close
تبلیغات در اینترنت
شهادت
رئــوفــــــــ اهـــل بــیــت شــعــر

موضوعات

تبلیغات

Rozblog.com رز بلاگ - متفاوت ترين سرويس سایت ساز

درباره سایت

Profile Pic
بسم الله الرحمن الرحیم با سلام خدمت شما بازدید کننده گرامی.اشعار استفاده شده در این وب سایت گلچینی از بهترین اشعار و توانا ترین شاعران اهل بیت (ع) است امیدواریم با همکاری شما بتوانیم گامهای موثرتري در جهت پیشرفت روز افزون این وب سایت رئوف اهل بیت برداریم. -------------------------------------- 09157000042---09156000041 ------------------------------------------ ایمیل. seyed43@ymail.com --------------------------------------- دوست عزیز ذکـر مـنـبـع لطفا فراموش نشود --------------------------------- سید محمد طبا طبا ئی -----------------------------------

آمار سایت

  • افراد آنلاین : 1
  • بازديد امروز : 65
  • بازديد ديروز : 766
  • آي پي امروز : 5
  • آي پي ديروز : 38
  • ورودی امروز گوگل : 0
  • ورودی گوگل دیروز : 14
  • بازديد هفته : 2,896
  • بازدید ماه : 18,054
  • بازدید سال : 141,304
  • كل بازديدها : 511,541
  • ای پی شما : 54.161.100.24
  • مرورگر شما :
  • سیستم عامل :
  • كل کاربران : 44
  • كل مطالب : 3588
  • كل نظرات : 52
  • امروز : جمعه 27 مهر 1397

اطلاعات کاربری

عضو شويد
فراموشی رمز عبور؟

نام کاربری :
رمز عبور :


عضویت سریع

آخرین عناوین

مثل یک سایه چه زود از سرِ این خانه گذشت

چه غریبانه ، غریبانه ، غریبانه گذشت

 

چشم را بست ولی صبر نکردند این قوم

پیشِ او بود علی صبر نکردند این قوم

 

ای دل از غربتِ این لحظه ی تشییع بگو

از غریبانه ترین لحظه ی تشییع بگو

 

او غریبانه ترین لحظه ی رفتن دارد

روضه ی رفتن او گفتن و گفتن دارد

 

اندک اندک اثرِ زهر به جانش اُفتاد

رویِ دامانِ علی بود توانش اُفتاد

 

شهر در مکر و سکوت است علی تنها شد

یک تنه گرم حنوط است علی تنها شد

 

یک طرف داشت علی آب به پیکر می ریخت

یک طرف داشت جماعت سرِ مادر می ریخت

 

آب غسلش به تنش بود که هیزم پُر شد

شعله پیچید به در نوبتِ یک چادر شد

 

بدنش روی زمین بود به زحمت اُفتاد

وای ناموس علی بینِ جماعت اُفتاد

 

در عزای پدرش بود که سیلی را خورد

سوگوار پسرش بود که سیلی را خورد

 

تا که مولا کفنش کرد زنش را کُشتند

تا  کفن روی تنش کرد زنش را کُشتند

 

دست بر پهلوی خود داشت پرش خورد به در

درد پهلو که خَم اش کرد سرش خورد به در

 

حسن لطفی

 

کار و بار دو جهان ریخت بهم غوغا شد

 چشم زهرا و علی بعدِ شما دریا شد

 

رفتی و خنده به کاشانه ی تو گشت حرام

رختِ مشکیِ یتیمی به تن زهرا شد

 

عهد و پیمان غدیرت به فراموشی رفت

حُکم بر خانه نشینیِ علی امضا شد

 

بعدِ تو حرمت کاشانه ی حق حفظ نشد

پای اولاد حرامی به حریمت وا شد

 

دخترت پشتِ در و... آتش و دود و مسمار...

خوب فرمانِ مودت به خدا اجرا شد

 

خبر پر زدن فاطمه حیدر را کشت

چند باری به زمین خورد علی تا پا شد

 

روضه ها هست، بمانند... ولی عاشورا

تشنه لب شاه غریبی که تک و تنها شد

 

از بلندی فرس تا به زمین خورد شنید

صحبت از غارت معجر ز سر زن ها شد

 

زینتِ دوش شما بود ولی کرب و بلا

منزلش خار و خس بادیه و صحرا شد

 

خاتمش را ته گودال به دشمن بخشید

بار دیگر به خدا جود و سخا معنا شد

 

کاش انگشتری اش تنگ نبود... اما بود...

عاقبت نیمه ی سبابه ی او پیدا شد؟

 

داد زد زینب کبری: به روی سینه نرو...

گوش نحسش نشنید و قد مادر تا شد

 

سر او تا که جدا شد زره اش را بردند

زره اش هیچ... سرِ پیرهنش دعوا شد

 

اجرِ پیغمبری ات بود که مردم دادند

ظلم هایی که پس از تو به ذَوِی القُربی شد

 

محمد جواد شیرازی


اگرچه روز و شب هستیم دائم برسر خوانت

ببخش آقا که کم بودیم عمری مرثیه خوانت

 

پر از دردم ولی درد من اصلا جسم خاکی نیست

بیا روح مرا درمان بکن قربان درمانت

 

فقط یا رحمه للعالمین یک گوشه چشمی کن

کویرم خاک بی خیرم منو امید بارانت

 

مرا همسفره ی یک وعده نان خشک خود گردان

که طعنه میزند بر هر ضیافت تکه ی نانت

 

برای تا خدا رفتن بدستان تو محتاجم

بکش دستی سرم شاید شدم یکروز سلمانت

 

گدایی را ندیدم از درت نومید برگردد

به هرکس میرسد بی شک و شبهه لطف و احسانت

 

من اعجاز تو را دیدم میان لحظه هایی که

عیادت رفتی و درجا یهودی شد مسلمانت

 

چه انسی با حسن داری که باهم سفره وا کردید

میان عرش غوغا کرده آوای حسن جانت

 

سید پوریا هاشمی


ابر چشمان خیس بارانم

میچکد قطره قطره برجانم

 

چقدر هول کرده ام امشب

چقدر و مضطر و پریشانم

 

شاید امشب شب جدایی نیست

من چه می گویم و چه می دانم؟

 

باد تندی وزید و فهمیدم

در مسیر خطیر طوفانم

 

می رود از زمین سوی بالا

آن که کرده مرا مسلمانم

 

دستم از دامنش اگر کوتاست

ولی از قاریان قرآنم

 

من به درکش نمیرسم هرگز

ولی از نوکران سلمانم

 

ای رسول خدا، امین خدا

رحمت الله مسلمین خدا

 

شب رحمت شب پیمبر ماست

شب باران دیده ی تر ماست

 

بعد او نیست یک فرستاده

این پیمبر، سفیر آخر ماست

 

جای پایش به روی سرها بود

خاک عالم به روی این سر ماست

 

گر مدینه نرفته ایم امشب

همه تقصیر بال ما،پر ماست

 

جای او خالی است در اینجا

یاد او پر میان باور ماست

 

چقدر سنگ خورده بر سر او

او عزیز ز جان عزیزتر ماست

 

بانی روضه ی عزای نبی

دخترش هست آنکه مادر ماست

 

میرود سوی حق به سوی اله

السلام علی رسول الله

 

سینه ات مثل وادی سیناست

دل پر مهر تو چنان دریاست

 

سر گذشت تو جاودانه ترین

خاطرات تو اصل مطلب ماست

 

قلمم کند میرود از چیست ؟

آخر جمله های این انشاست؟

 

باغبان تمام اهل البیت

بعد تو فصل خشکی گلهاست

 

اولین کس که می شود ملحق

به حضور تو – دخترت زهراست

 

بعد تو جانشین تو حیدر

می نشیند به خانه و تنهاست

 

چشم تو خوب شد نمی بیند

خانه ی دختری تو غوغاست

 

کن نگاهی سه نور عینت را

حسن و زینب و حسینت را

 

محمد حسن بیات لو


چند روزیست بستری شده ای

یا به سر حرف میزنی یا دست

باز از فرط ضعف می افتاد

میبری تا همینکه بالا دست

**

حال و روز بدت مرا انداخت

یاد غمهای هشت سالگی ام

یاد آنروز که یتیم شدم

من در اثنای هشت سالگی ام

**

از همان روز تا همین حالا

دست لطف تو بر سر من بود

دستهایت پناه خستگی ام

و عبای تو سنگر من بود

**

آفتاب وجود تو یک عمر

لحظه ای راهی غروب نشد

سال ها از احد گذشت ولی

زخم پیشانی تو خوب نشد..

**

اگر آماده ای برای سفر

جگرم را ببین و بعد برو

دوسه ماه دگر تحمل کن

پسرم را ببین و بعد برو

**

چه شده گریه میکنی امروز؟

برده اشک تو صبر و طاقت من

چادرم را نگاه میکنی و

دست خود میکشی بصورت من

**

باعلی حرف میزدی دیشب

چه به او گفته ای که تب کرده

هی به در میکند نگاه پدر

و مرا باز جان به لب کرده

**

کاش میشد بمانی و نروی

بی تو میترسم از حسادت ها

از هجوم چهل نفر بر در

آتش و دود و هتک حرمت ها

**

ترسم اینست که مرا قنفذ

آه با تازیانه حد بزند

تا زمین میخورم به ضرب قلاف

باز بر پهلویم لگد بزند

 

سید پوریا هاشمی


ﮐﻢ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻦ ﮐﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺑﺮﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ
      ﮔﻮﯾﺎ ﮐﻪ ﻭﻗﺖ ﺭﻓﺘﻦ ﺑﺎﺑﺎ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ
      
       ﺣﻖ ﺩﺍﺭﯼ ﺍﺯ ﻏﻤﺶ ﺑﻪ ﺳﺮﻭ ﺳﯿﻨﻪ ﻣﯽ ﺯﻧﯽ
      ﭼﻮﻥ ﻣﺜﻞ ﺍﻭ ﮐﺴﯽ ﺑﻪ ﺩﻭ ﻋﺎﻟﻢ ﻧﺪﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ
      
       ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺁﺧﺮﺵ ﭼﻪ ﺷﺪﻩ ﺍﯾﻦ ﭼﻨﯿﻦ ﻧﺒﯽ
      ﺟﺰ ﺍﻫﻞ ﺑﯿﺖ ﺗﻮ ﺯﻫﻤﻪ ﺩﻝ ﺑﺮﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ
      
       ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺳﯿﻨﻪ ﺍﺵ ﺣﺴﻨﯿﻦ ﻧﺎﻟﻪ ﻣﯽ ﺯﻧﻨﺪ
      ﺍﺷﮑﺶ ﺑﺮ ﺍﯼ ﻫﺮ ﺩﻭ ﺯﻏﻢ ﻫﺎ ﭼﮑﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ
      
       ﺑﺮﮔﻮ ﮐﻪ ﻣﺮﺗﻀﯽ ﭼﻪ ﺷﻨﯿﺪﻩ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﻭ
      ﺭﻧﮕﺶ ﭼﻨﯿﻦ ﺯﻃﺮﺡ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﭘﺮﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ
      
       ﺍﯾﻨﺠﺎ ﻫﻤﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﻤﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ
      ﭼﻮﻥ ﺍﺯ ﺳﻘﯿﻔﻪ ﺑﻮﯼ ﺟﺴﺎﺭﺕ ﻭﺯﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ
      
       ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺑﻪ ﭘﺸﺖ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﺍﺕ ﻣﺮﻭ
      ﮔﻮﯾﺎ ﻋﺪﻭ ﮐﻪ ﻧﻘﺸﻪ ﯼ ﻗﺘﻠﺖ ﮐﺸﯿﺪﻩ ﺍﺳﺖ
      
       ﺟﺎﻥ ﺣﺴﯿﻦ ﻭ ﺟﺎﻥ ﺣﺴﻦ ﺟﺎﻥ ﻣﺮﺗﻀﯽ
      ﮐﻢ ﮔﺮﯾﻪ ﮐﻦ ﮐﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﺍﻣﺎﻧﺖ ﺑﺮﯾﺪﻩ ﺍﺳﺖ
       --------------------------------------------------
      ﮐﻤﺎﻝ ﻣﺆﻣﻨﯽ

ﺩﺍﻏﯽ ﺍﮔﺮ ﻧﺒﻮﺩ ﮐﻪ ﮔﺮﯾﺎﻥ ﻧﻤﯽ ﺷﺪﯾﻢ
      ﻟﻄﻔﯽ ﺍﮔﺮ ﻧﺒﻮﺩ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ ﻧﻤﯽ ﺷﺪﯾﻢ
      
