایوان شده باشد

ما هرچه که هستیم گرفتار تو هستیم

صد شکر که عمریست بدهکار تو هستیم

ای کاش به ما نیز صفاتی برسانی

از لعل خودت یک صلواتی برسانی

اندر خم یک کوچه نشستیم بیایی

تا اینکه به ما راه نجاتی برسانی

ما تشنۀ یک جرعه ز چشمان تو هستیم

تا اینکه خودت آب حیاتی برسانی

خالی شده این دست خودت پر بکن آقا

ای کاش به من نیز براتی برسانی

بالی بده تا کرببلایم برساند

ای کاش برات عتباتی برسانی

دلتنگ حریم پسر فاطمه هستم

ای کاش در این هفتۀ آتی برسانی

بوی تو می آید به نظر وقت اذان است

این عطر گمانم ز نسیم رمضان است

بگذار که امسال سحر یار تو باشم

مهمان سر سفرۀ افطار تو باشم

نگذار که یک عمر جدا از تو بمانم

نگذار که یک عمر فقط بار تو باشم

نگذار اسیر غم دنیا شده باشم

بگذار که یک عمر بدهکار تو باشم

داروی طبیبان به خدا نیست دوایم

داروی من این است که بیمار تو باشم

بگذار در آن ماه، شب لیلۀ قدری

یک ثانیه ای هم شده زوار تو باشم

آقا علی اکبر ارباب نظرکن

بگذار که من خادم در بار تو باشم

بگذار محرم برسد اذن بگیرم

بگذار شب هشتم امسال بمیرم

-------------------------------------------------
مهدی نظری

خوب است ابتدا ز خدای کریم گفت

 

از لطف های واسطۀ آن رحیم گفت

 

باید پس از مرورِ ثناء الجمیل از آن

 

ذرّیَة الکرام و ابن الکریم گفت

 

از حب عشق حب خدا حب اهل بیت

 

از نعمت بزرگ، ز نور العظیم گفت

 

وقتی کلام فاضله گل می کند به لب

 

ممکن شود ز صاحب قلب سلیم گفت

 

باید ز نهرهای جنان گفت گاه گاه

 

وز میوه های ناب بهشت نعیم گفت

 

گاهی برای تلخی و تغییر ذائقه

 

باید ز دردهای عذابٍ اَلیم گفت

 

قرآن به سبک وحی بشارت دهد بما

 

آنجا که آیه های غلامٍ[1] حلیم گفت

 

خواهی اگر سیادت نسل خلیل را

 

باید که از فداییِ ذبحٍ[2] عظیم گفت

 

باید شناخت سیّد آل سلیل را

 

اِبنُ الحسین سَرور آل خلیل را

 

دل را خدا اگر که تدارک ندیده بود

 

ما را به مدحِ یار کجا برگزیده بود

 

وَحیی که دور از نظر جنّ و انس ماند

 

آری حدیث قدسی این نور دیده بود

 

یعنی همان ذخیرۀ نسل پیمبران

 

قبل از ظهورِ خود دل ما را خریده بود

 

نوبت به استغاثۀ آل نبی رسید

 

دین خدا به مشکل سخت و عدیده بود

 

تنها به یک اسارۀ خلقت نیاز داشت

 

یعنی نیاز بر قدم یک پدیده بود

 

باید که از تمام رسل عمر می گذشت

 

تا رو شود که یار که را برگزیده بود

 

وقتی نبی بشارت او داد بر حسین

 

قبل از طلوع، مژدۀ وصلش رسیده بود

 

احمد خبر ز اکبر لیلا دهد بما

 

وقتی که هیچ دیده جمالش ندیده بود

 

چشمِ علیِ اکبرِ لیلا گشوده شد

 

دل از تمام عالم و آدم ربوده شد

 

ای دل وصال را به کجا می بری مَبَر

توصیفِ خال را به کجا می بری مَبَر

آئینۀ تمام نمای محمدی است

وصف جمال را به کجا می بری مَبَر

اینجاست شرحِ خَلقاً و  خُلقاً و منطقاً

شاهد مثال را به کجا می بری مبر

بر چهره اش جمال علی نقش بسته است

وجه جلال را به كجا می بری مبر

ای آنكه دم ز آیۀ اكمال می زنی

رشد و كمال را به كجا می بری مبر

او را قدم شبیهِ قدم های فاطمه است

شرحِ غزال را به كجا می بری مبر

ذبح عظیم را به تماشای او ببین

بَس امتثال را به كجا می بری مبر

بر روی دست حضرت ارباب كائنات

بنگر جمال نوری ارباب ممكنات

ای دیده اشكِ شوق ببار از نگاه خویش

یوسف دوباره باز در آمد ز چاه خویش

یوسف نه – مصطفای دگر دیده باز كرد

اعجاز شد كه ماه در آمد به ماه خویش

تنها همین رسول برای بشر بَس است

حالا حسین فخر كند بر سپاه خویش

آیا امام مفترض الطاعه آمده

یا كبریا پناه دهد بر پناه خویش

این است فجر صادق و این است مطلعش

اینك فَلَك سلام كند بر پگاه خویش

وقتی خدا بهشتِ علی اكبر آفرید

دیگر گدا بهشت نخواهد ز شاه خویش

كوهِ گناه را به نگاهی بَرَد فرو

كِی نا امید می كندَم از نگاه خویش

سیر و سلوك عارفِ بالله را مگو

او ختم می كند ره ما را به راه خویش

ورد زبان حوری و قلمان علی علی است

ذكر تمام جمع رسولان علی علی است

ره وا كنید اكبر لیلا برون شده

وز خیمه گاه راهیِ دشت جنون شده

گویی پیمبر است و به محشر قدم زند

یا رب مگر قیامت كبری كنون شده

لب تشنه است، آب نمانده به مشك ها

بارانِ اشك بدرقۀ كاف و نون شده

بر پشت یالِ مركب خود خواب رفته است؟

یا پشت اسب جسم علی واژه گون شده

صورت به صورت پسر خود گذاشتم

بابا ببین محاسن من غرق خون شده

حَلقَت به خون نشسته و نعشت به خاك و خون

با این قد رشیده ات ای ماه چون شده

این كوفیان به گریۀ من خنده می كنند

داغ دل خیام از این غم فزون شده

كارم ز داغ تو به تماشا كشیده است

فریاد من ببین كه ز سوز درون شده

كارم كنار نعش تو بالا گرفته است

خیز و ببین كه جشن تو اعدا گرفته است

----------------------------------------------------------
محمود ژولیده

قلم امشب زمان تعظیم است

 

سجده آور که وقت تکریم است

 

غسل روحم به چشمه سار رجب

 

غسل روحت به آب تسنیم است

 

از چه ساکت نشسته ای برخیز

 

بهترین روز بین تقویم است

 

ساعت شادی دل ما با

 

شادی اهل بیت تنظیم است

 

آمد آئینه ی رسول الله

 

ای قلم باز وقت تقسیم است

 

نیمی از سیب عشق، پیغمبر

 

علی اکبر هم آن یکی نیم است

 

جمع پیغمبر و امام علی

 

از خدا آمدت سلام، علی

 

آی پیغمبر امام حسین

 

حضرت حیدر امام حسین

 

اولین بار بر لب تو رسید

 

بوسه ی نوبر امام حسین

 

دست های تو بعد از این دارد

 

حکم بال و پر امام حسین

 

ننشستی بجز به رسم ادب

 

لحظه ای محضر امام حسین

 

قسم راست به جوانی مان

 

به علی اکبر امام حسین

 

ما گداییم و شاهزاده تویی

 

آنکه ما را نجات داده تویی

 