       ﯾﺎ ﺍﯾّﻬﺎ ﺍﻟﺮّﺳﻮﻝ ﺑﺪﻭﻥ ﺩﻋﺎﯼ ﺗﻮ
      ﺍﺯ ﭘﯿﺮﻭﺍﻥ ﻋﺘﺮﺕ ﻭ ﻗﺮﺁﻥ ﻧﻤﯽ ﺷﺪﯾﻢ
      
      ﯾﺎ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﮔﻮﺷﻪ ﭼﺸﻢ ﺍﺑﺎﺍﻟﻔﻀﻞ ﺗﻮ ﻧﺒﻮﺩ
      ﻣﺎ ﺍﺯ ﺗﺒﺎﺭ ﺣﻀﺮﺕ ﺳﻠﻤﺎﻥ ﻧﻤﯽ ﺷﺪﯾﻢ
      
      ﺑﯽ ﺣﺐ ﺧﺎﻧﺪﺍﻥ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﮐﺮﻡ
      ﺟﺎﯾﯽ ﻧﺪﺍﺷﺘﯿﻢ ﻭ ﻣﻬﻤﺎﻥ ﻧﻤﯽ ﺷﺪﯾﻢ
      
      ﻣﺎ ﺍﻣﺖ ﺗﻮﺃﯾﻢ ﻭ ﻋﻠﯽ ﻫﻢ ﮐﻨﺎﺭ ﺗﻮﺳﺖ
        ﺁﯾﯿﻨﻪ ﺍﺕ ﻧﺒﻮﺩ ﻧﻤﺎﯾﺎﻥ ﻧﻤﯽ ﺷﺪﯾﻢ
      
      ﻣﺎ ﭘﺎﯼ ﻏﺮﺑﺖ ﻧﻮﻩ ﻫﺎﯾﺖ ﻧﺸﺴﺘﻪ ﺍﯾﻢ
      ﻭﺭ ﻧﻪ ﺷﺒﯿﻪ ﻧﻢ ﻧﻢ ﺑﺎﺭﺍﻥ ﻧﻤﯽ ﺷﺪﯾﻢ
      
      ﻫﻢ ﻧﺎﻟﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﻣﺸﺐ ﻣﻮﻻ‌ﯼ ﺍﻣﺘﯿﻢ
      ﻣﺎ ﺳﻮﮔﻮﺍﺭ ﺭﺣﻠﺖ ﺑﺎﺑﺎﯼ ﺍﻣﺘﯿﻢ
      
      ﺩﺭ ﺟﺎﻥ ﻣﺴﻠﻤﯿﻦ ﭼﻮ ﺁﺫﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ
      ﺑﺮ ﺟﺎﻥ ﺷﯿﻌﯿﺎﻥ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ
      
      ﺁﻩ ﺍﺯ ﻧﻬﺎﺩ ﺍﻫﻞ ﻭﻻ‌ﯾﺖ ﺑﻠﻨﺪ ﺷﺪ
      ﺑﺮ ﺳﯿﻨﻪ ﺗﺎ ﮐﻪ ﺩﺍﻍ ﭘﯿﻤﺒﺮ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ
      
      ﺁﻗﺎﯼ ﻣﻦ ﺑﺰﺭﮒ ﻗﺒﯿﻠﻪ ﺯ ﺩﺍﻍ ﺗﻮ
      ﺑﺮ ﺭﻭﯼ ﺧﺎﮎ ﻋﺮﺻﻪ ﯼ ﻣﺤﺸﺮ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ
      
      ﻫﺴﺘﯽ ﮔﺮﯾﺴﺖ ﺗﺎ ﻧﻮﻩ ﻫﺎﯾﺖ ﺭﺳﯿﺪﻩ ﻭ
      ﺑﺎ ﮔﺮﯾﻪ ﺭﻭﯼ ﺳﯿﻨﻪ ﯼ ﺗﻮ ﺳﺮ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ
      
      ﺗﻮ ﺑﺎﻏﺒﺎﻥ ﺍﻣﺘﯽ ﻭ ﺟﺎﯼ ﺍﺟﺮ ﺗﻮ
      ﯾﮏ ﺷﺎﺧﻪ ﯾﺎﺱ ﺭﺍ ﻭﺳﻂ ﺩﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ
      
      ﺑﺎ ﺭﻓﺘﻨﺖ ﻣﺼﯿﺒﺖ ﺯﻫﺮﺍ ﺷﺮﻭﻉ ﺷﺪ
      ﺩﺍﻍ ﭘﺴﺮ ﺑﻪ ﺳﯿﻨﻪ ﯼ ﻣﺎﺩﺭ ﮔﺬﺍﺷﺘﻨﺪ
      
      ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﻫﺎ ﻏﺮﻭﺭ ﻋﻠﯽ ﺭﺍ ﮐﺴﯽ ﺷﮑﺴﺖ
      ﺩﺭ ﮐﻮﭼﻪ ﺑﻮﺩ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﺭﻭﯼ ﺯﻣﯿﻦ ﻧﺸﺴﺖ
       ---------------------------------------------------
       ﻣﺴﻌﻮﺩ ﺍﺻﻼ‌ﻧﯽ

ﺣﺲ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺗﻮ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮﺩﻩ
      ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﮐﺮﺩﺍﺭ ﺗﻮ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮﺩﻩ
      
      ﻫﻢ ﺻﺒﺢ ﻭ ﻇﻬﺮ ﻭ ﻫﻢ ﺳﺮﺷﺐ ﺩﯾﺪﻥ ﻣﻦ
      ﻣﯽ ﺁﯾﯽ ﻭ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﺗﻮ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮﺩﻩ
      
      ﯾﮏ ﻓﺎﻃﻤﻪ ﻣﯿﮕﻮﯾﯽ ﻭ ﺩﻟﺸﻮﺭﻩ ﺩﺍﺭﻡ
      ﭼﻮﻥ ﻧﺤﻮﻩ ﯼ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﺗﻮ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮﺩﻩ
      
      ﭼﯿﺰﯼ ﺷﺪﻩ ﺍﯼ ﺳﺎﯾﻪ ﯼ ﺭﻭﯼ ﺳﺮ ﻣﻦ؟
      ﻣﻬﻤﺎﻧﯽ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﺗﻮ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮﺩﻩ
      
      ﭼﯿﺰﯼ ﺷﺪﻩ ؟ ﺑﺎ ﻣﺮﺗﻀﺎﯼ ﻣﻦ ﭼﻪ ﮔﻔﺘﯽ؟
      ﺍﯾﻦ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺗﻮ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﮐﺮﺩﻩ
      
      ﺣﺲ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﯾﮏ ﺍﺑﺮ ﺑﻬﺎﺭﯼ
      ﺑﺎﺑﺎﯼ ﺍﺯ ﮔﻞ ﺑﻬﺘﺮ ﻣﻦ ﮔﺮﯾﻪ ﺩﺍﺭﯼ
      
      ﺑﺎﺑﺎ ﻣﮕﺮﻧﻪ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﻫﺴﺘﻢ ﻣﺤﺮﻡ ﺗﻮ
      ﻫﺴﺘﻢ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﻮﻧﺲ ﺗﻮ ﻫﻤﺪﻡ ﺗﻮ
      
      ﺣﺎﻻ‌ ﺑﮕﻮ ﺩﯾﮕﺮ ﭼﺮﺍ ﺣﺎﻟﺖ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺳﺖ
      ﻫﺴﺘﻢ ﺷﺮﯾﮏ ﺩﺭﺩ ﻭ ﺁﻩ ﻭ ﻣﺎﺗﻢ ﺗﻮ
      
      ﺑﺎﺑﺎ ﺑﻪ ﻗﺮﺑﺎﻥ ﺗﻮ ﻭ ﻣﻮﯼ ﺳﭙﯿﺪﺕ
      ﺑﺎﺑﺎ ﺑﻪ ﻗﺮﺑﺎﻥ ﺗﻮ ﻭ ﻗﺪ ﺧﻢ ﺗﻮ
      
      ﺍﯼ ﮐﺎﺵ ﻣﯽ ﻣﺮﺩﻡ ﻧﻤﯿﺪﯾﺪﻡ ﭘﺪﺭﺟﺎﻥ
      ﭼﺸﻤﺎﻥ ﺧﯿﺲ ﻭ ﮔﺮﯾﻪ ﻫﺎﯼ ﻧﻢ ﻧﻢ ﺗﻮ
      
      ﻣﯿﮕﻮﯾﯽ ﺍﺯ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ ﻭ ﺩﯾﺪﺍﺭ ﻣﺎﺩﺭ
      ﻣﺎﻧﺪﻡ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﺗﺎ ﮐﻨﻢ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻏﻢ ﺗﻮ
      
      ﺳﻨﯽ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻣﻦ ﯾﺘﯿﻤﯽ ﺳﺨﺖ ﺑﺎﺷﺪ
      ﺑﺎﺑﺎ ﺩﻋﺎ ﮐﻦ ﺩﺧﺘﺮﺕ ﺧﻮﺷﺒﺨﺖ ﺑﺎﺷﺪ
      
      ﺑﺎﺑﺎ ﺩﻋﺎﮐﻦ ﻣﺎﺗﻤﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﺒﯿﻨﻢ
      ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﻣﻈﻠﻮﻣﯿﺖ ﺣﯿﺪﺭ ﻧﺒﯿﻨﻢ
      
      ﺩﻋﻮﺍ ﺳﺮ ﺣﻖ ﻭ ﺣﻘﻮﻕ ﻭ ﺟﺎﻧﺸﯿﻨﯽ
      ﺩﻋﻮﺍ ﺳﺮ ﻋﻤﺎﻣﻪ ﻭ ﻣﻨﺒﺮ ﻧﺒﯿﻨﻢ
      
      ﺑﺎﺑﺎ ﺩﻋﺎﮐﻦ ﻣﺮﺗﻀﯽ ﺭﺍ ﺩﺳﺖ ﺑﺴﺘﻪ
      ﻣﺴﺘﺎﺻﻞ ﻭ ﺩﺭﻣﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﻣﻀﻄﺮ ﻧﺒﯿﻨﻢ
      
      ﺑﺎﺑﺎ ﺩﻋﺎﮐﻦ ﺩﺭ ﺗﻤﺎﻡ ﻃﻮﻝ ﻋﻤﺮﻡ
      ﺑﺮﺳﯿﻨﻪ ﯼ ﺧﻮﺩ ﺟﺎﯼ ﻣﯿﺦ ﺩﺭ ﻧﺒﯿﻨﻢ
      
      ﯾﺎ ﻻ‌ﺍﻗﻞ ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﮔﺸﺘﻦ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ
      ﺳﻨﮓ ﺻﺒﻮﺭﻡ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭼﺸﻢ ﺗﺮ ﻧﺒﯿﻨﻢ
      
      ﺑﺎﺑﺎ ﺑﺮﻭ ﺳﻪ ﻣﺎﻩ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﯿﺮﺳﻢ ﻣﻦ
      ﺑﺎ ﭼﺎﺩﺭﺧﺎﮐﯽ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻣﯿﺮﺳﻢ ﻣﻦ
       ---------------------------------------------
      ﻋﻠﯿﺮﺿﺎ ﺧﺎﮐﺴﺎﺭﯼ
      

 ﺑﺴﻜﻪ ﺍﺯ ﺁﻩ، ﺩﻝ ﺷﻌﻠﻪ ﻭﺭﺕ ﻣﻲ ﺳﻮﺯﺩ
      ﺑﺎ ﺗﻤﺎﺷﺎﻱ ﺗﻮ ﻗﻠﺐ ﭘﺪﺭﺕ ﻣﻲ ﺳﻮﺯﺩ
      
      ﺍﻱ ﺟﮕﺮ ﮔﻮﺷﻪ ﻱ ﻣﻦ ﺷﻌﻠﻪ ﻣﺰﻥ ﺑﺮ ﺟﮕﺮﻡ
      ﺟﮕﺮﻡ ﺳﻮﺧﺖ ﺯ ﺑﺴﻜﻪ ﺟﮕﺮﺕ ﻣﻲ ﺳﻮﺯﺩ
      
      ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﭘﻴﺶ ﭘﺪﺭﺕ ﻣﻲ ﺁﻳﻲ
      ﺯﻭﺩﺗﺮ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺷﻤﻊ ﺳﺤﺮﺕ ﻣﻲ ﺳﻮﺯﺩ
      