مثل زهرا عبادتت بوده

مثل حیدر شجاعتت بوده

به حسن رفته ای زمان کرم

مثل بابا سخاوتت بوده

شب میلاد، عموی سرو قدت

محو در قد و قامتت بوده

«عَنهُمُ الرِّجس» در زیارت تو

حکم تثبیت عصمتت بوده

«اَوَلسنا عَلَی الحَقَت» بی شک

سندی بر بصیرتت بوده

بیش از این باید احترام شوی

شأنت این بود که امام شوی

نام تو کوه را تکان بدهد

روشنایی به آسمان بدهد

خط و مشیء تو ای جوان حسین

راه را یاد هر جوان بدهد

صبح روز دهم به مأذنه ها

با صدایت خدا اذان بدهد

پدرت نه امام تو باید

با فراق تو امتحان بدهد

داغت آن گونه بود که می رفت

پدر تو سه بار جان بدهد

موقع رفتنت، کنار تنت

وقت تشییع کردن بدنت

--------------------------------------------------
محسن عرب خالقی

اى ورق روى تو عنوان حُسن

خال و خطت نقشه ى ايوان حسن

نسل جوان را به جهان رهبرى

جلوه ى توحيد على اكبرى

ريخته‏ام از شرم رخت در شفق

گل به گلستان عرق از هر ورق

گر چه خداوند وجود و عدم

خلق نكرده دو نفر مثل هم

ليكن چو رخسار تو را آفريد

نقش تو را شكل محمد كشيد

چشم تو بيناى همه ماسوى

گوش تو گنجينه ى صوت خدا

روى تو از آب بقا صاف تر

وز دل عشاق تو شفاف تر

صبح تو از شام ابد دلرباست

شام تو تا صبح ازل جان فزاست

هر كه هواى رخ احمد كند

در تو تماشاى محمد كند

باد نقابت چو به بالا زند

فاطمه لبخند به ليلا زند

منطق شيواى جهانگير تو

در لبه ى تيغه ى شمشير تو

بسكه خدا خوب تو را ساخته

خصم تو در مدح تو پرداخته

دشمن سرسخت شما انجمن

بود معاويه كه گفت اين سخن

تاج خلافت كه ز پيغمبر است

ساخته بر فرق على اكبر است

هر چه سخن گشت برازنده تر

مانده به مدح تو سر افكنده تر

حق سخن گشت به مدحت ادا

از لب جانبخش شه كربلا

گفت تويى اى پسر باوفا

اشبه مردم به رسول خدا

جسم تو شد اى همه را نور عين

جلوه ى شش گوشه ى قبر حسين

جان تو و جان حسين بُد يكى

قبر تو و قبر حسين شد يكى

اى ز تمام شهدا خوب تر

پيش حسين از همه محبوب تر

بين جوانان بنى هاشمى

جانى و جانان بنى هاشمى

بسكه بدت شور شهادت به سر

كشته شدى از همگى زودتر

خون سرت تا به جبينت چكيد

موى سياه پدرت شد سپيد

خواست شود موى سپيدش خضاب

روى به روى تو نهاد آن جناب

روى تو و روى پدر رنگ شد

عاشق و معشوق هم آهنگ شد

چهره به رخسار منيرت گذاشت

تا دلش آرام نشد برنداشت

زينب مظلومه به حفظ امام

صيحه زنان گشت برون از خيام

تا كه نبازد پدرت جان پاك

ناله كشيد از جگر چاك چاك

گفت كه‏اى تازه جوانم على

ميوه ى دل، قوت جانم على

»ميثم« اگر وصف تو را مى‏سرود

جز تو و الهام تو در او نبود

---------------------------------------------
غلامرضا سازگار

 

همین که با دم ساقی دهان معطر شد

 

سبوی کهنهءمیخانه مستی آور شد

 

 

 

شبیه ساحل خشک کویر بودم که

 

پیالهء دل من قُل زد و لبم تر شد

 

 

 

پس از تراوُش عطر شراب در عالم

 

و بعد آنکه جهان مست بوی حیدر شد

 

 

 

خدا به خانهء ارباب،کوثر اعطا کرد

 

تمام میکده مستِ علیِ اکبر شد

 

 

 

رسید باده و از جام مِی خراب شدم

 

خمار و ملتمس کاسهء شراب شدم

 

 

 

تو از تشرف هر چشمه آبشارتری

 

تو از تبسم آلاله ها بهار تری

 

 

 

تو مرد راز و نیازی، برای ما شبها

 

سفارشی کن اگر با خدا ندار تری

 

 

 

برای اذن گرفتن، به قلب کفر زدن

 

تو از تمامیِ فامیل بی قرار تری

 

 

 

همیشه دست به خیری، پس از عمو حسنت....

 

نه در مدینه ، در عالم تو سفره دارتری

 

 

 

همیشه بر سر خان کریم ، احسان هست

 

کنار سفرهء مهمانیِ تو مهمان هست

 

 

 

به زیر پای تو جوشش گرفت زمزم ها

 

شدند کوثر جاری ز چشم ها، نم ها

 

 

 

به قول پیر غلامان کهنه کار، فقط

 

ز فیض بازدمت زنده می شود دم ها

 

 

 

به آن حقیقت سرخت  قسم گرفته شده

 

ز رنگ خون شما، رنگ سرخ پرچم ها

 

 

 

شدیم گریه کن اشک چشم باباها

 

شدیم سینه زن هشتم محرّم ها

 

 

 

چه دیدنی شده در کارزار کرب و بلا

 

تقابل علی و خیل اِبن مُلجم ها

 

 

 

خدا کند تنت از زخم در امان باشد

 

ستون خیمهء زنها و کودکان باشد

 

 

 

بیانگر قد طوباست، قامت و قدتو

 

همیشه سوی بهشت است رفت و آمد تو

 