      ﺑﻌﺪ ﻣﻦ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﻼ‌ ﻫﺴﺖ ﺳﺮﺕ ﻣﻲ ﺁﻳﺪ
      ﺑﻌﺪﻣﻦ ﻭﺍﻱ ﻛﻪ ﭘﺎ ﺗﺎ ﺑﻪ ﺳﺮﺕ ﻣﻲ ﺳﻮﺯﺩ
      
      ﺯﻳﺮ ﭘﺮﻫﺎﻱ ﺗﻮ ﺁﺭﺍﻡ ﮔﺮﻓﺘﻢ ﺑﺎﺑﺎ
      ﺣﻴﻒ ﺍﺯ ﺷﻌﻠﻪ ﻱ ﺩﺭ ﺑﺎﻝ ﻭ ﭘﺮﺕ ﻣﻲ ﺳﻮﺯﺩ
      
      ﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﻛﻮﭼﻪ ﺍﻱ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﺯﻣﻴﻦ ﻣﻲ ﺍﻓﺘﻲ
      ﮔﺎﻩ ﺍﺯ ﺿﺮﺏ ﻛﺴﻲ ﭼﺸﻢ ﺗﺮﺕ ﻣﻲ ﺳﻮﺯﺩ
      
      ﮔﺎﻩ ﻳﻚ ﻧﻘﺶ ﺑﻪ ﻳﻚ ﺭﻭﻱ ﺗﻮ ﺟﺎ ﻣﻲ ﮔﻴﺮﺩ
      ﮔﺎﻩ ﻳﻚ ﺯﺧﻢ ﺑﻪ ﺭﻭﻱ ﺩﮔﺮﺕ ﻣﻲ ﺳﻮﺯﺩ
      
      ﮔﺎﻩ ﺩﺭ ﭘﺸﺖ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻪ ﻱ ﺧﻮﺩ ﻣﻲ ﻧﺎﻟﻲ
      ﭼﺸﻢ ﻭﺍ ﻣﻲ ﻛﻨﻲ ﻭ ﺩﻭﺭﻭ ﺑﺮﺕ ﻣﻲ ﺳﻮﺯﺩ
      
      ﻳﻚ ﻃﺮﻑ ﺩﺳﺖ ﺗﻮ ﺩﺭ ﭘﺎﻱ ﻋﻠﻲ ﻣﻲ ﺷﻜﻨﺪ
      ﻳﻚ ﻃﺮﻑ ﺩﺧﺘﺮﻛﺖ ﭘﺸﺖ ﺳﺮﺕ ﻣﻲ ﺳﻮﺯﺩ
      
      ﺍﺯ ﺻﺪﺍﻱ ﺗﻮ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺷﻌﻠﻪ ﻋﻠﻲ ﻣﻲ ﻓﻬﻤﺪ
      ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﻓﻀﻪ ﻧﻴﺎﻳﺪ ﭘﺴﺮﺕ ﻣﻲ ﺳﻮﺯﺩ
       -----------------------------------------------
      ﺣﺴﻦ ﻟﻄﻔﯽ
      

هر عاشقي ست در طلبت أيها الرّسول

اَلجَنَةُ لَهُ وَجَبَت أيها الرّسول

 

عالم هنوز تشنه ي درک حضور توست

أرض و سماست در طلبت أيها الرّسول

 

روشن شده است تا به ابد عالم وجود

از سجده ي نماز شبت أيها الرّسول

 

تو مي روي و در دل هر کوچه جاري اَست

عطر متانت و ادبت أيها الرّسول

 

آماده ي سفر شدي و با وصيتت

جانها اسير تاب و تبت أيها الرّسول

 

گفتي رضاي فاطمه شرط رضاي توست

خشم خداست در غضبت أيها الرّسول

 

اما تو چشم بستي و يک شهر درد و داغ

شد سهم ياسِ جان به لبت أيها الرّسول

 

اجر رسالت تو ادا شد ولي چه زود

بي تو نصيب فاطمه شد چهره اي کبود

-----------------------------------------------------------------

یوسف رحیمی

گفتم که عمر ماه صفر رو به آخر است

گفتم که عمر ماه صفر رو به آخر است

دیدم شروع محشر کبرای دیگر است

گردون شده سیاه و فضا پر ز دود و آه

تاریک تر ز عرصهٔ تاریک محشر است

گرد ملال بر رخ اسلام و مسلمین

اشک عزا به دیدهٔ زهرای اطهر است

گفتم چه روی داده که زهرا زند به سر

دیدم که روز، روز عزای پیمبر است

پایان عمر سید و مولای کائنات

آغاز دور غربت زهرا و حیدر است

قرآن غریب و فاطمه از آن غریب تر

اسلام را سیاه به تن، خاک بر سر است

روی حسین مانده به دیوار بی کسی

چشم حسن به اشک دو چشم برادر است

ای دل بیا و گریهٔ زینب نظاره کن

مانند پیروهن جگر خویش پاره کن....

زهرا به خانه و ملک الموت پشت در

از بهر قبض روح شریف پیامبر

از هیچ کس نکرده طلب اذن و ای عجب

بی اذن فاطمه ننهد پای پیش تر

با آن که بود داغ پدر سخت، فاطمه

در باز کرد و اشک فرو ریخت از بصر

یک چشم او به سوی اجل چشم دیگرش

محو نگاه آخر خود بود بر پدر

اشک حسن چکیده به رخسار مصطفی

روی حسین بر روی قلب پیامبر

دیگر نداشت جان که کند هر دو را سوار

بر روی دوش خویش به هر کوی و هر گذر

زد بوسه ها به حلق حسین و لب حسن

از جان و دل گرفت چو جان هر دو را به بر

هر لحظه یاد کرد به افسوس و اشک و آه

گاهی ز طشت و گاه ز گودال قتلگاه

پیغمبری که دید ستم های بی شمار

از کس نخواست اجر رسالت به روزگار

چون ارتحال یافت خلایق شدند جمع

تا هدیه ای دهند به زهرای داغدار

گویا نداشت شهر مدینه درخت و گل

کآن را کنند در قدم فاطمه نثار

بر دوش بار هیزمشان جای دسته گل

رنگ شرارت از رخشان بود آشکار

بابی که بود زائر آن سید رسل

آتش زدند عاقبت آن قوم نا به کار

بر روی دست و سینهٔ آن بضعة الرسول

تقدیم شد سه لوحه به عنوان افتخار

سیلی و تازیانه و ضرب غلاف تیغ

ای دل بگیر آتش و ای دیده خون ببار

آید صدای فاطمه از پشت در به گوش

تا صبح روز حشر مباد این صدا خموش

دردا که بعد فاطمه روز حسن رسید

روز ملال و غصه و رنج و محن رسید

از زهر همسرش جگرش پاره پاره شد

بس تیرها که لحظهٔ دفنش به تن رسد

بعد از حسن به نیزه عیان شد سر حسین

بیش از هزار زخم ورا بر بدن رسید

بر پیکری که بود پر از بوسهٔ رسول

از گرد و خاک و نیزه شکسته کفن رسید

از جامه های یوسف کرببلا فقط

بر زینب ستم زده یک پیرهن رسید

پاداش آن نصایح زیبا از آن گروه

تیرش درون سینه، سنان بر دهن رسید

"میثم" بگو به فاطمه زآن خیمه ها که سوخت

یک کربلا شرارهٔ آتش به من رسید

مرثیه خوان خامس آل عبا منم

در خیمه های سوخته اش سوخت دامنم
------------------------------------------------------

غلامرضا سازگار

بسكه از آه، دل شعله ورت مي سوزد

با تماشاي تو قلب پدرت مي سوزد

 

اي جگر گوشه ي من شعله مزن بر جگرم

جگرم سوخت ز بسكه جگرت مي سوزد

 

زودتر از همه پيش پدرت مي آيي

زودتر از همه شمع سحرت مي سوزد

 

بعد من هرچه بلا هست سرت مي آيد

بعدمن واي كه پا تا به سرت مي سوزد

 

زير پرهاي تو آرام گرفتم بابا

حيف از شعله ي در بال و پرت مي سوزد

 

گاه در كوچه اي از درد زمين مي افتي

گاه از ضرب كسي چشم ترت مي سوزد

 

گاه يك نقش به يك روي تو جا مي گيرد

گاه يك زخم به روي دگرت مي سوزد

 

گاه در پشت در خانه ي خود مي نالي

چشم وا مي كني و دورو برت مي سوزد

 

يك طرف دست تو در پاي علي مي شكند

يك طرف دختركت پشت سرت مي سوزد

 

از صداي تو در آن شعله علي مي فهمد

كه اگر فضه نيايد پسرت مي سوزد

------------------------------------------------------------

حسن لطفی

ملکوت نگاه بارانيت

راوي يک مدينه اندوه است

سالياني است از غم غربت

خاطر خسته‌ي تو مجروح است

**

اين اهالي ظلمت دنيا

مردمان قبيله‌ي وهمند

در سلوک هدايت و رحمت

اشتياق تو را نمي فهمند

**

ماتم اين شکنجه هاي کبود

غصه ها بي مجال پيرت کرد

سينه‌ي غرق نور و سنگ ستم

داغ چندين بلال پيرت کرد

**

بي کسي خو گرفته بود آقا

با اهالي شعب دلتنگي

مي شکستي چنان غريبانه

در حوالي شعب دلتنگي

 **

ديده هر دم غروب عام الحزن

چشم باراني و پُر ابرت را

تو چه کردي در اين غريبستان

که خدا مي ستود صبرت را

 **

با عمو در دل پريشانت

حس آرامش عجيبي بود

آه ديگر پس از ابوطالب

مکه زندان بي شکيبي بود

**

داغها ياس بيقرارت را

در غم خود سهيم مي کردند

مادري را به عرش مي‌ بردند

دختري را يتيم مي کردند

**

ماه عالم بگو چه آورده

به سر تو محاق خاکستر

دختر تو چقدر دلخون شد

بر سرت ريخت داغ خاکستر

**

خوب ديدي ميان اين مردم

دم به دم جوشش عواطف را

بوسه‌ي سنگ و زخم پيشانيت

غصه پر کرده بود طائف را

 **

قلبتان را چقدر مي آزرد

داغدار غم اُحد بودن

زخمي از عهد بي بصيرت‌ ها

خسته از همرهان خود بودن

 **

ناگهان بر تن تو گل کردند

زخمها لاله ها شقايقها

لب و دندان تو شده مجروح

آخر از لطف اين منافقها

**

چه کشيدي در آن غروبي که

تن مجروح حمزه را ديدي

دلت آقا کدام سو مي رفت

بر دلش زخم نيزه را ديدي

**

ديد خيبر که گفتي آزاده

آب را بر کسي نمي بندد

گرچه از فرقه‌ي يهودي ها

به اسيران کسي نمي خندد

**

همه ديدند روز خندق هم

رحم و آزادگي شعارت بود

در مرام تو پيکر کشته

ايمن از غارت و جسارت بود

**

بر سر و سينه و گلوي حسين

بوسه هايت چقدر معروف است

روضه خوان را ببخش آقا جان

روضه از اين به بعد مکشوف است

**

با تماشاي قد و بالايش

از نگاه تو آرزو مي ريخت

آه ، ناگاه اگر زمين مي خورد

آسمان بر سرت فرو مي ريخت

**

پيش چشمت محاصره کردند

پيکر ماه بي پناهت را

خوب تکريم کرد امت تو

نيزه در نيزه بوسه گاهت را

**

زينت شانه هاي تو حالا

شده پامال نعل مرکب ها

آيه آيه، ورق ورق، پرپر

ارباً اربا، مقطع الأعضا

**

سر خورشيد غرق خونت را

روي نيزه ببين چهل منزل

بارش سنگ ها چه خواهد کرد

با لبي نازنين چهل منزل

**

خون او خون تازه اي جوشاند

در رگ دين و مکتبت آقا

تا ابد شور نهضتش باقي‌ست

تا ابد کُلّ يومٍ عاشورا

 ------------------------------------------------------

یوسف رحیمی

آمدی با تجلّی توحید

به زمین آوری شرافت را

ببری از میان این مردم

غفلت و کفر و جاهلیت را

**

ولی افسوس عدّه ای بودند

غرق در ظلمت و تباهی ها

در حضور زلال تو حتّی

پی مال و مقام خواهی ها

**

سال ها در کنار تو امّا

دلشان از تب تو عاری بود

چیزی از نور تو نفهمیدند

کار آن ها سیاهکاری بود

**

در دل این اهالی ظلمت

کاش یک جلوه نور ایمان بود

بین دل های سخت و سنگیِ‌شان

اثری از رسوخ قرآن بود

**

چه به روز دل تو آورده

غفلت نا تمام این مردم

در دل تو قرار ماندن نیست

خسته ای از مرام این مردم

**

آخرین روزها خودت دیدی

فتنه ای سهمگین رقم می خورد

و شکوه سپاه پر شورت

باز با خدعه ها به هم می خورد

**

پیش چشمان گریه پوشت باز

بیرق ظلم را علم کردند

ساحتت را به تهمت هذیان

چه وقیحانه متهم کردند

**

لحظه های وداع تو افسوس

دل نداده کسی به زمزمه ات

یک جهان راز و یک جهان غم داشت

خنده ی گریه پوش فاطمه ات

**

بعد تو در میان اصحابت

چه می آید به روز سیره ی تو

می روی و غریب تر از پیش

بین نامردمان عشیره ی تو

**

خوش به حال ستارگانی که

با طلوع تو رو سپید شدند

از تب فتنه در امان ماندند

در رکاب شما شهید شدند

**

می روی و در این غریبستان

بی تو دق می کنند سلمان ها

دست های علی و زخم طناب

وای از این ظاهراً مسلمان ها

**

راه توحیدی ولایت را

همگی سد شدند بعد از تو

جز علی و فدائیان علی

همه مرتد شدند بعد از تو

**

حیف خورشید من به این زودی

حرف هایت ز یاد می رفت و ...

در کنار سقیفه ی ظلمت

هستی تو به باد می رفت و ...

**

شاهدی این همه مصیبت را

این غم و درد بی نهایت را

آه اما کسی نمی شنود

غربت سرخ ناله هایت را:

**

چه شده از بهشت روشن من

این چنین بوی دود می آید

از افق های چشم مهتابم

ناله هایی کبود می آید

**

این همان کوثر است ای مردم

پس چه شد حرمت ذوی القربی

آه آیا درست می بینم

آتش و بال چادر زهرا

**

آه تنها سه روز بعد از من

اجر من را چه خوب ادا کردید

بر سر یاس دامن یاسین

بین دیوار و در چه آوردید

**

غربت تو هنوز هم جاری‌ست

قصّه ی تلخ خواب این مردم

منتظر در غروب بی یاری ‌ست

سال ها آفتاب این مردم

-------------------------------------------------------------------

یوسف رحیمی

در ماتم فراق پدر گریه میکنم

همراه شمس و نجم و قمرگریه میکنم

 

شب ها و روزها زغمش مویه میکنم

تا آخرین  توان بصر گریه میکنم

 

خواب شبانه ازسر زهرا پریده است

مانند شمع تا به سحر گریه میکنم

 

داغی عظیم دیده ام ای مردمان شهر

با لحن جانگدازی اگر,گریه میکنم

 

پیغمبر طوایف اهل بکاء شدم

قدر تمام اشک بشر گریه میکنم

 

خشکد اگر که چشمه ی اشکم دوباره من

با دیده های سرخ جگر گریه میکنم

-------------------------------------------------------------

                                                                     وحید قاسمی

آسمان مدینه غمبار است

شهر، آشوب و کار دشوار است

بعد از این مکر و حیله بسیار است

چشم های علی گهر بار است

رنگ زهرا شبیه دیوار است

یک منادی به کوچه راه افتاد

خبر از رحلت نبی می داد

آه از بی کرانۀ بیداد

مرتضی مانده بود بی امداد

وای از رهبری که بی یار است

یک طرف پیکر نبی بر جا

آن طرف تر سقیفه ای برپا

مرگ بر آن نشست و آن شورا

که شده حاصلش غریبیِ ما

امت مصطفی عزادار است

غسل و کفن نبی حکایت داشت

علی از غربتش روایت داشت

خصم داعیۀ ولایت داشت

فاطمه از عدو شکایت داشت

نعش خیر البشر در آزار است

بر زمین پیکر پیامبر است

آب غسل و کفن هنوز تر است

صحبت هیزم و هجوم و در است

یاس را فصلِ برگ و بار و بَر است

سینۀ گُل چه جای مسمار است

اَبَتاه این چه وقت رفتن بود

ای پدر فصلِ یاریِ من بود

غنچه ام را گهِ رسیدن بود

دورِ یاسِ تو پر ز دشمن بود

گوئیا دور دور کفار است

رفتی ای طالعِ سپیدۀ من

قبله اَت قامت کشیدۀ من

رفتی ای خاک تو به دیدۀ من

تا نبینی قد خمیدۀ من

داغ من داغ آل اطهار است

 

من که گفتم بدونِ مادر نَه

 

زندگی دور از پیمبر نه

 

دیدنِ بی کسیِ حیدر نه

 

مردن آری، خزان رهبر نه

 

بر سرم آمد آنچه دشوار است

 

چونکه دین تو بی حبیب شود

 

چه کسی بر علی مجیب شود

 

تو نبینی حسن غریب شود

 

و حسینت شبیه سیب شود

 

طشت و گودال و تَل چه خونبار است

 

تو نبینی سری بریده شود

 

و رگ حنجری دریده شود

 

نور چشمت به خون طپیده شود

 

زینبت مثل من خمیده شود

 

شأن عصمت مگر به بازار است

 

این مدینه چه ها به خود بیند

 

کاروان تو را به خود بیند

 

رجعت از کربلا به خود بیند

 

پیرهن پاره را به خود بیند

 

آسمان مدینه غمبار است


-----------------------------------------------------

 محمود ژولیده

آمد پیمبر نور ایمان را به ما داد

 

ذکر رحیم و ذکر رحمن را به ما داد

 

اول گرفت از ما رگ کافر شدن را

 

بعد از وفا نام مسلمان را به ما داد

 

بر سفره توحید او عمری نشستیم

 

شکر خدا پیغمبر این نان را به ما داد

 

فرمود در وقت گناهان فاذکروالله

 

راه گریز از دام شیطان را به ما داد

 

سنگش زدند و خواند آیات خدا را

 

با زحمت بسیار قرآن را به ما داد

 

یک لحظه هم نفرین از آن لب ها نیامد

 

زیبایی لب های خندان را به ما داد

 

فرمود راه حق فقط با اهل بیت است

 

ممنون او هستیم عرفان را به ما داد

 

با عشق زهرا و علی پیوندمان زد

 

در پایشان چشمان گریان را به ما داد

 

می خواست تا ایمان ما جانی بگیرد

 

شیرینی ذکر حسن جان را به ما داد

 

درهای خیر هر دو دنیا را گشود و

 

شور غم شاه شهیدان را به ما داد

 

تا بین بستر پیکر پیغمبر افتاد

 

ابر غریبی بر وجود حیدر افتاد

 

بعد از پیمبر احترام مرتضی رفت

 

بین مسلمان های پست و کافر افتاد

 

تنها شد و از دور او اصحاب رفتند

 

مولا غریب و بی کس و بی یاور افتاد

 

خیبر شکن بود و غرورش را شکستند

 

در پیش چشمش فاطمه پشت در افتاد

 

با چشم اشک آلود خود زینب صدا زد

 

بابا کمک بابا بیا که مادر افتاد

 

دیگر به جسم فاطمه نیرو نیامد

 

تا آخر عمرش میان بستر افتاد

 

بعد از پیمبر مرتضی با فرق پاره

 

در سینۀ محراب پای منبر افتاد

 

بعد از علی، سردار بی یار مدینه

 

با زهر یار جانی اش در بستر افتاد

 

بعد از حسن در کربلا از روی مرکب

 

شاه شهیدان روی صحرا با سر افتاد

-------------------------------------------------------------
مجتبی شکریان همدانی

شبی که نور زلال تو در جهان گـم شد

 

سپیده جامه سیه کرد و ناگـهان گم شد

 

ستاره خـــون شد و از چشم آسمان افتاد

 

فلک ز جلـــوه فرو ماند و کهکشان گم شد

 

به باغ سبز فلک ، مــــهر و مــــاه پژمـــــردند

 

زمین به سر زد و لبخند آســـمان گــم شد

 

دوبــــاره شب شد و در ازدحـــــام تاریکـی

 

صـــــدای روشن خورشید مهربـان گم شد

 

پس از تـــو، پرسش رفتن بدون پاسخ مـاند

 

به ذهــــن جــاده ، تکاپوی کـــاروان گم شد

 

بهـــــار، صید خزان گشت و باغ گل پژمـــرد

 

شبی که خنده ی شیرین باغبـــان گم شد

 

ترانـــــــه ار لب معصوم « یــــاکریــم » افتاد

 

نسیم معجـزه ی گل ، ز بوستان گم شد

 

شکست قلب صبـــــور فرشتگـــان از غـم

 

شبی که قبـله ی توحید عاشقان گم شد

 

رسید حضـــــــــرت روح الامین و بر سر زد

 

کشید صیحه ز دل ، گفت : بوی جــان گم شد

 

نشست بغض خدا در گلوی ابراهـیـم

 

شبی که کعبه ی جان ، قبله ی جهـان گم شد

 

غرور کعبه از این داغ ناگهان پاشید

 

نمـاز و قبله و سجاده و اذان گـم شد

 

«ستاره ای بدرخشید و ... » ، تسلیت ای عشق !

 

ز چشم زخم شب فتنه ، ناگهـان گم شد

 

به عـزم وصف تو دل تا که از میان برخاست

 

قلـم به واژه فرو رفت و ناگهـان گم شد

 

به هفت شهر جمــال تو ای دلیل عشق !

 

شبیه حضــرت عطار، می توان گم شد

 

به زیــر تیغ غمت، در گلـوی مجنونــم

 

ز شوق وصل تو، فریـاد « الامان » گم شد

 

از آن دمی که دلــم خوش نشین داغت شد

 

به مرگ خنده زد و از غم جهــــــــان گم شد

-----------------------------------------------------

رضا اسماعيلی

دو چشم بی رمق وا کن پدر جان

غم ما را تماشا کن پدر جان

همه پشت و پناه ما تو هستی

نظر بر حال زهرا کن پدر جان

***

کنار بسترت احیا بگیرم

میان وادی غم ها بمیرم

پدر جان تو دعایت مستجاب است

دعا کن زود بعد از تو بمیرم

***

کند آه دل تو بی قرارم

به روی صورتت صورت گذارم

خودت گفتی که حورای بهشتم

توان ضربۀ سیلی ندارم

***

پس از تو صبر زهرا سر بیاید

زمان غربت حیدر بیاید

پس از تو خانه‌ام آتش بگیرد

صدای من ز پشت در بیاید

***

کشد آتش به دور من زبانه

زنم ناله به زیر تازیانه

بیا بابا که زهرا بی پسر شد

میان این در و دیوار خانه

----------------------------------------------------------
قاسم نعمتی

 

حوادثی‌ست کـه قلـب مدینـه می‌لرزد

 

مدینه چون دل امّت بـه سینه می‌لرزد

 

سپاه شب، شده مست تصرّف خورشید

 

نسیم، شعله شد و در فضا شراره کشید

 

تمـام وسعت ملک خـدا شبِ تـار است

 

چه روی داده که خورشید هم عزادار است؟

 

ز کـوه و دشت و بیابـان خدا‌خدا شنوم

 

ز جنّ و انس و ملَک «وامحمّدا» شنوم

 

اجـل دریــده گریبـان و اشـک افشاند

 

امیـن وحـی خداونـد، نوحـه می‌خواند

 

پیام می‌رسد از خشت‌خشت خانۀ وحی

 

که منقطع شده از آسمـان ترانـۀ وحی

 

برون خانه اجل گشته گرم اذن دخـول

 

درون خانه چکد خون‌دل ز چشم بتول

 

الا الا ملــک المــوت! مـاتــم آوردی

 

ز آسمان به زمین یک جهان غم آوردی

 

ز دیدن رخ تو گشتـه رنگ فاطمه زرد

 

چه سخت حلقه به در می‌زنی، نزن! برگرد!