 

 

هزار مرتبه شکر خدا که هم رنگ است

 

سیاه بخت من و گیسوی مُجَعّد تو

 

 

 

خود تو ، مکّه و تنها، سپاه اسلامی

 

فدای جان تو و لشگر محمّد تو

 

 

 

از این مبارزه گیرم همه فرار کنند

 

کسی نمی رهد از حملهء مجدّد تو

 

 

 

بزن به روی خود، عمّامه و نقابت را

 

بده اجازه، خودم زین کنم عُقابت را

 

 

 

همیشه وقت نشستن، زمان پا شدنت

 

زبانزد پدرت بود، مصطفی شدنت

 

 

 

قرار بود که میراث انبیا باشی

 

حکایتی شده در کربلا فدا شدنت

 

 

 

امید و آرزوی اهل خیمه هستی، پس

 

عجب حقیقت تلخی است روبه را شدنت

 

 

 

مصیبت بدن پاره پاره ات به کنار

 

خودش مصیبت عظماست این جدا شدنت

 

 

 

یکی به دامنت انداخت التماسش را

 

یکی به اشک تو ، تر می کند لباسش را

 

 

 

بگو چگونه مُشَبّک شده ضریح تنت

 

چه آمده به سرت، واشده زهم بدنت

 

 

 

کنار پیکر تو آمدم، که دیدم وای

 

شبیه یک گُل قالی به خاک دوختنت

 

 

 

از این تنی که به هر گوشه ریخته اثرش

 

مُسجّل است که با دشنه ، جا به جا زدنت

 

 

 

دهان که قفل شده، لثه ها  که خرد شده

 

چگونه لخته خون را بگیرم از دهنت

 

 

 

سپرده ام که عبا را بیاورد عباس

 

پیمبرانه خودم می کنم تو را کفنت

 

 

 

بلند شو علی ، یاد اذان ظهر به خیر

 

بمان که شب نرسد اختیار خیمه به غیر

 

 

 

--------------------------------------------------

 

 

 

حسین قربانچه

 

چون خدا ما را ز خاک عالی و اعلا سرشت

از علی باید ســــــــرود و از علی باید نوشت

امن و ایمان و امان میــزان و عدل حق علی

بغض حیدر شد جهنم حـــــب مولا شد بهشت

گل ازاو زیبا شــــــد و بلبل از او آوا گرفت

شیعه ی حیدر چه زیبا منکر حیــدر چه زشت

روزه و حج و نمــــــــاز بی ولایت هرکه کرد

پنبه خواهد شد ز اعمال و عبادت هر چه رشت

بانی کعـــبه خدا بنّـــــــــــــای آن دست خلـــیل

کعبه را کرده بنا با یا علی در خـــشت خشـــت



مطلع ترکیب بند من به نام حیدر است

امتداد آن به نام شاهزاده اکـــــبر است



ام لیلا هست امشــــــــــــب یا که بانو آمنه

احمد است این طفل یا تصـــــویر او در آینه

عشق می بارد زابرودشت گل رویانده است

پای این کوه صلابت غرقه شد تا دامــــــــنه

بارعام حضرت ارباب عالــــــــم امشب است

در ازای شادی هر مــــــومن و هر مومـــنه

بانگ تکـــــبیر موذن خاست بر بام حــــرم

مفتخــــــر با نام اکــــــــــبر شد اذان و مآذنه

هر که در دوران احمــــــد روی پیغمبر ندید

اکـــــــبر آمد تا که باشد بر پیمــــــــــبر بیّنه





ام لیلا گشته مادر فاطـــــــــمه مادربزرگ

می شودباحضرت عباس علی اکبربزرگ





گرحسین ابن علی رادرمثل گویم خلیل

بیگمان باشد علی اکبر برایش اسمعیل

ایه ی قالوا بلی و معنی ذبح عــــظیم

ذکر یاربّ تقــبل منی و هذا قلـــــیل

ازلبش جوشیده عشق وازلبش نوشیده شهد

کوثر و تسنیم و رضوان و شراب سلسبیل

خلـــــــــقاً و خُلقاً محمد منطقاً مثل النبی

درشجاعت همچوحیدربی نظیرو بی بدیل

قامت موزون او را کربلا داده مجـــــــال

گرگ در پیش غزالی میشود خوار و ذلیل



بگذرم گر بیش از این گوییم غوغا میشود

قافیه از این به بعــــــد با ارباً اربا میشود

 

 ----------------------------------------------------


 

 صمد علیزاده

 

صفحات سایت :