 

چگونه می‌کنی ای پیک مرگ دق‌الباب؟

 

که آسمان به سر خاکیان شده است خراب

 

بـرو بـه سینـۀ حیدر شـرر نـزن دیگر

 

به جان فاطمه سوگنـد! در نـزن دیگر

 

عقـب بـایست! بگیر احترام ایـن در را

 

بــرو یتیــم مکـن دختــر پیمبــر را

 

برو که طعنه بر این باب، دیـو و دد نزند

 

بـه بـاب خانـۀ توحید، کس لگـد نزند

 

محمّــد و علـی و فاطمـه کنـار هم‌اند

 

تو ایستاده و ایـن هـرسه اشکبار هم‌اند

 

نبی ز خون دل خویش چهره می‌شوید

 

درون خانـۀ در بستــه بـا علـی گویـد:

 

که یا علـی بنشیـن بـا تو راز دارم من

 

به سینه شعلـۀ ‌سـوز و گـداز دارم من

 

پس از رسول، مقامت ز کینه غصب شود

 

فـراز منبـر مـن دشمن تـو نصب شود

 

خدای، امر به صبرت کند در این اندوه

 

جواب داد علی: من مقاومم چـون کوه

 

دوباره گفت پیمبـر کـه ای امـام مبین

 

شوی به شهر مدینه غریب و خانه‌نشین

 

فلک ز غـربت تـو آه می‌کشـد ز نهـاد

 

به بـاب خانـه‌ات آتـش زنند از بیـداد

 

جـواب داد: همانـا بـه صبـر می‌کوشم

 

به حفظ دین خود این جام زهر می‌نوشم

 

رسول گفت چو کردی تحمل آن همه را

 

به پیش چشم تو سیلی زنند فاطمه را

 

تو ایستـاده و بـا چشـم خود نگاه کنی

 

درون سینۀ خود حبس سوز و آه کنی

 

در آن میانـه علی سخت در خـروش آمد

 

کشید ناله و خون در دلش به جوش آمد

 

اگرچه بـود وجـودش پـر از شـرارۀ خشم

 

به روی فاطمه چشمی گشود و گفت به چشم!

 

الا رسول خـدا خـون بـه سینه‌ام جوشید

 

کـه گفته‌هـات همـه جامـۀ عمـل پوشید

 

دری کـه بـود بـه دارالزیــاره‌ات مشهـور

 

دری که گرد از آن می‌زدود گیسوی حور

 

دری کـه بـود پـر از بوسه‌هـای جبراییل

 

دری که حـرمت از آن می‌گرفت عزراییل

 

دری که نـور فشانـد بـه چشم عرش علا

 

ببیـن چگونــه از آن دود مــی‌رود بــالا

 

به باغ وحی، خزان دست باغبـان را بست

 

که چیده گشت از آن میوه و درخت شکست

 

چه ننگ‌ها که خریدند یـا رسول‌الله

 

ز عتــرت تـو بریدنــد یـا رسول‌الله

 

چــو امتـت طلبیــدند حــب دنیــا را

 

بــرای غصـب خـلافت زدنــد زهـرا را

 

قسم به عزت قـرآن! قسـم به ذات خدا!

 

سر حسیـن تـو روز سقیفه گشـت جدا

 

چـه تیرهـا همـه از چلۀ سقیفه شتافت

 

گلوی اصغر و قلب حسین؛ هر دو شکافت

 

سقیفـه از حـرم کربــلا شـراره کشیـد

 

ز گـوش دخترکان تـو گوشـواره کشید

 

سقیفـه کـرد تــن عتـرت تـو را نیلـی

 

سقیفـه فاطمه‌هـا را دوبــاره زد سیلـی

 

همین که حق وصی تو غصب شد به ملا

 

سر حسین، جدا شد به دشت کرب‌وبـلا

 

سقیفه آتش سوزان به قلب «میثم» ریخت

 

نه قلب «میثم» بلکه به جان عالم ریخت

----------------------------------------------------------
غلامرضا سازگار

دخترم گریه ی تو  پشت مرا می شکند

 

بیش از این گریه مکن قلب خدا می شکند

 

چه کنی بر دل خود آب شدی از گریه

 

بغض سر بسته از این حال و هوا می شکند

 

تا که نشکسته ای از غصه کمی راه برو

 

که قد و قامت تو زیر بلا می شکند

 

باز بوسیدم از این دست که زد شانه مرا

 

حیف یک روز کسی دست تو را می شکند

 

تو سیه پوش من و شهر به همدردی تو

 

حرمت شیر خدا را همه جا می شکند

 

کودکانت همه در پشت سرت می لرزند

 

که درِ خانه به یک ضربه ی پا می شکند

 

می دوی پشت علی تا که رهایش نکنی

 

ضربه ای می رسد و آینه را می شکند

 

بس که دنبال علی روی زمین می افتی

 

دل جدا، سینه جدا، دست جدا می شکند

-----------------------------------------------------------------
حسن لطفی

در و دیوار عالم را سیه پوشید ای مردم

 

که غم در سینۀ اهل ولا جوشید ای مردم

 

تمام لاله ها سر در گریبانند زین غم

 

که زهرا در غم بابا سیه پوشید ای مردم

 

مدینه زین غم و حسرت فضایش درد آلود است

 

درآن وادی شمیم درد و غم پیچید ای مردم

 

فضای آسمان ها را اگر پوشیده ابر غم

 

غروبی غم فزا دارد کنون خورشید ای مردم

 

به  پاس آنکه گل ریزد به روی قبر پیغمبر

 

گل اشک از دو چشم خویش زهرا چید ای مردم

 

هنوز از لاله های باغ بوی داغ می آمد

 

که خار فتنه در راه علی روئید ای مردم

 

اگر رسم است گل می آورند از بهر دلجوئی

 

چرا دشمن به باغ وحی هیزم چیدای مردم

 

نه تنها آستان عصمت حق سوخت در آتش

 

که عرش از نالۀ زهرا به خود لرزید ای مردم

 

نمی دانم چه آمد بر سر باغ و گل و غنچه

 

که جبریل امین با چشم خونین دید ای مردم

 

خدا را شکر در سوک و غم  آل عبا عمری

 

وفائی را خدا سوز جگر بخشید ای مردم

----------------------------------------------------------------------
سید هاشم وفائی

ای بهشت مدینه شهر رسول

باغ سر سبز لاله های بتول

تو بهشتی ولی بهارت کو

ای قرار همه قرارت کو

شِکوه بر درگه خدا داری

نالۀ وامحمّدا داری

شهر احمد، کجاست احمدِ تو

از چه خاموش شد محمّد تو

آسمان ها همه خراب شوید

کوه ها در شراره آب شوید

ناله ها آه از جگر خیزید

اختران بر زمین فرو ریزید

لحظه ها محشری عظیم شدید

امّت مصطفی یتیم شدید

ای جهانِ وجود، هستت رفت

خاتم الانبیا ز دستت رفت

گرد غم بر فلک نشست، نشست

پشت شیر خدا شکست، شکست

گرد غربت مدینه را به سر است

از مدینه علی غریب تر است

او که بار بلای امّت برد

او که پا بر نجات خلق فشرد

جگرش را زطعنه چنگ زدند

به جبینش زکینه سنگ زدند

بارها امّت ستم گستر

بر سرش ریختند خاکستر

بر قدم هاش خار افشاندند

کاذبش گفته ساحرش خواندند

چون پدر با عدو تکلّم کرد

با لب غرق خون تبسّم کرد

بارها جان خویش داد زدست

تا که گردد بشر خدای پرست

وقت رفتن نخواست از امّت

اجر، الاّ مودّت عترت

روح پاکش زتن چو گشت رها

باز گردید دست توطئه ها

بود روی زمین جنازه ی او

که شکستند عهد تازه ی او

منکر آیه ی شریفه ی شدند

بانی فتنه ی سقیفه شدند

از جحیم سقیفه خصم شریر

 

آتش افروخت در بهشت غدیر

 

چیره شد دست ظلم بر مظلوم

 

غصب شد حق چهاره معصوم

 

تا به جای صمد صنم شد نصب

 

گشت حق کتاب و عترت غصب

 

گر چه در نظم، قدرتم دادند

 

چه کنم حکم وحدتم دادند

 

ورنه پیوسته می زدم فریاد

 

که کجا فاطمه زپا افتاد

 

روز غصب خلافت علوی

 

گشت پامال، حرمت نبوی

 

در سقیفه ستم به مولا رفت

 

آتش از بیت وحی بالا رفت

 

شعله افروختند بر در وحی

 

آیه ای شد جدا زکوثر وحی

 

زخم شمشیر بر سر حیدر

 

گشت اجر رسالت دیگر

 

حمله بر حجّت خدا کردند

 

فرق او را زهم دو تا کردند

 

بعد قتل علی امام حسن

 

گشت همچون پدر غریب وطن

 

ریخت یک آسمان بلا به سرش

 

خون شد از غیر و آشنا جگرش

 

زهر کین زد شراره بر دل او

 

عاقبت جعده گشت قاتل او

 

آسمان بس که خون به جامش ریخت

 

جگرش خون شد و زکامش ریخت

 

روز تشییع، در برِ یاران

 

پیکرش شد زتیر، گلباران

 

بارش تیر و جسم یار کجا؟

 

یاس زهرا و نیش خار کجا

 

تیرها بود کز حجاب کفن

 

برد سر در تن امام حسن

 

آل هاشم اگر چه خونجگرید

 

این خبر را به خواهرش نبرید

 

سوز زخم درون بس است بر او

 

دیدن طشت خون بس است بر او

 

یوسف فاطمه حسین عزیز

 

اینقدر اشگ از دو دیده نریز

 

مجتبی هم به غربت تو گریست

 

هیچ روزی بسان روز تو نیست

 

در حسن زخمِ چند چوبه ی تیر

 

در تو زخم هزاراها شمشیر

 

می کند خصم بعد یارانت

 

سنگ باران و تیر بارانت

 

ملک هستی محیط غربت تو

 

اشگ «میثم» نثار تربت تو


---------------------------------------------------------
غلامرضا سازگار

درویوار عالم را سیه پوشید ای مردم


که غم درسینۀ اهل ولا جوشید ای مردم


تمام لاله ها سردر گریبانند زین غم


که زهرا درغم بابا سیه پوشید ای مردم


مدینه زین غم وحسرت فضایش درد آلود است


درآن وادی شمیم درد وغم پیچید ای مردم


فضای آسمانها را اگر پوشیده ابر غم


غروبی غم فزا دارد کنون خورشید ای مردم


بپاس آنکه گل ریزد به روی قبر پیغمبر


گل اشک از دوچشم خویش زهرا چید ای مردم


هنوز از لاله های باغ بوی داغ می آمد


که خار فتنه درراه علی روئیدای مردم


اگر رسم است گل می آورند از بهر دلجوئی


چرا دشمن بباغ وحی هیزم چیدای مردم


نه تنها آستان عصمت حق سوخت درآتش


که عرش از نالۀ زهرا به خود لرزید ای مردم


نمی دانم چه آمد برسر باغ وگل وغنچه


که جبریل امین با چشم خونین دید ای مردم


خدا را شکر درسوک وغم  آل عباعمری


وفائی را خدا سوز جگر بخشید ای مردم

-------------------------------------------------------
سید هاشم وفائی


 

ما چشم به احسان کریمان داریم

 

شوق نمک خوان کریمان داریم

 

در سفره ی خود نان کریمان داریم

 

با رزق کریمان چو بسازیم همه

 

از خلق همیشه بی نیازیم همه

 

امشب که گداییم، گدای دو کریم

 

سرگرم عزاییم، عزای دو کریم

 

در خیمه ی حزن بچه های دو کریم

 

با فاطمه یا محمدا می گوییم

 

با زینبشان یا حسنا می گوییم

 

با سینه ی این دو جهل امت بد کرد

 

نیرنگ صحابه و خیانت بد کرد

 

دنیا طلبی، بغض و عداوت بدکرد

 

با اینکه عزیزان خدایند این دو

 

افسوس که مسموم جفایند این دو

 

کشته است زنی یهودیه خاتم را

 

انداخته بر دل همه ماتم را

 

صدیقه تحمل نکند این غم را

 

آوار فراق بر جگر سنگین است

 

دل کندن دختر از پدر سنگین است

 

افسرده شدیم پشت دیوار بقیع

 

پژمرده شدیم پشت دیوار بقیع

 

سرخورده شدیم پشت دیوار بقیع

 

دیدیم همان شاه که صاحب کرم است

 

برعکس امامزاده ها بی حرم است

 

ای حضرت مجتبی فدای غم تو

 

ماییم طرفدار تو و پرچم تو

 

هرچند جفا کرد به تو مَحرَم تو

 

ما محرم روضه های جانسوز تواییم

 

در ماتم روضه های جانسوز تواییم

 

ای آه شرربار دلت قاتل ما

 

آتش بزن امشبی همه حاصل ما

 

با روضه ی کوچه ها بسوزان دل ما

 

آن کوچه که از حرف دلت شد حاکی

 

آنجا که حجاب مادرت شد خاکی

 

ناموس خدا بود و سرش پایین بود

 

کوهی ز حیا بود و سرش پایین بود

 

در ذکر و دعا بود و سرش پایین بود

 

دو از نظر شیر خدا زد سیلی

 

دشمن به رخش چه بی هوا زد سیلی

 

آن ها که حبیبه ی خدا را زده اند

 

با ضرب لگد مادر ما را زده اند

 

زهرا، نه، امام مجتبی را زده اند

 

آن روز درون کوچه پژمرد حسن

 

مادر که زمین خورد دگر مرد حسن

 

ارباب، که بسیار خیانت دیده

 

از کوچه و مسمار خیانت دیده

 

از یار و از اغیار خیانت دیده

 

آخر چه چشیده به خودش می پیچد

 

چون مارگزیده به خودش می پیچد

 

مسموم شد و زهر بهجانش افتاد

 

افسوس توانِ زانوانش افتاد

 

پاره جگر از لای دهانش افتاد

 

ای وای که روحش زبدن رفتنی است

 

تشتی برسانید، حسن رفتنی است

 

بالای سرش برادرش چون آمد

 

با پای برهنه خواهرش چون آمد

 

شد تشنه و قاسم پسرش چون امد

 

رو کرد به شاه کربلا، گفت که آه

 

لا یَوم، کَیَومَکَ أباعَبدالله

 

انگار حسینم، جگرم می سوزد

 

دنیا بخدا در نظرم می سوزد

 

من می روم، اما پسرم می سوزد

 

تو بعد حسن، هم پدر قاسم باش

 

هم سایه ی بالای سر قاسم باش

 

فرمود: حسین! ای همه ی هست حسن

 

فردا ز پی جنازه ام گر آن زن

 

دستور دهد تیر ببارند به من

 

شمشیر خودت را تو نیاور بالا

 

در گوش اباالفضل بگو ای سقّا!

 

گفته است حسن قرار ما روز دهم

 

شمشیر نزن، قرار ما روز دهم

 

با قاسم من، قرار ما روز دهم

 

آن روز اباالفضل بیا کاری کن

 

جای حسنت، حسین را یاری کن

------------------------------------------------------------------
امیر عظیمی

شبی که نور زلال تو در جهان ُگـــــــم شد

 

سپیده جامه سیه کرد و ناگــــهان گم شد

 

ستاره خـــون شد و از چشم آسمان افتاد

 

فلک ز جلـــوه فرو ماند و کهکشان گم شد

 

به باغ سبز فلک ، مــــهر و مــــاه پژمـــــردند

 

زمین به سر زد و لبخند آســـمان گــم شد

 

دوبــــاره شب شد و در ازدحـــــام تاریکـی

 

صـــــدای روشن خورشید مهربـان گم شد

 

پس از تـــو، پرسش رفتن بدون پاسخ مـاند

 

به ذهــــن جــاده ، تکاپوی کـــاروان گم شد

 

بهـــــار، صید خزان گشت و باغ گل پژمـــرد

 

شبی که خنده ی شیرین باغبـــان گم شد

 

ترانـــــــه ار لب معصوم « یــــاکریــم » افتاد

 

نسیم معجــــــزه ی گل ، ز بوستان گم شد

 

شکست قلب صبـــــور فرشتگـــان از غـم

 

شبی که قبـلـه ی توحید عاشقان گــــم شد

 

رسید حضـــــــــرت روح الامین و بر سر زد

 

کشید صیحه ز دل ، گفت : بوی جــان گم شد

 

نشست بغض خــــــدا در گلوی ابراهـیـــم

 

شبی که کعبه ی جان ، قبله ی جهـان گم شد

 

غرور کعبــــــــه از این داغ ناگهــــان پاشید

 

نمــــــــاز و قبله و سجاده و اذان گـــم شد

 

« ستاره ای بدرخشید و ... » ، تسلیت ای عشق !

 

ز چشم زخم شب فتنه ، ناگهــــــان گم شد

 

به عـزم وصف تو دل تا که از میان برخاست

 

قلـم به واژه فرو رفت و ناگهـــــــان گم شد

 

به هفت شهر جمــــــال تو ای دلیل عشق !

 

شبیه حضـــــــــرت عطار، می توان گم شد

 

به زیـــــــر تیغ غمت، در گلــــوی مجنونــــم

 

ز شوق وصل تو، فریـــاد « الامـــــان » گم شد

 

از آن دمی که دلــم خوش نشین داغت شد

 

به مرگ خنده زد و از غم جهــــــــان گم شد

--------------------------------------------------------------------
رضا اسماعیلی

تشبیه و وصف روی تو کار خیال نیست

 

آئینه ی وجود خدا را مثال نیست

 

بر هرچه هست،نام محمّد نوشته اند

 

آری که اسم و رسم خدا را زوال نیست

 

این اعتقاد ماست که لقمه به جای خود

 

حتی نفس کشیدن بی تو حلال نیست

 

ما را محبّت نبوی رو سپید کرد

 

رویش سیاه هرکه غلام بلال نیست

 

از جمع ما ابوذر و سلمان درست کن

 

این جمله کارها که برایت محال نیست

 

در خاک ما اویس قرن رشد می کند

 

وقتی برای دیدن رویت مجال نیست

 

بال و پر شکسته تو را درک می کند

 

بی روضه ی تو راه به سوی کمال نیست

 

روز دوشنبه آمد و حال تو زار شد

 

زهرا شکست پیش تو و بی قرار شد

 

روز دوشنبه غصه ی مادر شروع شد

 

آری عزای داغ پیمبر شروع شد

 

روح الامین برای تسلیّ نزول کرد

 

تا گریه های سوره ی کوثر شروع شد

 

وقت وداع دختر خود را نگاه کرد

 

حرف از شکست بال کبوتر شروع شد

 

ذکر حدیث صورت نیلی فاطمه

 

مرثیه های کوچه و یک در شروع شد

 

بر سینه اش حسین غریبش که تکیه زد

 

صحبت ز شمر و سینه و خنجر شروع شد

 

این پنج تن برای کسی گریه می کنند

 

گویا که روضه ی علی اکبر شروع شد

 

این روضه قلب آل علی را به خون کشید

 

دشمن چه دیر نیزه ز جسمش برون کشید

----------------------------------------------------------
محسن حنیفی

چون که شد موسی مقیم طور عشق

 

در پی اجرای امر نور عشق

 

امر امت را به هارون وا نهاد

 

در مقام رهبری او را نهاد

 

یک دو روزی چون ز امت دور شد

 

چشمها از دیدن حق کور شد

 

سست شد دلها به آیین خدا

 

سامری شد رهزن دین خدا

 

گفت مردم بعد موسی چون کنید

 

بیعت آخر از چه با هارون کنید

 

گرد من آیید همچون هاله ای

 

تا بسازم از طلا گوساله ای

 

الغرض دلها همه گمراه شد

 

فتنه در قوم کلیم الله شد

 

جای آئین خدا بدعت نشست

 

جای پیمان خدا بیعت نشست

 

مردمان راندند یاس و لاله را

 

جای حق خواندند آن گوساله را

 

گفتم از هارون و موسی بر ملا

 

یادم آمد گفته ی خیرالوری

 

بارها گفتا بدین مضمون جلی

 

من چو موسی باشم و هارون علی

 

شیعیان عمق عزا را بنگرید

 

شاهد این مدعا را بنگرید

 

چون که احمد سوی طور عشق رفت

 

از دل یثرب چو نور عشق رفت

 

سامری در شهر حق گوساله ساخت

 

یک شبه امر امامت رنگ باخت

 

قوم موسی بانی بدعت شدند

 

قوم احمد دشمن عترت شدند

 

قوم موسی بت پرستی ساز کرد

 

قوم احمد مشرکی آغاز کرد

 

قوم موسی فتنه ای احساس کرد

 

قوم احمد طرح قتل یاس کرد

 

سامریان مدینه کیستند ؟

 

مجریان طرح کینه کیستند ؟

 

نیل خون شد جاری از کوثر چرا ؟

 

می زند ناموس حق پرپر چرا ؟

 

ازدحام کوی آل الله چیست ؟

 

این که در خون غوطه ور گردیده کیست ؟

 

کی شرر بر باب بیت الله زد ؟

 

شعله بر جان کلیم الله زد ؟

 

دست هارون مدینه بسته شد

 

فاطمه از دست مردم خسته شد

 

لرزه بر ارض و سما افتاده است

 

یاس احمد زیر پا افتاده است !

 

صدق با دست مکذب کشته شد

 

حامی هارون یثرب کشته شد

----------------------------------------------------------------
سید محمد میر هاشمی


 

ای مدینه آفتاب حسن سرمد را چه کردی؟

 

آن خدایی عبد آن عبد مؤیّد را چه کردی؟

 

جان جان عالم ایجاد احمد را چه کردی؟

 

از چه خاموشی بگو آخر محمّد را چه کردی؟

 

جا به زیر خاک دادی روح روح انبیا را

 

آنکه بار خلق را بر دوش خود می برد چون شد؟

 

آنکه بهر عزّت ما خون دل می خورد چون شد؟

 

آنکه خندید و لبش از سنگ کین آزرد چون شد؟

 

آنکه گُل گفت و گُل رویش ز غم پژمرد چون شد

 

در کجا کردی تو پنهان آفتاب جان ما را

 

قلب آدم در غم پیغمبر خاتم گرفته

 

بغض مانده در گلوی عترت و عالم گرفته

 

منبر و محراب و مسجد را غبار غم گرفته

 

حضرت زهرا سیه پوشیده و ماتم گرفته

 

اشگ غربت کرده پر، چشم علیّ مرتضی را

 

ای مدینه ای مدینه جامۀ نیلی به تن کن

 

یا امیرالمؤمنین جان دو عالم را کفن کن

 

گوهر اشک از دو چشم خود نثار آن بدن کن

 

پاک با دست محبّت اشگ از چشم حسن کن

 

کن نوازش از ره رأفت شهید کربلا را

 

زینب و کلثوم با مادر عزا دارند هر دو

 

با علی در گریه و اندوه و غم یارند هر دو

 

در کنار فاطمه با چشم خونبارند هر دو

 

دیده گریان، دست بر دل، سر به دیوارند هر دو

 

هر دو می بینند اشک غربت شیر خدا را

 

فاطمه یکدم نیفتد نام بابا از زبانش

 

جان رسیده بر لب و از دست رفته جان جانش

 

تیره تر از گوشۀ بیت الحزن شد آشیانش

 

هیزم آوردند جای دسته گل در آستانش

 

سوختند از شعلۀ آتش در بیت الولا را

 

باغبانا بعد عمری خون دل حقّت ادا شد

 

غنچه از گُل، گُل ز بلبل، بلبل از گلشن جدا شد

 

با تن تنها اسیر روبهان شیر خدا شد

 

فاطمه از پا فتاد و طفل معصومش فدا شد

 

تسلیت دادند با ضرب لگد خیرالنّسا را

 

اوّلین تیغی که دشمن بعد پیغمبر کشیده

 

پیش چشم فاطمه بر کشتن حیدر کشیده

 

ناله آنجا از جگر صدّیقۀ اطهر کشیده

 

زین جنایت ناله هم محراب و هم منبر کشیده

 

در غم حیدر کشیده نالۀ واغربتا را

 

یا محمّد بعد تو شیر خدا خانه نشین شد

 

چون کتاب آسمانی دخترت نقش زمین شد

 

لاله باران پیکر پاک حسن از تیر کین شد

 

کشته فرزندت حسین از خنجر شمر لعین شد

 

شرح، «میثم» می دهد بر امّتت این غصّه ها را

---------------------------------------------------------------
غلامرضا سازگار

ای ملائک سوی یثرب پرواز کنید

 

شمع سان ناله ز سوز جگر آغاز کنید

 

همه با هم به سما دست دعا باز کنید

 

خون فشانید ز چشم و به خدا راز کنید

 

مهر غم نقش به بال و پرتان میگردد

 

مرگ دور سر پیغمبرتان میگردد

 

پیک غم از حرم خواجه اسری آید

 

خبر از فاجعه محشر کبری آید

 

کاروان اجل از جانب صحرا آید

 

نگذارید در خانه زهرا آید

 

قاصد مرگ کجا کعبه مقصود کجا

 

ملک الموت کجا خانه معبود کجا

 

اجل استاده هراسان بدر بیت رسول

 

پشت در لحظه به لحظه طلبد اذن دخول

 

لرزد از زمزمه او دل زهرای بتول

 

فاطمه سوی پدر آمده محزون و ملول

 

کی پدر پیک غریبی است تو را میخواند؟

 

کیست کز هر سخنش قلب مرا لرزاند

 

گفت در پاسخ زهرا  پدر ای پاک سرشت

 

دست تقدیر برای تو غم تازه نوشت

 

پدرت میرود امروز به گلزار بهشت

 

آسمان کوه بلا را به سر دوش تو هشت

 

فلک امروز پر از ناله جبرائیل است

 

این غریبی بود پشت در عزرائیل است

 

این نه آن است که از کس بطلبد اذن دخول

 

این اجل باشد و بر بردن جانهاست عجول

 

اذن ناکرده طلب جز بدر بیت رسول

 

پاسداری کند از حرمت زهرای بتول

 

ای فدای تو و خون دل و اشک بصیرت

 

باز کن در که شود خاک یتیمی به سرت

 

فاطمه  برد به بابا سرتسلیم فرود

 

در کاشانه به سوی ملک الموت گشود

 

چون به دارالشرف وحی ، اجل یافت ورود

 

به ادب روی به پیغمبر اسلام نمود

 

کی تنت جان جهان گر دهی اذنم زکرم

 

آمدم روح تو در جنت اعلا ببرم

 

گفت ای دوست کمی صبر و تحمل باید

 

که مرا پیک خدا حضرت جبریل آید

 

رنگ اندوه ز آیینه دل بزداید

 

عقده از سینه پر غصه من بگشاید

 

جبرئیل آمد و گفت ای به فدایت گردم

 

باغ جنت را از بهر تو زینت کردم

 

گفت ای پیک خدا حامل فیض و رحمت    

 

سخنی گو که ز قلبم بربائی محنت

 

غم من نیست غم حور و قصور و جنت

 

چه کند روز جزا خالق من با امت

 

گفت جبریل که فرموده چنین معبودت

 

آنقدر بر تو ببخشم که کنم خوشنودت

 

ای بدوشت غم امت همه دم در همه حال

 

برده بر شانه خود کوه غم و درد و ملال

 

امت اجر تو عطا کرد به قرآن و به آل

 

حرمت هر دو کنار حرمت شد پامال

 

کرده غصب فدک و حق علی را بردند

 

پهلوی فاطمه ات را ز لگد آزردند

 

بر لب خلق هنوز از غم تو زمزمه بود

 

شعله ها در جگر و اشک به چشم همه بود

 

شهر از فتنه ایام پر از واهمه بود

 

اولین اجر رسالت زدن فاطمه  بود

 

گشت از حق کشی است بیداد گرت

 

کشتن محسن مظلوم تو  اجرد گرت

 

با سر انگشت خزان سخت ورق برگردید

 

غنچه و لاله خونین تو پرپر گردید

 

سومین اجر تو زخم سرحیدر گردید

 

به حسن از همه کس ظلم فزون تر گردید

 

بعد از آن زهر که بر نود دو عینت دادند

 

اجرها بود که امت به حسینت دادند

 

گرگ ها بر بدن یوسف تو چنگ زدند

 

بر رخ چرخ ز خون دل او رنگ زدند

 

دست بگشود به پیشانی او سنگ زدند

 

تهمت کفر به آل تو به نیرنگ زدند

 

زین مصیبت همه دم سینه میثم سوزد

 

بلکه تا حشر دل آدم و عالم سوزد

----------------------------------------------------------
غلامرضا سازگار

یا رب چرا خلق جهان را سینه چاک است

 

    گویا تن پاک پیمبر زیر خاک است

 

از حضرت روح الامین شهپر شکسته

 

    گرد یتیمی بر رخ زهرا نشسته

 

چون مرغ شب سبطین احمد در فغانند

 

    دریا صفت از دیده گوهر می فشانند

 

روز جهان از این مصیبت گشته شب

 

    عرش علا لرزان بود چون قلب زینب

 

رنگ شفق از این مصیبت نیلگون شد

 

    خورشید و مه را دیدگان دریای خون شد

 

اندر فلک افلاکیان را بال و پر سوخت

 

    از هجر و غم زهرای اطهر را جگر سوخت

 

سیفی چه گوید در غم و سوگ و عزایش

 

    واحسرتا صاحب عزا باشد خدایش

---------------------------------------------------------
محمود سیفی

در ماتم فراق پدر گریه می کنم

 

همراه شمس و نجم و قمر گریه می کنم

 

شب ها و روزها ز غمش مویه می کنم

 

تا آخرین توان بصر گریه می کنم

 

خواب شبانه از سر زهرا پریده است

 

مانند شمع تا به سحر گریه می کنم

 

داغی عظیم دیده ام ای مردمان شهر

 

با لحن جانگدازی اگر گریه می کنم

 

پیغمبر طوایف اهل بکاء شدم

 

قدر تمام اشک بشر گریه می کنم

 

خشکد اگر که چشمه ی اشکم دوباره من

 

با دیده های سرخ جگر گریه می کنم

--------------------------------------------------
وحید قاسمی

 

نبی به تارک ما تاج افتخار گذاشت

 

برای امت خود فخر و اقتدار گذاشت

 

نخواست اجر رسالت ولی دو گوهر پاک

 

میان ما دو امانت به یادگار گذاشت

 

دو گوهری که عزیزند چون نبوت او

 

یکی کتاب خدا و یکی است عترت او

 

از این دو، مقصد و مقصود او هدایت بود

 

همه هدایت او نیز در ولایت بود

 

مودتی که زما خواست بر ذوی القربی

 

از او به ما کرم و عزت و عنایت بود

 

خطاب کرد که این دو، اعتبارِ همند

 

هماره تا ابد الدهر در کنار همند

 

به حق که این دو همانند نور و خورشیدند

 

که از نخست به قلب بشر درخشیدند  

چهارده سده بگذشته هم چنان شب و روز

 

زهم جدانشدند و فروغ بخشیدند

 

چنان که نورو چراغند لازم و ملزوم

 

یکی است مکتب قرآن و چارده معصوم

 

 چنان که شخص محمد جدا زقرآن نیست

 

بدون عترت، قرآن چراغ ایمان نیست

 

کسی که مکتب عترت گزید بی قرآن

 

جدا زعترت و قرآن بُوَد، مسلمان نیست

 

رسول گفت که اینان چو این دو انگشتند

 

که متصل به هم و متکی به یک مشتند

 

سوای قرآن مومن فنا بُوَد دینش

 

بدون عترت هرکس خطاست آیینش

 

کسی که گفت کتاب خداست ما را بس

 

کند هماره خدا و کتاب نفرینش

 

به آیه آیه ی قرآن قسم، بُوَد معلوم

 

که دین شیعه کتاب است و چارده معصوم

 

 چهارده مه تابنده، چارده اختر

 

چهارده صدف نور، چارده گوهر

 

چهارده یم توفنده، چارده کشتی

 

چهارده ره روشن، چارده رهبر

 

چهارده ولی و چارده مسیحا دم

 

که هم موید هم بوده، هم مؤیَد هم

 

هزار حیف که امت ره وفا بستند

 

پس از رسول خدا عهد خویش بشکستند

 

هنوز جسم حبیب خدا نرفته به خاک

 

به دشمنان خدا دسته دسته پیوستند

 

به بیت فاطمه ی او هجوم آوردند

 

به جای گل همه هیزم برای او بردند

 

 مدینه دستخوش فتنه ای عجیب شده

 

بهشت وحی محیط غم حبیب شده

 

کجا روم؟ به که گویم؟ چگونه شرح دهم؟

 

علی که نفسِ محمد بُوَد غریب شده

 

سقیفه گشته به پا و غدیر رفته زِ یاد

 

چه خوب اجر نبی داده شد، زهی بیداد!

 

 الا زخون جگر پر هماره ساغرتان

 

چه زود قول نبی محو شد ز خاطرتان

 

مگر نگفت نبی، فاطمه است بضعه ی من؟

 

مگر نگفت پس از من علی است رهبرتان؟

 

مگر نگفت که اکمال دین ولای علی است؟

 

مگر نگفت که این آیه در ثنای علی است؟

 

 چه روی داد که بستید دست مولا را

 

رها ز بند نمودید دیو دنیا را

 

چرا رسول خدا را به قبر آزردید

 

چرا به بیت ولایت زدید زهرا را

 

طریق دوستی و شیوه ی وفا این بود؟

 

جواب آن همه احسان مصطفی این بود؟

 

عدو به آتش اگر جنت الولا را سوخت

 

شراره اش حرم الله کربلا را سوخت

 

نسوخت دامن دخت حسین را تنها

 

پَرِ ملائکه و قلب انبیا را سوخت

 

بُوَد به قلب زمان ها  فرود آن آتش

 

بلند تا صفِ حشر است دود آن آتش

 

 قسم به فاطمه و باب و شوی و دو پسرش

 

که هرچه آمده اسلام تا کنون به سرش

 

خلاف خلق همان اختلاف اول بود

 

که شد جدا ره امت زخط راهبرش

 

هماره میثم طیِ رهِ کُمیت کند

 

به نظم تازه حمایت ز اهل بیت کند

-------------------------------------------------------
غلامرضا سازگار

مدینه، چه کردی رسول خدا را
گرفتی ز ما خاتم‌الانبیا را
چه بیدادگر بود، این چرخ گردون
که خاک یتیمی، به سر ریخت ما را

 

 

 

دریغا! که روح دعا، رفت در خاک
گرفتند از ما روان دعا را
به سوگ محمّد، بگریید، یاران
که زهرا ببیند، سرشک شما را
بیارید گل بر در بیت زهرا
که هم‌درد باشید، خیرالنسا را
الهی الهی که اهل مدینه
نبینند، تنهایی مرتضا را
الهی نبینم که زهرا به صحرا
دهد آب با اشک خود نخل‌ها را
مبادا که در بیت وحی الهی
بدون طهارت، گذارید پا را
ببوسید، روی حسین و حسن را
تسلّا دهید این دو صاحبْعزا را
خدا را چه شد، آن طبیب دو عالم
که آورد، بر زخم‌ جان‌‌ها، دوا را
نه لب بر گلوی حسینش نهاده
نه بوسیده لعل لب مجتبا را
سلامی نداده است، بر اهل‌بیتش
زیارت نکرده است، بیت‌الولا را
زنان مدینه، چو جان در بر خود
بگیرید، دخت رسول خدا را
مبادا مبادا، گذارید تنها
در این روزها، عصمت کبریا را
زنان مدینه، به جان پیمبرi
بگویید اسرار این ماجرا را
چرا شعله از بیت زهرا بلند است
ببینید، آتش زدند آن سرا را
دریغا! دریغا! که در پشت آن در
شکستند، ار کان ارض و سما را
بیایید، در آستان ولایت
که کشتند، ریحانة المصطفا را
خطاکار، آن بود، ای اهل عالم
کز اوّل رها کرد، تیر خطا را
خدا را در بیت توحید و آتش؟
یهودند این جانیان، یا نصارا؟
یهود و نصارا به پیغمبر خود
روا داشت کی این چنین ناروا را؟
کسی کو زند، لطمه بر روی زهرا
به قرآن که کفرش بود آشکارا
نه سهمی، ز قرآن و اسلام دارد
نه دیده است، یک لحظه رنگ حیا را
ندیده است، پیغمبری، جز محمّدi
ز امّت، چنین ظلم و جور و جفا را
شراری، ز بیت‌الولا رفت بالا
که بگرفت در کام خود کربلا را
عدو، آتشی زد به بیت ولایت
که بگرفت، تا حشر، دودش فضا را
زمام سخن را نگهدار «میثم»
که آتش زدی، قلب اهل ولا را

---------------------------------------------------------------------------

 

غلامرضا سازگار

چرا چشمت پر اشک و سینه ات پر آه می باشد

مخور غصه پس از من عمر تو کوتاه می باشد

 

مسوزان قلب بابا را چنین ناله مزن زهرا

 

که شاد از ناله تو دشمن گمراه می باشد

 

علی را کرده ام مأمور صبر و تو کنارش باش

 

پس از من روز های بی کسی در راه می باشد

 

سپر بهر علی شو وقت آتش سوزی خانه

 

بدان که قتلگاه تو همین در گاه می باشد

 

همین که می زند زخم زبان بر من به پیش تو

 

تو را بعد پدر در کوچه سد راه می باشد

 

بلرزاند مرا در قبر تا بر تو زند سیلی

 

که از مهری که من دارم به تو آگاه می باشد

--------------------------------------------------

 

احسان محسنی فر

 

رفتی و بی تو راحتی ازما گریخته

 

شادی ز قلب فاطمه بابا گرخته

 

امت دگر زخانه ما پا کشیده اند

 

چندان که خنده از لب زهرا گریخته

 

وضع مدینه هم ز خیانت عوض شده است

 

آن عطر مهر و عاطفه زین جا گریخته

 

زخم زبان زنند به ما جای تسلیت

 

از این گروه روح تسلّا گریخته

 

همسایگان ز گریه مرا سرزنش کنند

 

شادی ز ما و رحم از اینها گریخته

 

حتی بِلال هم به علی سر نمی زند

 

او هم ز سوء واقعه گویا گریخته

 

 ---------------------------------------------

 

سید رضا مؤید

جان پدر از برم زود سفر می کنی

آه که از دخترت قطع نظر می کنی

گفتی ام از امتت رسد خطرها به من

از چه رهایم به گرداب خطر می کنی

گاه مرا گفته ای قصه غصب فدک

گاه مرا اگه از ضربت در می کنی

سوز مصیبت بود هرچه نظر می کنم

برق جدایی بود هر چه نظر می کنی

 -----------------------------------------

سید رضا مؤید

 گرفته بوی شهادت شب وفاتش را

 

بیا مرور کن ای اشک خاطراتش را

 

مورخان بنوشتند با سرشک یتیم

 

هجوم درد به سر تا سر حیاتش را

 

سه سال شعب ابیطالب و شکنجه و ظلم

 

چقدر مرگ خدیجه فسرد ذاتش را

 

چه سنگ ها که بر آیینهُ وجودش خورد

 

چه طعنه ها که ابوجهل زد صفاتش را

 

برای غارت جانش قریش خنجر بست

 

ولی خدای علی خواسته نجاتش را

 

دلش چو ماه شکست و دو نیم شد اما

 

ندید سبزی یِ باران معجزاتش را

 

حرا شروع رسالت غدیرخم پایان

 

ادا نمود تمامی یِ واجباتش را

 

...و بعد غیر علی هر که رفت در محراب

 

شنید نعرهٔ لا تقربوا الصلاتش را

--------------------------------------------------------
میثم مؤمنی نژاد


 

دیگر طبیب بر سر بالین نیاورید

 

بالینِ من حسین و حسن را بیاورید

 

این شرحِ صدر، مرهمِ جان کَندَنِ من است

 

از سینه ام حسینِ مرا از چه می برید؟

 

ای نور دیدگانِ من این گونه بی قرار

 

امروز بر رسول گریبان چه می درید؟

 

روزی رسد که هر دو جگر پاره می شوید

 

با این که در بهشت شما هر دو سرورید

 

بوسه اگر به روی لبان شما زنم

 

روزی ز تشتِ خون، جگر، سر بر آورید

 

 زهرای من! تو اِذنِ دخولِ اَجَل بده

 

زیرا خدا به غیر تو کوثر نیافرید

 

او که دری به غیرِ درِ خانه اَت نزد

 

داند خدا مرا به ولای تو پَروَرید

 

تا می شود، حبیبۀ من پشت در نرو!

 

زود است، استغاثه کنان پشت این درید

 

ای دشمنان فاطمه از من حیا کنید!

 

بعد از پدر چه بر سر این دختر آورید

 

دور مرا کسا،  بگیرید دخترم!

 

آخر شما تمامِ امید پیمبرید

 

بنشین علی! که خوب به رویت نظر کنم

 

آری خدا جمال تو از خویش آفرید

 

نعش مرا شبانه چو غسل و کفن کنی

 

مخفی ز بی کفن کَفَنم را بیاورید

 

حالا که من وصیّت یک عمر می کنم

 

کاغذ قَلم برای نوشتن بیاورید

------------------------------------------------------------
محمود ژولیده

مصائب پنج تن-بحر طویل

 

لحظه لحظه همهٔ  امشب من وقف رسول‌الله است

دلم از عشق رخ بی‌مثلش آگاه است

آه بر کش ز دل و روی به سویش بنما

امشب از دل به حریمش به خدا فاصله تنها آه است

هر که دیوانه نگردید ز شوق نظرش گمراه است

او همان است که همواره به دنبال نجات بشریت ز درون چاه است

آنقدر درد کشیده، ز پی خلق دویده

که خدائی خداوند شود در دلشان اصل و عقیده

چقدر حرف بد و تهمت و دشنام شنیده

کمرش زیر غم شیعهٔ بیچاره خمیده

ولی صد حیف کسی نیست بگوید چه بلائی به سرش آمده

و در ره ارشاد خلائق، چه جفاها که ندیده

وسط حلقهٔ کفّار سنگ می‌خورد

غریبانه و بی‌یار ولی باز تحمل می‌کرد

زیر شلاق نگاهِ مشتی، عرب بی‌سر و پا

دشمنان توحید، کفر ورزان پلید

اهل تحقیرِ محبّان خدا

اهل شرک و تردید

قوم پستی که برای ز رَه راست برون کردن او

بر جفا و ستم و مسخره و تهمت و توهین

و جگر سوختن و ظلم توسل می‌کرد

او ولی باز پر از مهر و عطوفت هر روز

در جواب ستم و روی تُرُش کردن و تحقیر و جفا

خنده بر روی لبش گل می‌کرد

تو چه دانی که چه اخلاقی داشت

سنگ می‌خورد ولی باز تحمّل می‌کرد

هر سحر چون گل خورشید شکوفا می‌شد

یک بغل خنده در آغوش لبش جا می‌شد

باز با این که لبش پاره و دلخسته و پایش زخمی

کاشف غصه و غم ها می‌شد

گریه می‌کرد کنار حرم امن خدا

و نفس وحی به او می‌خورد و چشم او باز در اندیشه فردا می‌شد

سحر از عشق خدا و طمع و حرص نجات قومش

با دل خستهٔ بشکستهٔ پر بسته به محراب دعا پا می‌شد

آسمان هم‌نفس زخم دلش می‌گردید

و صدای تپش قلب خداگوی ولی خستهٔ او

در دل کوه صفا می‌پیچید

و همان روز در آینهٔ چشمان تر منتظرش تا امروز

خیل مردان خدا را می‌دید

به صبوری و شکوری و غیوری تمام

رزم با قافلهٔ جهل و تجاهل می‌کرد

یکسره در عوض سفرهٔ رنگین و طعامِ دل چسب سنگ می‌خورد

ولی باز تحمل می‌کرد

همدم خستگی‌اش دست نیازی‌ و مناجاتی و امیدی بود

و در اندیشهٔ صبحی نزدیک در دل‌خسته و بی‌تاب ولی محکم او

آخرِ ظلمت یک کوچه به پهنای جهالت تاریک

کورسوئی ز دل‌انگیزی خورشیدی بود

از جمود بشریت دل او بیتاب و دیده‌اش پر آب و

در همان دم که تو گوئی ز ستم دستِ امیدش می‌رفت

که بیفتد از پا گوشهٔ لبخندی از آئینهٔ روی گل یاسش به خدا عیدی بود

و همان روز که دل سردترین مرد خدا بود در عالم

مایهٔ بهجت و دلگرمی او سورهٔ توحیدی بود

او مگر کیست همان مرد نجیبی ست که در قلّة عزّت خود را

بین حق با دل این مردم دور از شفقت پل می‌کرد

آری آن آینهٔ رحمت حیّ رحمان سنگ می‌خورد

ولی باز تحمّل می‌کرد

کیست این ماه زمین نغمهٔ اهل ملکوت

عرش افتاده‌ترین بنده به خاک قومش

کعبه هم بست شبی پاس به دور حرمش

نرسیده است به قدر نفسی بر دل و بر جان کسی نیشتری

از سمت بوالحسن حیدرِ خیبرشکنِ پیلتنْ آن خسرو ملک سخن

آمادهٔ جان باختن در ره او

 

صاحب مسجد و علمش و صاحب تیغ دو دمش

علیْ عالیِ أعلیٰ ، علیْ مالک دنیا

علی شافع عقبیٰ ، علی دلبر زهرا

علی مرشد موسیٰ ، علی منجی عیسیٰ

علی نغمهٔ داوود ، علی وِرد سلیمان ، علی غصهٔ یحییٰ

چنان داشت اطاعت رسول مدنی حضرت طهٰ

که در آن لحظهٔ جان دادن آن جان جهان

شمس زمین، قطب زمان

هر چه می‌گفت به او از غم تنهائی

و آن یورش غوغائی و آن نالهٔ زهرائی و یک عمر شکیبائی

در پاسخ بیداد تقبل می‌کرد

خود او نیز از این قاعده مستثنیٰ نیست

سنگ می‌خورد ولی باز تحمّل می‌کرد

فاطمه نازترین علّت دلبستگی میر تجرّد به جهان گذرانش

فاطمه مایهٔ آسایهٔ دلخستگی و مرهم بشکستگی و تاب و توانش

که چو یک فاطمه می‌گفت دو صد فاطمه می‌ریخت ز آغوش دهانش

در اوج غم و محنت نفس فاطمه‌اش بود زدایندهٔ غم های نهانش

طالب بوسه به گلبرگ پر از عطر خدای گل یاسش به خدا بود لبانش

گوئیا دور ز زهرای بتولش شده دلخسته به لب آمده جانش

آه و فریاد که در لحظهٔ پرواز لبش باز به گلنغمهٔ توحید

ولی در وسط اشهدُ ان لا ، دل سید بطحا

شکست از غم آیندهٔ زهرا

و زمین خوردن آن حوریه سیما

به پیش نگه شعله‌ور خیره به پشت در غوغائی مولا

برآشفت دل عالم بالا به نگاه نگرانش

فاطمه راحتی سینهٔ سرشار غمش

ولی آن مولا فاش می‌دید که در آتش بیداد گلش می‌سوزد

اشک در دیده به دادار توکل می‌کرد

این همان عشق خدیجه است که در کوچهٔ کفر

سنگ می‌خورد ولی باز تحمّل می‌کرد

مجتبیٰ جلوهٔ رفتار کریمانهٔ او ، رونق کاشانهٔ او

زینت هر سحر و صبح و شب شانهٔ او

ناب‌ترین بادهٔ پیمانهٔ او ساقی دوّم میخانهٔ او

اوست پرسوزترین شعر غریبانهٔ او

و دلم از یمن اشارات حکیمانهٔ او

که گل روی حسن کعبهٔ افلاک و بهشت است

چو پروانه او شده پیوسته خراب دم مستانهٔ او

این منم نوکر دیوانهٔ او

گذشتم همه شب پشت در خانهٔ او

این حسن کیست مگر لطف و کرمش

بی‌جهت نیست کریم است حسن

چون که از نسل کریم است

که او هر چه در چنتهٔ خود داشت کریمانه تفضل می‌کرد

آه این کیست که با این همه آقائی و جود سنگ می‌خورد

ولی باز تحمّل می‌کرد

حال یاران ، دل بشکسته‌ترش کیست اباعبدالله

کشتهٔ تشنه‌ترین چشم ترش کیست اباعبدالله

نغمهٔ هر سحرش کیست اباعبدالله

آه سوزان دل شعله‌ورش کیست اباعبدالله

در ازای همهٔ غصه و رنج و محن و درد کشیدن ثمرش کیست اباعبدالله

قاری بی گُنهِ بیکفنِ بی‌بدن ، تشنه‌لب سوخته گیسوی سرش کیست اباعبدالله

روی نیزه قمرش کیست اباعبدالله

روشنی نگه منتظرش کیست اباعبدالله

سر ببریدهٔ او نون و سنان والقلمش

با خداوند سرِ دادن فرزند و شفاعت ز گنهکارانش

در صف حشر تعامل می‌کرد

تا بماند سر پیمان خداوند صبور سنگ می‌خورد

و صبورانه تحمّل می‌کرد

ولی باز...

------------------------------------------------------------------------------------------
مجتبی روشن روان و حامد اهور

 

صفحات سایت :